حاجیبابایی، نایب رییس مجلس: آمریکا نمیخواهد ملت ایران زندگی خوبی داشته باشند
حمیدرضا حاجیبابایی، نایب رییس مجلس، در مراسمی در شهرستان نهبندان گفت: «آنچه که در طول سالهای پس از انقلاب رخ داده مقابله استکبار در برابر خواست ملت ایران بوده و آمریکا نمیخواهد ملت ایران زندگی خوبی داشته باشند و دوست ندارد نه فقط در ایران در هیچ جای دنیا شهروند درجه یک وجود داشته باشد.»
حاجیبابایی ادامه داد: «آمریکاییها به این جمعبندی رسیدهاند که ممکن است اگر با ایران مقابله نشود، ایران به یک ابر قدرت تبدیل شده و جهش کند.»
او افزود: «هیچ کس در ایران به دنبال جنگ نیست، اما دشمن اگر به ما حمله کرد، به آنها امان نمیدهیم و تا آخرین لحظه دشمن را تا آن طرف دنیا تعقیب میکنیم.»
روزنامه اورشلیمپست یکشنبه هشتم شهریور گزارش داد این قرارداد پس از سه سال مذاکره نهایی شده و بزرگترین توافق صادرات تسلیحاتی در تاریخ اسرائیل خواهد بود.
یک هیات یونانی دوشنبه ۹ شهریور در تلآویو این قرارداد را با وزارت دفاع اسرائیل امضا خواهد کرد. ارزش نهایی توافق اندکی کمتر از برآوردهای پیشین اعلام شده است.
بر اساس این قرارداد، یونان برای نخستین بار به شبکهای یکپارچه و چندلایه برای دفاع هوایی مجهز خواهد شد.
۲۸ مرداد، روزنامه فایننشالتایمز به نقل از منابع نزدیک به جمهوری اسلامی گزارش داد تهران در حال بررسی حمله به اهداف نظامی آمریکا در اروپا است تا در صورت تشدید جنگ از سوی دونالد ترامپ، دامنه درگیریها را به این قاره بکشاند.
در روزهای اخیر و بهدنبال تشدید فشارهای اقتصادی کاخ سفید بر جمهوری اسلامی، تنشها میان دو طرف افزایش یافته و چشمانداز رایزنیها برای پایان جنگ، بازگشایی تنگه هرمز و حلوفصل پرونده هستهای تهران همچنان مبهم است.
از «فلاخن داوود» تا «باراک امایکس»
اورشلیمپست نوشت بخش عمده ارزش قرارداد اسرائیل و یونان به شرکت سامانههای دفاعی پیشرفته رافائل اختصاص خواهد یافت.
این شرکت سامانه «فلاخن داوود» را که برای رهگیری راکتهای سنگین و موشکهای بالستیک طراحی شده است و همچنین سامانه متحرک «اسپایدر» را برای مقابله با حملات پهپادی در اختیار یونان قرار خواهد داد.
شرکت صنایع هوافضای اسرائیل نیز سامانه «باراک امایکس» را که برای مقابله با هواپیماها و موشکها طراحی شده است، به یونان تحویل خواهد داد.
این توافق همچنین راهاندازی یک مرکز ملی فرماندهی و کنترل برای بهرهبرداری هماهنگ از سامانهها و مدیریت عملیات شلیک را دربر میگیرد.
این مرکز که مشابه نمونه مورد استفاده در اسرائیل خواهد بود، به قابلیتهای هوش مصنوعی مجهز میشود.
پیشبینی میشود شرکتهای یونانی بهعنوان پیمانکاران فرعی رافائل و صنایع هوافضای اسرائیل، حدود ۷۰۰ میلیون یورو از ارزش کل قرارداد را دریافت کنند.
رسانههای یونانی دوم شهریور گزارش دادند آتن در پی تهدیدهای جمهوری اسلامی علیه پایگاهها و تاسیسات نظامی آمریکا در اروپا، یک آتشبار پدافند هوایی پاتریوت را از جزیره کارپاتوس به کرت منتقل کرده است.
استقرار سامانهها در قالب پروژه «سپر آشیل»
به گزارش اورشلیمپست، این طرح در یونان «سپر آشیل» نام دارد و استقرار سامانههای اسپایدر در جزایر یونان، از جمله در مقاصد گردشگری محبوب اسرائیلیها، بخشی از این طرح خواهد بود.
