آمریکا بیش از ۱۳۰ میلیون دلار دارایی دیجیتال بانک مرکزی جمهوری اسلامی را مسدود کرد
اسکات بسنت، وزیر خزانهداری آمریکا، اعلام کرد دفتر کنترل داراییهای خارجی وزارت خزانهداری چندین کیف پول دیجیتال مرتبط با بانک مرکزی جمهوری اسلامی را تحریم کرده است. به گفته او، در نتیجه این اقدام بیش از ۱۳۰ میلیون دلار دارایی دیجیتال مسدود شده است.
بسنت گفت وزارت خزانهداری آمریکا به مختل کردن و تضعیف فعالیتهای مالی غیرقانونی جمهوری اسلامی، از جمله آنچه «سوءاستفاده از داراییهای دیجیتال» خواند، متعهد است. او افزود این اقدام بخشی از تلاشهای واشینگتن برای محدود کردن منابع مالی حکومت ایران است.
وزیر خزانهداری آمریکا همچنین تاکید کرد ایالات متحده همچنان با جدیت جریان منابع مالی جمهوری اسلامی را رصد خواهد کرد و دسترسی حکومت ایران به درآمدهای حاصل از آنچه «طرحهای غیرقانونی درآمدزایی» خواند، قطع خواهد شد.
وزارتخانه خارجه بریتانیا اعلام کرد: «با وجود هشدارهای مکرر، سرویسهای اطلاعاتی ایران به فعالیتهای خصمانه خود پایان ندادهاند. در عوض، حکومت ایران تلاش کرده است رفتار مخرب خود را تشدید کند.»
بریتانیا روز دوشنبه، بر اساس اختیارات جدیدی که با هدف جلوگیری از استفاده کشورهای خارجی از گروههای نیابتی برای انجام فعالیتهایی مانند نظارت و خرابکاری وضع شده است، سپاه پاسداران و یک گروه مرتبط با آن را به عنوان تهدیدی امنیتی معرفی کرد و آنها را گروههای ممنوعه نامید.
تهران سهشنبه این تصمیم را محکوم کرد و گفت سپاه پاسداران بخشی رسمی از نیروهای مسلح ایران است.
جمهوری اسلامی همچنین بریتانیا را متهم کرد که با هدف قرار دادن یک نهاد دولتی، قوانین بینالمللی را نقض کرده است.
نیروی قدس، شاخه برونمرزی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. ایالات متحده، اتحادیه اروپا، کانادا و استرالیا از جمله کشورهایی هستند که سپاه پاسداران را در فهرست سازمانهای تروریستی قرار دادهاند.
بریتانیا هنوز سپاه را در فهرست گروههای تروریستی خود قرار نداده است. یاری رساندن این کشور به آمریکا در جریان جنگ ایران نیز انتقادهای تند دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا از کییر استارمر، نخستوزیر مستعفی بریتانیا، و رویکرد لندن در قبال تهران را بهدنبال داشته است.
علاوه بر نهادهای اطلاعاتی و امنیتی، پلیس ضد تروریسم و دادگاههای بریتانیا نیز انجام اقدامات تروریستی از سوی جمهوری اسلامی در خاک بریتانیا را تایید کردهاند.
دیوید ایگناتیوس،ستوننویس واشینگتنپست در یادداشت خود نوشت: «سیل روزانه لافزنیها و رجزخوانیهای ترامپ در عمل چیزی جز مذاکره با خودش نیست. یک روز اعلام پیروزی میکند و روز بعد جنگ را از سر میگیرد. یک روز رهبران حکومت ایران را تحسین میکند و بعد آنها را «تفاله» میخواند. با بیفکری اعلام میکند برای حفاظت از تنگه هرمز ۲۰ درصد هزینه دریافت خواهد کرد و روز بعد این پیشنهاد عجولانه را پس میگیرد. ترامپ لابد تصور میکند این رجزخوانی بیوقفه برایش اهرم فشار ایجاد میکند. اشتباه میکند. این رفتار در چشم ایران و جهان، او را ضعیف جلوه میدهد.»
بهنوشته او، «اگر از فاصلهای دورتر به اوضاع نگاه کنیم، تصویر این وضعیت آشفته روشنتر میشود: اقتصاد ایران بهشدت تضعیف شده است؛ تاسیسات هستهای آن زیر آوار مدفون شدهاند و دانشمندان ارشد هستهایاش کشته شدهاند؛ به نظر میرسد رهبران کشور نیز بر سر اینکه آیا باید با ایالات متحده به توافق برسند یا نه، دچار اختلاف هستند. تندروها از اینکه از حملات آمریکا و اسرائیل جان سالم به در بردهاند ابراز شادمانی میکنند، اما ظاهرا هیچ راهبردی برای گام بعدی ندارند.»
