دانیال (محمدرضا) مرادیزاده، شهروند کُرد ۲۲ ساله، ۱۸ دی در اعتراضات نارمک تهران با شلیک سه گلوله جنگی به کمر و پاهایش کشته شد.
پیکر دانیال پس از ۶ روز به خانوادهاش تحویل داده شد. دانیال کابینتساز و سرپرست مالی مادر و خواهرش بود.
کنفرانس امنیتی مونیخ پیش از این در واکنش به کشتار شهروندان ایرانی تاکید کرده بود که هیچ مقامی از جمهوری اسلامی را به نشست امسال دعوت نخواهد کرد.
سخنگوی کنفرانس امنیتی مونیخ ۲۶ دی به ایراناینترنشنال گفت اگرچه چند هفته پیش دعوتنامههایی برای برخی نمایندگان دولتی ایران ارسال شده بود، اما «با توجه به تحولات اخیر»، این دعوتها دیگر معتبر نیست و ادامه نخواهد یافت.
پیشتر نیز مجمع جهانی اقتصاد دوشنبه ۲۹ دی با انتشار بیانیهای در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «وزیر امور خارجه ایران در اجلاس داووس شرکت نخواهد کرد.»
در آن بیانیه گفته شده بود: «اگرچه دعوت از او در پاییز گذشته انجام شده بود، اما جان باختن تراژیک غیرنظامیان در ایران طی چند هفته گذشته بدین معناست که حضور نمایندهای از دولت ایران در اجلاس داووس در سال جاری اقدامی درست نخواهد بود.»
شاهزاده رضا پهلوی فراخوانی بهعنوان «روز جهانی اقدام در همبستگی با انقلاب شیر و خورشید» منتشر کرده و از ایرانیان در سراسر جهان خواسته است که روز شنبه ۲۵ بهمن برابر با ۱۴ فوریه دست به تظاهرات بزنند تا جهان را وادار به اقدام برای حمایت از مردم ایران در مقابل جمهوری اسلامی کنند.
این تظاهرات با کنفرانس امنیتی مونیخ همزمان خواهد بود و قرار است ایرانیان در مونیخ، تورنتو، لسآنجلس و دیگر شهرهای جهان تظاهراتی بزرگ برپا کنند.
یک مقام پلیس مونیخ به روزنامه بیلد گفت که انتظار میرود حدود ۱۰۰ هزار نفر در تظاهراتی گسترده علیه جمهوری اسلامی ایران در این شهر شرکت کنند.
بهنوشته بیلد، زمانبندی این تجمع بهطور هدفمند انتخاب شده است.
در حالی که رهبران سیاسی، مقامهای نظامی و دیپلماتها از کشورهای مختلف جهان برای شرکت در کنفرانس امنیتی مونیخ در این شهر حضور دارند، برگزارکنندگان قصد دارند صدای مردم ایران در سطح جهانی شنیده شود. به این ترتیب، ایالت بایرن و شهر مونیخ به یکی از کانونهای اصلی این روز اعتراضی تبدیل خواهد شد.
یک مقام پلیس به بیلد گفت: «طبق ارزیابی فعلی، احتمال میدهیم شاهزاده رضا پهلوی بهعنوان سخنران در این تظاهرات نیز حضور پیدا کند. در آن آخر هفته، نگاه افکار عمومی جهان به مونیخ دوخته خواهد شد.»
براساس گزارش روزنامه بیلد، در جریان برگزاری کنفرانس امنیتی مونیخ، حدود شش هزار نیروی پلیس امنیت این شهر و کنفرانس را تامین خواهند کرد.
بهنوشته بیلد، در کنار شهرهایی مانند لسآنجلس و تورنتو، مونیخ یکی از مهمترین نقاط تجمع ایرانیان معترض در این روز خواهد بود. پلیس آلمان پیشبینی کرده است این تجمع میتواند به یکی از بزرگترین تظاهرات سالهای اخیر تبدیل شود.
برگزارکنندگان همچنین از افرادی که امکان حضور در مونیخ را ندارند خواستهاند در شهرهای محل سکونت خود به اعتراضات بپیوندند تا صدای مردم ایران تقویت شود.
هدف اصلی این تجمعها، واداشتن جامعه جهانی به اقدامهای عملی در قبال جمهوری اسلامی عنوان شده است؛ آن هم در زمانی که در کنفرانس امنیتی مونیخ امنیت جهانی، بحرانها و مسئولیتهای بینالمللی مورد بحث و بررسی قرار میگیرد.
آنچه ما در بیمارستان خودمان در ۱۸ و ۱۹ دی دیدیم برای من قابل بیان نیست. نمیدانم بگویم قیامت بود یا به قول اینها عاشورا. اصلا نمیدانم میتوانم اسمی برای آن پیدا کنم یا نه.