پیش از این، بزرگترین قرارداد صادرات دفاعی اسرائیل مربوط به نخستین فروش خارجی سامانه پدافند موشکی «پیکان ۳» به آلمان بود. این قرارداد به ارزش ۳.۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۲۳ امضا شد.
شرکت البیت سیستمز نیز سال جاری از امضای قراردادی ۲.۳ میلیارد دلاری با یک مشتری خارجی خبر داد که بر اساس گزارشها، کشوری در حاشیه خلیج فارس است.
رافائل نیز بر سر چارچوب قراردادی برای فروش سامانههای اسپایدر به رومانی به ارزش دو میلیارد دلار به توافق رسید.
پنجم شهریور، خبرگزاری رویترز به نقل از منابع امنیتی یونان گزارش داد یک سامانه پدافند هوایی که نیروهای این کشور در عربستان سعودی آن را اداره میکنند، تعدادی پهپاد را در نزدیکی تاسیسات نفتی ینبع رهگیری کرده است.
گسترش همکاریهای امنیتی اسرائیل، یونان و قبرس
اورشلیمپست در ادامه نوشت یونان در سالهای اخیر به یکی از مشتریان عمده صنایع دفاعی اسرائیل تبدیل شده است.
آتن موشکهای «اسپایک» و بمبهای هدایتشونده دقیق «اسپایس» را از رافائل، موشکهای «رمپیج» را از البیت سیستمز و صنایع هوافضای اسرائیل و پهپادهای «هرون ۲» را از صنایع هوافضای اسرائیل خریداری کرده است.
انتظار میرود توافق جدید دفاع هوایی شراکت راهبردی دو کشور را بیش از پیش تقویت کند و نقش اسرائیل در حفاظت از حریم هوایی یونان را افزایش دهد.
یونان، قبرس و اسرائیل در سالهای اخیر و همزمان با افزایش تنشها با ترکیه، همکاریها و هماهنگیهای امنیتی خود را گسترش دادهاند.
اورشلیمپست با استناد به «گزارشهای خارجی» نوشت قبرس برای دفاع از حریم هوایی خود سامانه اسرائیلی «باراک امایکس» را خریداری کرده است.
پیشتر در اسفند ۱۴۰۴، یک پایگاه هوایی بریتانیا در قبرس هدف حمله پهپادی قرار گرفته بود.
رودریگز شامگاه شنبه هفتم شهریور در سخنرانیای که از شبکه دولتی «ویتیوی» پخش شد، این توافق را «تاریخی» خواند و گفت اجرای آن میتواند به احیای اقتصاد آسیبدیده ونزوئلا و افزایش درآمدهای دولت کمک کند.
او گفت: «این طرح دوجانبه ۲۵ ساله، توسعه ۱۷ میدان راهبردی نفتی را با هدف تولید بیش از ۱.۵ میلیون بشکه در روز پیشبینی میکند.»
به گفته رودریگز، این میزان تولید تنها به توافق دوجانبه ونزوئلا و آمریکا مربوط است. او افزود هدف روزانه ۱.۵ میلیون بشکه، نقطه آغاز طرح به شمار میرود و برنامه گستردهتر، توسعه هشت بلوک نفتی بکر و توسعهنیافته را نیز شامل خواهد شد.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، جمعه ششم شهریور از طرحی برای در اختیار گرفتن کنترل بخشی از ذخایر عظیم نفت ونزوئلا خبر داده بود. او گفت شرکتهای آمریکایی میتوانند به بازسازی صنعت انرژی این کشور کمک کنند و همزمان، با ایجاد منبع تازهای از نفت خام، زمینه کاهش قیمت سوخت در آمریکا را فراهم آورند.
ترامپ جزئیات محدودی درباره مفاد توافق ارائه کرد، اما اعلام کرده بود آمریکا از طریق همکاری با شرکتهای خصوصی، کنترل اکثریتی بر بیش از ۶۵ میلیارد بشکه از ذخایر اثباتشده نفت ونزوئلا به دست آورده است.
رودریگز در مقابل تاکید کرد که توافق تازه به معنای واگذاری مالکیت منابع نفتی نیست و کشورش «مالکیت و حاکمیت» خود را بر منابع طبیعی حفظ خواهد کرد.
