وال‌استریت ژورنال با اشاره به نزدیک شدن آمریکا و جمهوری اسلامی به یک توافق اولیه، هشدار داد که کاهش فشارهای اقتصادی و نظامی بر حکومت ایران پیش از حل‌وفصل پرونده اورانیوم غنی‌شده، می‌تواند مهم‌ترین اهرم فشار واشینگتن را از بین ببرد.
شورای سردبیری روزنامه وال‌استریت ژورنال در سرمقاله‌ای با بررسی مذاکرات جاری میان آمریکا و حکومت ایران نوشت که دو طرف بیش از هر زمان دیگری به دستیابی به یک توافق اولیه نزدیک شده‌اند، اما خطر اصلی این توافق آن است که بخش مهمی از فشارهای اقتصادی و نظامی علیه جمهوری اسلامی کاهش یابد، در حالی که مهم‌ترین اختلاف‌ها درباره برنامه هسته‌ای ایران به مذاکرات بعدی موکول شده است.
این روزنامه با اشاره به گزارش منتشرشده از سوی اکسیوس نوشت که مذاکره‌کنندگان آمریکایی و ایرانی به یک توافق اولیه دست یافته‌اند و حتی طرف ایرانی پیش‌نویس آن را امضا کرده است، اما متن نهایی هنوز به طور کامل نهایی نشده و دونالد ترامپ نیز تایید نهایی خود را اعلام نکرده است.
به نوشته وال‌استریت ژورنال، سرنوشت توافق اکنون بیش از هر چیز به تصمیم تهران درباره دو بند کلیدی متن بستگی دارد. این روزنامه می‌گوید اگرچه توافق به مراحل پایانی نزدیک شده، اما هنوز دو موضوع مهم در متن نهایی نیازمند تصمیم‌گیری جمهوری اسلامی است.
مهم‌ترین دستاورد فوری توافق پیشنهادی، بازگشایی تنگه هرمز عنوان شده است. بر اساس مفاد مورد بحث، [حکومت] ایران متعهد می‌شود ظرف ۳۰ روز مین‌های دریایی را از مسیرهای کشتیرانی جمع‌آوری کند تا عبور و مرور شناورها بدون محدودیت و بدون پرداخت عوارض از سر گرفته شود. در عین حال، مذاکره‌کنندگان آمریکایی انتظار دارند عبور کشتی‌های تجاری از مسیر جنوبی تنگه هرمز بلافاصله افزایش یابد.
با این حال، شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال هشدار داده است که متن توافق باید در این بخش کاملاً شفاف باشد، زیرا به گفته این روزنامه، جمهوری اسلامی پیش از این دو بار از تعهد خود برای بازگشایی کامل تنگه هرمز عقب‌نشینی کرده است. نویسندگان سرمقاله می‌گویند یکی از نگرانی‌ها این است که [حکومت] ایران در آینده برای عبور کشتی‌ها عوارض تعیین کند یا اخذ مجوز را الزامی سازد؛ اقدامی که با مفهوم بازگشت کامل به شرایط پیش از جنگ در تضاد خواهد بود.
با وجود اهمیت تنگه هرمز، وال‌استریت ژورنال معتقد است مساله اصلی همچنان برنامه هسته‌ای ایران است. بر اساس توافق مورد بحث، دو طرف متعهد می‌شوند که وضعیت ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران را در مذاکرات بعدی و طی یک بازه ۶۰ روزه تعیین تکلیف کنند. اما شورای دبیری این روزنامه هشدار می‌دهد که موکول کردن این موضوع به آینده، خطر ایجاد ابهام و تعلل در اجرای تعهدات را افزایش می‌دهد.
این روزنامه تاکید می‌کند که خبر مثبت آن است که مذاکره‌کنندگان آمریکایی تنها بر اورانیوم با غنای بالا تمرکز نکرده‌اند. به نوشته وال‌استریت ژورنال، حتی اورانیوم با غنای ۳.۶۷ درصد نیز بخش عمده مسیر فنی لازم برای دستیابی به اورانیوم با درجه تسلیحاتی را طی کرده است و از این رو واشینگتن خواهان برچیده شدن یا انتقال تمامی ذخایر اورانیوم غنی‌شده ایران است، نه فقط ذخایر با غنای بالا.