در این یادداشت آمده است: «حالا از فاصلهای دورتر به آمریکا نگاه کنید: ترامپ درگیر جنگی نامحبوب با هزینههای اقتصادی قابل توجه است. او بدون راهبردی روشن و بدون مسیر خروجی مناسب وارد جنگ شد؛ مذاکرهکنندگانش طرح بلندپروازانهای برای نوسازی ایران پس از جنگ مطرح کردند، اما رهبران جمهوری اسلامی، هرچند در محافل خصوصی نسبت به آن کنجکاوی نشان دادهاند، در عرصه عمومی آن را رد کردهاند. تفاهمنامهای که قرار بود تنگه هرمز را باز کند، اکنون عملا به کاغذی بیارزش تبدیل شده است.»
نویسنده در ادامه مقاله خود نوشته است: «اولویت نخست همچنان بازگشایی تنگه هرمز است و من کاملا موافق استفاده گزینشی از قدرت نظامی برای تحقق این هدف هستم. بخش مربوط به بازگشایی تنگه در تفاهمنامه به شکلی شتابزده و سهلانگارانه تنظیم شده بود و عباراتی داشت که ایران آنها را به معنای اعطای اختیار کنترل این آبراه بینالمللی به خود تفسیر کرد. این سابقهای غیرقابل قبول ایجاد میکند. با چنین منطقی، هر گذرگاه دریایی میتواند به یک کانال مورد مناقشه تبدیل شود. اگر ایران همچنان به ایجاد مانع در تنگه ادامه دهد، خود را در معرض واکنش نظامی مستمر قرار خواهد داد.»
تمام کشورهای تجاری جهان در حفظ آزادی کشتیرانی با ایالات متحده منافع مشترک دارند و اکنون زمان آن رسیده است که این شرکای جهانی به یک ائتلاف بینالمللی برای باز نگه داشتن تنگه بپیوندند. چنین اقدامی باید شامل اسکورت نظامی کشتیهای تجاری تا هر زمان که لازم باشد باشد و کشورهای متعددی نیز باید در تحمل این بار مشارکت کنند. ترامپ میتواند زمانی که شی جینپینگ، رییسجمهوری چین، در ماه سپتامبر به آمریکا سفر میکند، سهم چین را نیز از او مطالبه کند.
واشینگتنپست در پاسخ به این سوال که آیا دولت ترامپ باید به مذاکرات درباره برنامه هستهای بازگردد؟ نوشته است: شاید، اما چه عجلهای وجود دارد؟ ترامپ زمانی که پس از جنگ ۱۲ روزه در خرداد ۱۴۰۴ گفت تاسیسات کلیدی ایران «کاملا نابود شدهاند»، درست میگفت. برخلاف لفاظیهای تحریکآمیز خود ترامپ، در حال حاضر هیچ مسیری برای دستیابی ایران به بمب وجود ندارد. اگر ایران تلاش کند برنامه خود را از سر بگیرد، احتمالا آمریکا و اسرائیل از آن مطلع خواهند شد و میتوانند اقدام مناسب را انجام دهند. پس از این چند ماه جنگ، روشن شده است که حکومت ایران تا چنان حدی از سوی دشمنانش نفوذپذیر است که حفظ اسرار برایش دشوار خواهد بود.
نویسنده در ادامه افزوده است: «من معمولا از طرفداران دیپلماسی هستم، اما در حال حاضر باید دست از تعقیب ایرانیها برداریم؛ چه از طریق کانال رسمی، چه کانال پشتپرده و چه هر مسیر دیگری در این میان. باید صبر کنیم و ببینیم چه میشود. حکومت ایران آشکارا دچار شکاف است. یک جناح عملگرا در اسلامآباد و ژنو و همچنین در بسیاری از تماسهای محرمانه با فرستادگان قطری، به نمایندگان آمریکا علامت داده بود که به یک معامله بزرگ علاقهمند است؛ چیزی که مذاکرهکنندگان مشتاق آمریکایی آن را «پل طلایی» به سوی آینده مینامیدند. اما این عملگرایان در داخل ایران هدف حمله قرار گرفتند. در فضای پرشور مراسم تشییع علی خامنهای، صدای تندروها کرکننده بود.»
به باور دیوید ایگناتیوس، صلح واقعی با ایران ممکن است دو هفته، دو ماه یا دو سال دیگر فرا برسد. تلاش برای شتاب بخشیدن به این جدول زمانی نتیجه نداده است. اما به باور من، حکومت ایران همچنان در مسیری یکطرفه به سوی فروپاشی نهایی حرکت میکند، هرقدر هم که رسیدن به آن نقطه طول بکشد.
او مقاله خود را چنین به پایان رسانده است: «تنگه را باز کنید. و بعد، هرچقدر هم که بسته نگه داشتن دهان برای ترامپ دشوار باشد، زمان آن رسیده است که به چیزی روی آورد که مذاکرهکنندگان خردمند گاهی آن را «سکوت پویا» مینامند.»