او گفت ونزوئلا در چارچوب این همکاری از سرمایه، فناوری و تجربه عملیاتی برای احیای صنعت راهبردی نفت استفاده میکند؛ صنعتی که به گفته او بهشدت از تحریمها آسیب دیده است.
دولت ونزوئلا انتظار ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد دارد
برآورد دولت ونزوئلا نشان میدهد این توافق میتواند با احتساب قیمت معیار ۶۵ دلار برای هر بشکه نفت، حدود ۲۰۹ میلیارد دلار درآمد برای این کشور ایجاد کند. رودریگز در عین حال اذعان کرد که نوسان قیمت نفت میتواند درآمد نهایی را تغییر دهد.
به گفته او، از هر بشکه نفت تولید و فروختهشده در چارچوب این توافق، حدود ۱۹ دلار مستقیما به ونزوئلا خواهد رسید. دولت انتظار دارد این درآمد به بهبود منابع مالی عمومی و تقویت رشد اقتصادی کمک کند.
ونزوئلا بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان را در اختیار دارد، اما تولید کنونی آن تنها حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز است. این میزان پس از سالها کمبود سرمایهگذاری، سوءمدیریت و تحریم، بسیار پایینتر از ظرفیت نفتی کشور باقی مانده است.
شرکتهای آمریکایی قرار است در تامین سرمایه، فناوری و توان عملیاتی لازم برای افزایش تولید نقش داشته باشند. مقامهای ونزوئلا در حال آمادهشدن برای امضای قراردادهایی در هفته آینده هستند که حقوق تازهای برای اکتشاف و تولید نفت به چندین شرکت اعطا خواهد کرد.
دو منبع نزدیک به مذاکرات گفتهاند شرکت آمریکایی شورون نیز در میان شرکتهایی قرار دارد که انتظار میرود گفتوگوهای خود را برای انتقال سرمایهگذاریهای مشترک در ونزوئلا به چارچوب تازه بخش انرژی این کشور نهایی کند.
مخالفان حضور آمریکا تجمع کردند
استقبال دولت ونزوئلا از توافق تازه در حالی صورت میگیرد که حضور آمریکا در این کشور همچنان موضوعی حساس و مناقشهبرانگیز است.
به گزارش رویترز پیش از سخنرانی رودریگز، دهها گروه حامی دولت شنبه در مرکز کاراکاس تجمع کردند و به حضور آمریکا در ونزوئلا اعتراض کردند.
با وجود این اعتراضها، رودریگز گفت همکاری انرژی با واشینگتن میتواند آینده اقتصادی کشور را شکل دهد، تولید نفت را افزایش دهد و درآمدهای دولت را تقویت کند.
دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری آمریکا، OFAC، دوم شهریور اعلام کرد مجوز عمومی جی که از سال ۲۰۱۴ امکان ارائه مجموعهای از خدمات آموزشی و دانشگاهی به ایرانیان را فراهم میکرد، از همین تاریخ «بهطور نامحدود» تعلیق شده است.
این تعلیق موجب میشود پوشش حقوقی عمومی که شرکتهای آمریکایی برای ارائه چنین خدماتی به ایرانیان به آن اتکا میکردند، دیگر قابل استفاده نباشد.
بند چهارم بخش خدمات آموزشی این مجوز صراحتا به «آزمونهای گواهی حرفهای و آزمونهای ورودی دانشگاه، از جمله آزمونهای استاندارد چندگزینهای» اشاره میکند.
طبق آن، اشخاص آمریکایی در هر نقطه جهان اجازه داشتند این آزمونها و همچنین خدمات لازم برای پذیرش در دانشگاههای آمریکا را به افرادی که در ایران هستند یا در خارج از ایران زندگی میکنند اما «بهطور معمول مقیم ایران» محسوب میشوند، ارائه کنند.
این مجوز فقط آزمون را در بر نمیگرفت. دانشگاههای آمریکایی میتوانستند درخواست پذیرش دانشجویان ایرانی را پردازش کنند، هزینه درخواست و شهریه آنها را بپذیرند، با دانشگاههای ایران برنامه تبادل دانشجو داشته باشند و در محدودههایی مشخص دورههای آنلاین ارائه کنند.