وقتی به آن فکر میکنم، کلمهای پیدا نمیکنم که بتواند ابعاد گسترده این فاجعه، این قتلعام را نشان بدهد، چون شبی بود که امیدوارم هیچ یک از کادر درمان، در زمان کاریشان چنین شبی را نه تجربه کنند، نه شاهدش باشند.
آوردن زخمیها به بیمارستان ما کمی پس از ساعت ۸ شروع شد. مردم زخمیهای بسیار زیادی را میآوردند. طوری که اصلا جا در اورژانس نبود و یکی از بخشها را هم اورژانسی خالی کردند تا بشود همه زخمیها را آنجا هم پذیرش کرد تا اینکه بتوانند تکتک بروند اتاق عمل.
همه تیر جنگی خورده بودند، همه غرق خون بودند. اکنون هم که دارم حرف میزنم، آن لحظات برایم تداعی میشود و منقلب میشوم. تمام آن فضا از راهرو و اتاقها تا دم اتاق عمل، همه جا خون بود.
از خدمات بیمارستان، تا همه کادر درمانی در همه ردهها، همه یک دل و یک صدا، تمام آن ساعتها را دویدند و کار کردند.
اتاق عمل بدون وقفه کار میکرد، یک وضعیت عجیب و غریبی بود، شیون بود، ناله بود، زاری بود. مرتب هم مردم میآمدند و یک عکس یا گوشی دستشان بود به ما نشان میدادند، میگفتند این بچه من است، این را نیاوردهاند؟
اصلا جرات نداشتیم بگوییم که سردخانه ما پر است، بروید شاید آنجا بچههایتان را پیدا کنید.
خیلیها از کسانی که تیر خورده بودند، به سرشان شلیک شده بود. باور کنید مغز جوانان ما همینطور بیرون میآمد، خدا شاهد است اغراق نمیکنم، وحشتناک بود.
به ناحیه تناسلی پسران هم خیلی تیر زده بودند. البته بیشترین آسیبی که به جوانها زده بودند از ناحیه سر بود. تیر خورده در پا هم داشتیم، ولی تعدادش کمتر بود.
خیلی، خیلی بد بود. نمیدانم اصلا باید چه جوری توضیحش بدهم. جسد پشت جسد و تمام اینها در حد اینکه ما اصلا زمانی نداشتیم بخواهیم پروندهای تشکیل بدهیم. تازه، تمام پرسنل بیمارستان در اورژانس حضور داشتند. در بخشهای دیگر بیمارستان شاید باور نکنید، هر بخش فقط یک نفر مانده بود.
ما بدترین دوران کاریمان را تجربه کردیم. من نمیتوانم بگویم کشتار، اصلا نمیشود اسمی برایش پیدا کرد. یک قتلعام به معنای واقعی، یعنی مردم را به رگبار بسته بودند. مجروحی که تیر خورده بود و هوشیار بود، میگفت ما شانس آوردیم زنده ماندیم، تمام ردیفهای اول را به رگبار بستند و کشتند.
من به عنوان یک هموطن، به عنوان یک انسان، واقعا از درون تهی شدم. تمام همکاران من حالشان بد است. یک ملت غمگین بودیم، اکنون با چیزهایی که تجربه کردیم، بیشتر غمگین شدیم. بیمارستان ما شاید بیمارستان خیلی بزرگی نباشد، ولی تعداد جنازه عزیزانمان بسیار زیاد بود، اینها همه بچههای ما بودند.
شاید باور نکنید، دو شبانهروز اتاق عمل ما فعال بود. فعالی که دارم به شما میگویم یعنی زخمی پشت زخمی. یک یک این عزیزانمان اتاق عمل رفتند. خیلی از این عزیزان ما در اتاق عمل فوت شدند و ابعاد آسیبدیدگی و مجروحیت خیلی از آنان هم آنقدر زیاد بود که به اتاق عمل نرسیدند.
ما جوانان خیلی زیادی را از دست دادیم متاسفانه. نه به خاطر اهمال و کم کاری، فقط به دلیل ابعاد گستردهی آسیب، تعداد زیاد و خونریزی شدید. ما تمام تلاشمان را میکردیم که بتوانیم سرم بدهیم، خون بدهیم، که بتوانیم آنان را نگه داریم که به اتاق عمل برسند.
تمام بیمارستانهای تهران همین شرایط را داشتند. ما هر جایی که مدیران بیمارستان پیگیری میکردند که بتوانیم یک تعدادی از اینها را به بیمارستانهای دیگر انتقال بدهیم، همه همین وضعیت را داشتند.
یک زمانی هم که اصلا تلفنها قطع شده بودند. ببینید در هیچ کجای دنیا من فکر نمیکنم کادر درمان چنین فاجعهای را که ما تجربه کردیم، تجربه کرده باشند.
