تیم ملی پس از تساوی ناامیدکننده برابر یکی از ضعیفترین تیمهای حاضر در جام جهانی، دستکم بر اساس رنکینگ فیفا در حالی شانس صعود از دور گروهی را کمرنگتر از قبل میبیند که امیر قلعهنویی در جایگاه سرمربی تیم ملی ۱۳ سال پس از آخرین موفقیت فوتبالی با دستیاران ناکارآمد احاطه شده است.
امیر قلعهنویی پس از کنار رفتن از سرمربیگری تیم ملی پس از جام ملتهای آسیا ۲۰۰۷، در طول شش سال، پنج جام قهرمانی، از جمله چهار قهرمانی در لیگ برتر با استقلال و سپاهان، به کارنامه خود افزود تا ثابت کند اگر قرار به حضور یک مربی ایرانی روی نیمکت تیم ملی باشد، او شایستهترین گزینه است.
با وجود این، اوجگیری دوباره قلعهنویی در فوتبال باشگاهی ایران، همزمان با ناکامی علی دایی و افشین قطبی در رساندن تیم ملی به جام جهانی و موفقیت در جام ملتهای آسیا ۲۰۱۱، با تمایل جامعه هواداری و مدیران فدراسیون فوتبال به حضور سرمربی خارجی روی نیمکت تیم ملی، تقارن پیدا کرد.
قلعهنویی با قهرمانی استقلال در لیگ دوازدهم، اسکلت اصلی تیم ملی در روزهای حساس مراحل انتخابی جام جهانی ۲۰۱۴ را به کیروش هدیه داد تا سرمربی پرتغالی پس از صعود به این جام، دوران طولانیمدت حضور در ایران را تضمین کند.
قلعهنویی اما پس از این قهرمانی در سال ۹۲، دیگر روی خوش را در فوتبال باشگاهی ندید و با وجود حضور روی نیمکت تیمهای برخوردار از امکانات سختافزاری و مالی با سطح بالا، توفیقی در لیگ برتر و جام حذفی نیافت؛ اما درست در روزهایی که مدیران فدراسیون، بهدلیل بدهیهای سنگین و وضعیت اجتماعی و امنیتی کشور، توان استخدام سرمربی درجه یک خارجی را نداشتند، بار دیگر رویای دیرینه خود را تعبیرشده دید و روی نیمکت تیم ملی نشست.
سرمربی که در روزهای اوج مربیگری نهتنها مرد شماره یک نیمکت بود، بلکه در زمین تمرین هم میداندار بود و کارنامهای بهشدت قابل دفاع ثبت کرد، اما حالا تدابیر تاکتیکیاش برای شکستن لایههای دفاعی نهچندان متراکم نیوزیلند، تکان دادن حرکات دست برابر دوربینهای تلویزیونی است و از دستیاران پرشمار خود نیز آوردهای ندارد.
دستیارانی که انتخابشان از همان ابتدا قلعهنویی را آماج انتقادات قرار داد؛ حضور سعید الهویی، دستیار همیشگی او در سالهای ناکامی در لیگ برتر، بهعنوان نفر دوم کادر فنی تیم ملی، اوج انتقادات را متوجه قلعهنویی کرد.
ژنرال اما ترجیح داد با پافشاری روی تصمیمات خود، دستیارانش را حفظ کرده و حتی با وجود جذب چهرهای چون آنتونیو مانیکونه ایتالیایی، باز هم به نفراتی چون الهویی و هومن افاضلی دور بدهد؛ چهرهای که در کارشناسیهای تلویزیونی میتوانست مورینیو و گواردیولا را نقد کند، اما در مستطیل سبز، جز سقوط به دستههای پایینتر، کارنامهای نداشت.
در این بین، حضور آندرانیک تیموریان و رحمان رضایی، دو چهره ملی با تجربه حضور در جام جهانی و سالیان طولانی حضور در سطح اول فوتبال اروپا، شاید فاصله بازیکنان و سرمربی تیم ملی را کم کند، اما بار فنی از دوش قلعهنویی کم نکرده است.
در حالی که مهدی تاج بارها از جانب امیر قلعهنویی صعود به دور حذفی جام جهانی را وعده داده بود، حالا تیم ملی بهترین فرصت برای قرار گرفتن در جمع هشت تیم برتر سوم مرحله گروهی را از دست داده و برای صعود به مرحله بعد، دستکم باید دو امتیاز دیگر برابر بلژیک و مصر بگیرد تا شاید با اما و اگر، یکی از ۳۲ تیم حاضر در جام جهانی باشد.
سرمربی که روزگاری با زیر و رو کردن ترکیب استقلال، تعویضهای طلایی، میدان دادن به جوانان و بازگشتهای دراماتیک در لیگ برتر، اعتمادبهنفسی مثالزدنی داشت، حالا پیرترین تیم ملی ایران در تاریخ جامهای جهانی را هدایت میکند، از دعوتکردن و بازی دادن به جوانها وحشت دارد و ورق برندهای برای تحول در زمین رو نمیکند.
دیر یا زود ماجراجویی تیم ملی در جام جهانی تمام خواهد شد و امیر قلعهنویی احتمالا، اگر خودش پس از رسیدن به رویای همیشگیاش یعنی نشستن روی صندلی سرمربیگری تیم ملی ایران در جام جهانی، قید حضور در این تیم را نزند، بیشتر از پیش خاطرات خوبش را، علاوهبر نتایج ضعیف و ناکامیهای دنبالهدار، با مجیزگویی برای حکومتی که همین چند سال قبل آن را سراسر ظلم و ظلم و ظلم دانسته بود، عوض خواهد کرد.
