به گزارش اورشلیم‌پست، هم‌زمان با افزایش گمانه‌زنی‌ها درباره احتمال اقدام نظامی علیه جمهوری اسلامی، شهروندان ایرانی از گسترش ترس، اضطراب دائمی و احساس ناامنی در زندگی روزمره خود خبر می‌دهند؛ فضایی که به گفته آنان با ناامیدی و خشم فزاینده همراه شده است.
اورشلیم‌پست به نقل از گفت‌وگوی شبکه N12 با چند شهروند ایرانی گزارش می‌دهد که یک ساکن کرج گفته است مردم «هیچ احساس امنیتی ندارند» و اضطراب از لحظه خروج از خانه آغاز می‌شود و تا بازگشت ادامه دارد. او تاکید کرده است که خیابان‌ها دیگر امن به نظر نمی‌رسند.
به گفته «دلارا»، ساکن کرج، اضطراب کنونی از جهاتی با فضای جنگ ۱۲روزه متفاوت است؛ زیرا در آن مقطع مردم تصور می‌کردند حملات «هدفمند و محدود» است و خطر برای مناطق غیرنظامی کمتر. او افزوده است: «امروز بسیاری احساس می‌کنند چیزی برای از دست دادن ندارند و حتی منتظرند جنگ هرچه زودتر آغاز شود، چون هر روز تأخیر به معنای کشته‌ها و بازداشت‌های بیشتر است.»
این شهروندان گفته‌اند قطع ارتباطات، از کار افتادن تلفن‌ها و اینترنت در روزهای نخست اعتراضات، بر ترس عمومی افزوده است. به گفته آنان، نیروهای حکومتی می‌توانند شهروندان را متوقف کنند، تلفن‌ها را بگردند، وارد خانه‌ها شوند و بازداشت کنند؛ وضعیتی که احساس ناامنی را تشدید کرده است.
اورشلیم‌پست همچنین به مشکلات اقتصادی گسترده اشاره می‌کند. به گفته مصاحبه‌شوندگان، بسیاری از کسب‌وکارها تعطیل شده‌اند، درآمدها قطع شده و «خشم بی‌پایان» در میان مردم با دیدن تصاویر و روایت‌ها از کشته‌ها، مجروحان و شکنجه‌ها در حال افزایش است.
در تهران نیز شهروندی به نام «هالی رضا» به N12 گفته است بسیاری «منتظر فرود آمدن ضربه» هستند و در عین حال نسبت به پیامدهای جنگ، از جمله قطع برق و اینترنت و سوءاستفاده تبلیغاتی حکومت از درگیری، نگرانی دارند. او افزوده است با وجود ترس‌ها، بخش بزرگی از اطرافیانش از اقدام خارجی علیه حکومت حمایت می‌کنند و به آزادی ایران امیدوارند.
در بخش دیگری از گزارش، «علیرضا مشهدی» از ترس دائمی بازداشت شبانه سخن گفته و تاکید کرده است اطرافیانش منتظر پایان قدرت سرکوب‌اند. او گفته است بسیاری از ایرانیان چشم‌انتظار کمک خارجی هستند و از احتمال تحقق وعده‌های حمایت نگران‌اند.
اورشلیم‌پست در جمع‌بندی می‌نویسد روایت‌های شهروندان ایرانی نشان می‌دهد که با تشدید تهدیدهای نظامی، جامعه‌ای گرفتار ترس، ناامیدی و خشم شکل گرفته است؛ جامعه‌ای که هم‌زمان میان امید به پایان سرکوب و نگرانی از هزینه‌های یک درگیری گسترده در نوسان است.
