جان بولتون، مشاور امنیت ملی سابق دونالد ترامپ، در شبکه ایکس نوشت: مذاکره با رژیم ایران اتلاف وقت است. اینکه تهران میگوید خواهان دیدار با ترامپ است، صرفا تلاشی برای خرید زمان و جلوگیری از اقدام نظامی آمریکا است.
بر اساس اعلام رییس دورهای شورای امنیت سازمان ملل، این شورا پنجشنبه نشستی برای بررسی وضعیت ایران برگزار میکند.
محمود امیریمقدم، مدیر سازمان حقوق بشر ایران گفت بهدلیل قطع تمام راههای ارتباطی، ابعاد این قتلعام هنوز برای ما مشخص نشده، اما ۱۰۰ درصد در تاریخ معاصر ایران بیسابقه بوده است.
بررسیهای تاریخی نشان میدهد از پایان جنگ جهانی دوم تاکنون، هیچ کشوری جز ایران شاهد کشتهشدن دستکم ۱۲ هزار معترض در بازهای ۴۸ ساعته نبوده است؛ آماری که ابعاد سرکوب و خشونت حکومتی را در اعتراضات اخیر بیسابقه میکند.
اعضای این خانواده در زمان وقوع حادثه داخل خودروی شخصی خود حضور داشتند و در جریان اعتراضات، خودروی آنها از سوی ماموران حکومتی به رگبار گلوله بسته شد.
در پی این تیراندازی، سه نفر از سرنشینان خودرو جان باختند.
مصطفوی ۵۵ ساله و بازنشسته آموزش و پرورش بود. بنیعامریان ۴۸ سال داشت و از کارکنان بازنشسته سازمان تامین اجتماعی کرج بود. فرزندشان، دانیال، ۱۹ ساله و دانشجوی رشته کامپیوتر بود.
اطلاعات دریافتی حاکی از آن است که داود مصطفوی، پسر بزرگتر خانواده، نیز هنگام تیراندازی در خودرو حضور داشته و با وجود اصابت گلوله، زنده مانده است.
با این حال، جزییاتی درباره شدت جراحات او منتشر نشده است.
شبکه وکلای «یککلمه»، پنجشنبه ۲۵ دی در بیانیهای اعلام کرد کشتار گسترده معترضان در روزهای اخیر نتیجه یک سرکوب «سازمانیافته و از پیش طراحیشده» بوده و از نظر حقوق بینالملل مصداق روشن جنایت علیه بشریت است.
خاکسپاری تحت تدابیر شدید امنیتی
همه اعضای خانواده مصطفوی که در کرج هدف گلوله قرار گرفتند، متولد شهرستان سنقر در استان کرمانشاه بودند.
گزارشها نشان میدهند این خانواده پیشتر در اعتراضات فعال بودند و بهطور مستمر در تجمعات مشارکت میکردند.
به گفته منابع محلی، پیکرهای سه عضو جانباخته این خانواده به سنقر انتقال یافت و در روزهای گذشته، پیش از ساعت شش صبح، تحت تدابیر شدید امنیتی و با اجبار ماموران در این شهرستان به خاک سپرده شد.
شورای سردبیری ایراناینترنشنال پیشتر در بیانیهای اعلام کرد در بزرگترین کشتار تاریخ معاصر ایران، نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی عمدتا در دو شب پیاپی، پنجشنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی، دستکم ۱۲ هزار نفر را به قتل رساندند.
بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، این شهروندان عمدتا به دست نیروهای سپاه پاسداران و بسیج کشته شدند.
حساب فارسی وزارت امور خارجه آمریکا ۲۵ دی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت رژیم ایران در جریان انقلاب ملی ایرانیان، از فناوری پهپادهای نظامی علیه معترضان استفاده کرده است.
در این پیام آمده است: «رژیم جمهوری اسلامی شهروندان ایرانی را مانند مبارزان دشمن میبیند و علیه آنها جنگ به راه میاندازد. جهان آنچه را این رژیم انجام میدهد، میبیند و این فراموش نخواهد شد.»
از سوی دیگر ویدیوهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند روند انتقال پیکر معترضان به پزشکی قانونی کهریزک همچنان ادامه دارد.