پیش از این و در زمان صدور مجوز قبلی افک اعلام کرده بود هدف، مجاز کردن تبادل دانشگاهی، ارائه برخی دورههای آموزشی و «برگزاری آزمونهای ورودی دانشگاه و دیگر آزمونها برای دانشجویان ایرانی» است.
تعلیق مجوز عمومی جی بخشی از بسته بسیار بزرگتری است که وزارت خزانهداری آن را عملیات انزوای افتصادی نامیده است. اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، این کارزار را «تهاجم اقتصادی» علیه ارتباطات مالی جمهوری اسلامی توصیف کرد و گفت هدف، قطع «هر شریان اقتصادی» است که حکومت ایران را سرپا نگه میدارد.
این تنها مجوزی نبود که در این بسته تعلیق شد. افک در مجموع پنج مجوز یا اختیار عمومی را متوقف کرد؛ از جمله مجوز فعالیتهای ورزشی، برخی حوالههای شخصی، شرکت در کنفرانسها و یک مجوز دیگر برای فعالیتهای آموزشی در کشورهای ثالث.
نخستین اثر قطعی؛ دولینگو
صفحه رسمی پشتیبانی این آزمون پس از تعلیق این مجوز اعلام کرد از این پس «آزمون انگلیسی دولینگو در ایران و برای کاربران دارای مدارک هویتی ایرانی در دسترس نیست.»
به این ترتیب، محدودیت دولینگو فقط بر اساس محل جغرافیایی کاربر اعمال نمیشود. در سیاست اعلامشده این شرکت، مدرک هویتی ایرانی نیز بهخودیخود عامل محدودیت شده است.
بنابراین دستکم درباره این آزمون، سفر یک متقاضی ایرانی از تهران به استانبول، دبی یا ایروان، در صورتی که همچنان از پاسپورت یا مدرک ایرانی برای احراز هویت استفاده کند، الزاما مشکل را حل نمیکند.
خشم و نگرانی کاربران ایرانی در شبکههای اجتماعی
خبر محدود شدن آزمونهای بینالمللی برای ایرانیان، بهویژه تصمیم دولینگو با واکنش گسترده کاربران فارسیزبان شبکههای اجتماعی مواجه شده است.
در گروه تلگرامی «توییتر دانشگاه تهرانیها» که نوشتههای کاربران ایرانی در ایکس را بازنشر میکند، یکی از کاربران در واکنش به توقف آزمون دولینگو نوشت: «واقعا سر نخواستنمون دعواست.»
کاربر دیگری در همان صفحه، با اشاره همزمان به اخبار مربوط به تافل و دولینگو، محدودیتها را به حذف ایرانیان از فرصتهای عادی بینالمللی تشبیه کرد و نوشت: «رسما از گونه انسانها دارن ایرانی رو خارج میکنن.»
این کانال نظر کاربر دیگری را هم بازتاب داده است که با اشاره به لغو آزمونهای تافل در ایران نوشته است: «تافل رو لغو کردن چون با برگه های آزمون تافل اوریگامی موشک هایپرسونیک درست میکردن وگرنه اینا با مردم ایران مشکلی ندارن.»
در کانالهای تلگرامی مرتبط با آمادگی آزمون نیز واکنشها گاه به شوخی تلخ کشیده شد. کانال «Duolingo Center» پس از اعلام محدودیت، در پستی طنزآمیز از «مراسم ختم مرحوم دولینگو» نوشت و محل خیالی آن را کنار «قطعه تافل و GRE» قرار داد.
کاربر دیگری در ایسک با اشاره به لغو مجوز جی نوشت: «تاثیرش روی مردم ایران چیه؟ جز کمک به اخوند چه تاثیر دیگه ایی داره؟»
واکنشها تنها به گلایه در شبکههای اجتماعی محدود نمانده است. ۵ شهریور دادخواستی در Change.org با عنوان «اجازه دهید دانشجویان ایرانی در آزمون انگلیسی دولینگو شرکت کنند» راهاندازی شد.
آیا راهحلی هست؟
تا زمان این بررسی، ETS، شرکت آمریکایی برگزارکننده دو آزمون تافل و جیآرای، بیانیه عمومی مبنی بر توقف برگزاری این آزمون برای ایرانیان منتشر نکرده است. حتی صفحه رسمی تافل در وبسایت ETS که کشورهای محل ارائه آزمون را فهرست میکند، در ۲۹ اوت همچنان نام ایران را در فهرست خود دارد.
