چرا تیم‌ ملی ژاپن می‌تواند دیر یا زود قهرمان جام‌ جهانی شود؟

او در ادامه اشاره می‌کند که این روند به کودکان هدف و انگیزه داد. آنها بزرگ شدند، وارد جی‌لیگ شدند و سپس راهی اروپا شدند. به این ترتیب چرخه پیشرفت سرعت گرفت، چون نسل‌های بعدی دیدند که حضور در بزرگ‌ترین لیگ‌های جهان یک هدف دست‌یافتنی است.

تام بایر، مربی آمریکایی که در سال ۱۹۸۸ دوران بازیگری خود را در ژاپن به پایان رساند و از آن زمان در توکیو زندگی می‌کند، یکی از افرادی بود که در راه‌اندازی زنجیره‌ای از مدارس فوتبال بر پایه روش‌های ویل کوور، مربی مشهور هلندی، نقش داشت. روش کوور بر کنترل توپ، حرکات سریع پا و نبردهای تک‌به‌تک تمرکز داشت.

برنامه سال ۱۹۹۲ جی‌لیگ بستر مناسبی برای توسعه این ایده‌ها فراهم کرد. بایر خیلی زود به چهره‌ای شناخته‌شده در ژاپن تبدیل شد و در برنامه‌های تلویزیونی کودکان و همچنین مجموعه مانگایی با عنوان «بیایید فوتبال را امتحان کنیم با تام‌سان» حضور یافت. فلسفه اصلی این طرح آن بود که فوتبال باید از خانه آغاز شود؛ از زمانی که کودکان نوپا برای نخستین بار توپ را زیر پای خود احساس می‌کنند.

بایر می‌گوید: «آنچه ژاپن را متمایز می‌کند، فرهنگی است که تمرین بیش از حد را می‌پذیرد. والدین ژاپنی قبول می‌کنند که فرزند شش‌ساله‌شان پس از ورود به ورزش سازمان‌یافته، چهار بار در هفته و هر بار سه ساعت، در تمام ۱۲ ماه سال تمرین کند.»

او در ادامه می‌گوید: «بهترین سن برای یادگیری مهارت‌ها بین دو تا پنج سالگی است. مدارس کوور نیز نقش مهمی ایفا کردند و دو کاپیتان فعلی تیم ملی، اندو و مینامینو که متاسفانه مصدوم هستند، محصول همین سیستم بودند. بسیاری از بازیکنان کنونی تیم ملی نیز در چنین فضایی رشد کرده‌اند.»

بایر گفت: «ژاپن نخستین بار در سال ۱۹۹۸ به جام جهانی راه یافت و از آن زمان در تمام دوره‌های این رقابت‌ها حضور داشته است. فرهنگ ژاپنی فرهنگی فروتنانه است، اما سه عامل اصلی در پیشرفت فوتبال این کشور نقش داشته‌اند؛ انضباط، تکرار و تعهد به کسب مهارت. سه عاملی که شاید خیلی زودتر از آنچه تصور می‌شد، ثمره نهایی خود را نشان دهند.»