وال‌استریت ژورنال همچنین گزارش داد که هرگونه کاهش تحریم‌ها به صورت تدریجی و مشروط انجام خواهد شد و قرار نیست جمهوری اسلامی در ابتدای توافق از مزایای اقتصادی آن بهره‌مند شود. به نوشته این روزنامه، احتمال دارد آزادسازی بخشی از منابع مالی مسدودشده ایران در قطر یا عمان در قالب کمک‌های بشردوستانه اندکی پس از امضای توافق مورد بررسی قرار گیرد، اما اصل حاکم بر مذاکرات همان سیاست دولت ترامپ است که می‌گوید: «تا اقدامی انجام نشود، پولی پرداخت نخواهد شد.»
به باور نویسندگان سرمقاله، ساختار دو مرحله‌ای توافق بزرگ‌ترین نقطه ضعف آن است. این روزنامه هشدار می‌دهد که اگر محاصره اقتصادی و فشارهای نظامی آمریکا در مرحله نخست کاهش یابد، توان واشینگتن برای گرفتن امتیازهای بیشتر از تهران در مذاکرات هسته‌ای به شدت تضعیف خواهد شد.
شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال با یادآوری مذاکرات هسته‌ای دوران باراک اوباما می‌نویسد که جمهوری اسلامی پیش‌تر نیز توانسته بود مذاکرات را برای دو سال ادامه دهد و اکنون نیز ممکن است تلاش کند مهلت ۶۰ روزه مورد نظر ترامپ را برای مدت نامعلومی تمدید کند.
این روزنامه همچنین هشدار می‌دهد که هرچه مذاکرات طولانی‌تر شود، اعتبار تهدید نظامی آمریکا کاهش خواهد یافت. به باور نویسندگان، تهران ممکن است به این جمع‌بندی برسد که ترامپ تمایلی به بازگشت به درگیری نظامی ندارد؛ ارزیابی‌ای که با نزدیک شدن آمریکا به انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره می‌تواند تقویت شود.
وال‌استریت ژورنال در بخش دیگری از این سرمقاله می‌نویسد که پایان محاصره‌های متقابل و بازگشایی تنگه هرمز به اقتصاد جهانی و به ویژه اقتصاد ایران کمک خواهد کرد، اما این اقدام به تنهایی یک پیروزی محسوب نمی‌شود. به نوشته این روزنامه، صرفاً «معاوضه یک محاصره با محاصره‌ای دیگر» شاید راهی برای خروج از جنگ فراهم کند، اما مشکل اصلی یعنی برنامه هسته‌ای جمهوری اسلامی را حل نخواهد کرد.
شورای سردبیری وال‌استریت ژورنال در پایان تاکید می‌کند که یک توافق موفق باید شامل برچیدن کامل ذخایر اورانیوم غنی‌شده، از میان بردن تاسیسات زیرزمینی، اعمال بازرسی‌های سرزده و ممنوعیت غنی‌سازی در ایران باشد. این روزنامه مدعی است که علت اصلی باقی ماندن اختلاف‌ها در مرحله دوم مذاکرات آن است که جمهوری اسلامی همچنان قصد دارد گزینه دستیابی به سلاح هسته‌ای را حفظ کند و با همین نگاه در مذاکرات شرکت کرده است.
جمع‌بندی این سرمقاله آن است که خطر اصلی توافق پیشنهادی نه در بازگشایی تنگه هرمز، بلکه در کاهش فشارهای اقتصادی و نظامی بر [حکومت] ایران پیش از تعیین تکلیف نهایی ذخایر اورانیوم غنی‌شده و زیرساخت‌های هسته‌ای این کشور نهفته است؛ اقدامی که به باور وال‌استریت ژورنال می‌تواند مهم‌ترین اهرم فشار آمریکا را پیش از حل‌وفصل پرونده هسته‌ای از میان ببرد.