در مقابل، نشانههایی وجود دارد که وضعیت در حال تغییر است. وبسایت تخصصی و غیررسمی TOEFL Resources که ظرفیتهای آزمون ETS را رصد میکند، ۷ شهریور گزارش داد که یک روز پیش تاریخهای آزمون در ایران تا ژانویه قابل مشاهده بود اما اکنون تنها ظرفیتهایی برای پنجم سپتامبر در دو مرکز اطراف تهران دیده میشود و تاریخهای بعدی ناپدید شدهاند.
افک اعلام کرده شرکتها یا کسانی که قصد دارند پس از تعلیق به فعالیتهای سابق ادامه دهند، میتوانند برای مجوز اختصاصی، درخواست بدهند.
به این ترتیب، سرنوشت نهایی آزمونهای بینالمللی و بسیاری از آزمونهای حرفهای هنوز تا حدی به تصمیم شرکتهای برگزارکننده و نوع واکنش دولت آمریکا بستگی دارد: آیا آنها فعالیت در ایران را متوقف میکنند یا مجوز دیگری را قابل استناد میدانند، یا برای دریافت مجوز اختصاصی از وزارت خزانهداری اقدام خواهند کرد.
نفت شیل آمریکا بهطور عمده سبک و شیرین است، درحالیکه نفت ونزوئلا بسیار سنگین و پُرگوگرد محسوب میشود. برآورد فنی نشان میدهد ترکیب تقریبی ۶۰ درصد نفت سبک آمریکا با ۴۰ درصد نفت سنگین «مِری-۱۶» ونزوئلا میتواند نفتی با حدود ۳۱ تا ۳۲ درجه API و نزدیک به ۱.۴ درصد گوگرد تولید کند. این مشخصات، دستکم از نظر چگالی و میزان گوگرد، به نفت اورال روسیه نزدیک است؛ نفتی که پیش از جنگ اوکراین یکی از مهمترین خوراکهای پالایشگاههای اروپا بود.
بنابراین آمریکا میتواند سه محصول راهبردی به اروپا عرضه کند: نفت سبک خود، نفت سنگین ونزوئلا و ترکیبی متناسب با نیاز پالایشگاههایی که پیشتر برای فرآوری نفت روسیه طراحی شده بودند. همچنین پالایشگاههای پیچیده ساحل خلیج مکزیک میتوانند نفت سنگین ونزوئلا را فرآوری کرده و گازوئیل، سوخت جت و سایر فرآوردههای مورد نیاز اروپا را صادر کنند.
آمریکا هماکنون بزرگترین تامینکننده نفت اتحادیه اروپا است و در سهماهه نخست سال ۲۰۲۶ حدود ۱۷.۸ درصد واردات نفتی این اتحادیه را تامین کرده است. بااینحال، هنوز نباید از «تسلط کامل» آمریکا و ونزوئلا بر بازار اروپا سخن گفت. تولید فعلی ونزوئلا حدود ۱.۲۵ میلیون بشکه در روز است و بازسازی شبکه برق، خطوط لوله، تاسیسات فرآورش، پالایشگاهها و بنادر این کشور به دهها میلیارد دلار سرمایهگذاری و چندین سال زمان نیاز دارد.
در کوتاهمدت، این توافق بیشتر یک پیام سیاسی و روانی برای بازار است؛ اما در میانمدت میتواند عرضه نفت حوزه اقیانوس اطلس را افزایش دهد، وابستگی اروپا به روسیه و بخشی از خاورمیانه را کاهش دهد، مسیر بخشی از نفت ونزوئلا را از چین به بازار غرب تغییر دهد و قدرت قیمتگذاری اوپک را تحت فشار قرار دهد.
پیام این تحول برای آینده ایران
تجربه ونزوئلا میتواند برای مردم ایران نیز حامل یک سناریوی امیدوار کننده باشد. ایران، همانند ونزوئلا، دارای ذخایر عظیم نفت و گاز است؛ اما صنعت نفت آن بر اثر سالها تحریم، کمبود سرمایهگذاری، فرسودگی تاسیسات، عقبماندگی فناوری، کاهش فشار برخی مخازن و اجرای شماری از پروژههای کمکیفیت یا کمبازده، با مشکلات عمیق روبهرو شده است.
در صورت سقوط جمهوری اسلامی، انجام یک گذار سیاسی باثبات و تشکیل حکومتی که بتواند روابطی عادی و سازنده با آمریکا، اروپا و اقتصاد جهانی برقرار کند، صنعت نفت و گاز ایران میتواند به یکی از مهمترین موتورهای بازسازی اقتصادی کشور تبدیل شود. در چنین شرایطی، ورود شرکتهای بزرگ بینالمللی، از جمله شرکتهای نفتی و خدمات فنی آمریکایی، میتواند سرمایه، فناوری و دانش مدیریتی لازم را برای بازسازی چاهها، خطوط لوله، تاسیسات فرآورش، پالایشگاهها، بنادر و شبکههای صادراتی ایران فراهم کند.
شرکتهای آمریکایی در حفاری پیشرفته، مدیریت مخازن، ازدیاد برداشت، احیای چاههای کمبازده، فرآورش نفتهای سنگین و پُرگوگرد و طراحی ترکیبهای نفتی متناسب با نیاز پالایشگاهها تجربه گستردهای دارند. همان منطقی که نفت سبک آمریکا را به مکملی برای نفت فوقسنگین ونزوئلا تبدیل میکند، میتواند در بازاریابی و بهینهسازی برخی نفتهای خام ایران نیز به کار گرفته شود.
البته ایران خود دارای طیفی از نفتهای سبک، متوسط، سنگین و میعانات گازی است؛ بنابراین فرصت اصلی فقط وارد کردن نفت سبک آمریکا برای اختلاط نیست، بلکه استفاده از فناوری، سرمایه و شبکه تجاری شرکتهای غربی برای تولید ترکیبهای صادراتی رقابتی و دستیابی دوباره به بازارهای جهانی است.
بازگشت شرکتهای معتبر آمریکایی و اروپایی همچنین میتواند فرصتی برای ارزیابی مستقل پروژههای گذشته و اصلاح یا جایگزینی تاسیسات و تجهیزاتی باشد که در دوران تحریم، بدون رقابت شفاف یا با کیفیت نامناسب توسط برخی پیمانکاران چینی و داخلی اجرا شدهاند. چنین تحولی میتواند ظرفیت تولید ایران را افزایش دهد، اتلاف انرژی و سوزاندن گازهای همراه را کاهش دهد، استانداردهای زیستمحیطی را ارتقا بخشد و صدها هزار فرصت شغلی مستقیم و غیرمستقیم ایجاد کند.
بااینحال، این رونق خودبهخود و بلافاصله پس از تغییر حکومت اتفاق نخواهد افتاد. رفع تحریمها، تامین امنیت حقوقی سرمایهگذاران، شفافیت قراردادهای نفتی، مبارزه با فساد، استقلال دستگاه قضایی و تضمین ثبات سیاسی، پیششرطهای ورود سرمایههای بزرگ هستند. همچنین درآمدهای نفتی باید از طریق سازوکاری شفاف در خدمت بازسازی کشور، زیرساختها، آموزش، بهداشت و رفاه مردم قرار گیرد تا اشتباه تاریخی وابستگی کامل اقتصاد ایران به نفت تکرار نشود.
جمعبندی این است که نفت سبک آمریکا و نفت فوقسنگین ونزوئلا میتوانند یکی از موثرترین «کوکتلهای نفتی» بازار را ایجاد کرده و به رقیبی جدی برای نفت اورال روسیه در اروپا تبدیل شوند؛ اما پیام مهمتر برای ایرانیان این است که ذخایر عظیم نفت و گاز ایران همچنان میتواند پایه یک دوره تازه از رونق اقتصادی باشد. اگر پس از جمهوری اسلامی، حکومتی باثبات، شفاف و دارای روابط سازنده با جهان شکل بگیرد، همکاری با شرکتهای آمریکایی و دیگر شرکتهای معتبر بینالمللی میتواند صنعت فرسوده نفت ایران را بازسازی کرده و کشور را بار دیگر به یکی از بازیگران مهم و قابلاعتماد بازار جهانی انرژی تبدیل کند.