بر اساس ویدیویی که صحت آن به تایید ایراناینترنشنال رسیده، پیکر دهها معترض کشتهشده در سولههای پزشکی قانونی کهریزک در چهارشنبه ۲۴ دی دیده میشود.
در این ویدیو، همچنین یک تریلی مشاهده میشود که ماموران امنیتی در حال تخلیه شمار دیگری از اجساد از آن هستند.
بر اساس این تحلیل که در وبسایت موسسه واشینگتن منتشر شده است، حکومت ایران همچنان انواع سلاحهای نظامی را در اختیار دارد، اما سرانجام مهمترین ابزار حکومتهای اقتدارگرا را از دست داده است: ترس.
به گفته سینگ، جمهوری اسلامی نزدیک به پنج دهه با خشونت مردم ایران را سرکوب کرده و همزمان در خاورمیانه و فراتر از آن به بیثباتی دامن زده است. با این حال، به نظر میرسد حکومت اکنون وارد بحرانی راهبردی شده که امکان خروج از آن را ندارد.
جمهوری اسلامی تاکنون برای تضمین بقای خود کوشیده با آنچه دو تهدید اصلی تلقی کرده، مقابله کند: از یک سو جامعهای نسبتا جوان، تحصیلکرده و دارای مشارکت سیاسی در داخل ایران، و از سوی دیگر، کشورهایی در منطقه و خارج از آن، بهویژه ایالات متحده، که از تهدیدهای پیاپی حکومت نگران بودهاند.
در این مسیر، «ترس» ابزار محوری جمهوری اسلامی بوده است؛ چه با ایجاد هراس در واشینگتن و دیگر بازیگران از این که تشدید تقابل با تهران میتواند به جنگی منطقهای بینجامد، و چه با القای این تصور در میان مردم ایران که اعتراضها نه به حمایت بینالمللی، بلکه صرفا به سرکوب و انتقام حکومت منتهی خواهد شد.
سینگ افزود نشانههای روشنی وجود دارد که «ترس و راهبرد حکومت بر پایه آن» فرو ریخته است. ایالات متحده و اسرائیل پس از دههها تردید، به رویارویی مستقیم با ایران روی آوردهاند و حتی از احتمال حملات بیشتر سخن میگویند.
این که ایرانیان بتوانند خشونت حکومت را تاب بیاورند و اعتراضها را ادامه دهند، هنوز روشن نیست، اما آشکار است که این خیزش هم از نظر وسعت و هم از نظر تنوع و ماهیت عوامل اقتصادی و سیاسی محرک، با اعتراضهای پیشین تفاوت اساسی دارد.
سینگ در حالی به حذف «وحشتآفرینی» از سازوکارهای سرکوب جمهوری اسلامی اشاره میکند که حکومت در دهههای گذشته کوشیده است با تکیه بر سیاست «النصر بالرعب» مخالفان را مرعوب کند و مانع از شکلگیری اعتراضات شود.
جمهوری اسلامی پس از هفتم اکتبر
رویه حکومت برای سرکوب در داخل و تسلیح گروههای نیابتی در خارج برای سالها موثر بود و جمهوری اسلامی بابت خونی که در ایران و سراسر منطقه ریخت، بهای اندکی پرداخت کرد.
این الگو در نهایت با حمله هفتم اکتبر حماس به اسرائیل شکسته شد.
اسرائیل پس از مقابله با حماس و حزبالله، در جریان جنگ ۱۲ روزه با حملات مستقیم، بازدارندگی تهران را به چالش کشید. در حالی که بخش مهمی از توان نیابتی، پدافندی، موشکی و هستهای جمهوری اسلامی هدف قرار گرفت، حکومت واکنش محدودی از خود نشان داد.
اکنون که اسرائیل و آمریکا بدون بروز جنگ منطقهای از خط قرمز حمله مستقیم به ایران عبور کردهاند، به احتمال زیاد این نوع عملیات به بخشی دائمی از سیاست آنان در برخورد با جمهوری اسلامی تبدیل میشود.
این روند حتی پس از پایان دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ و نخستوزیری بنیامین نتانیاهو نیز ادامه خواهد داشت.
آیا تغییر واقعی در جمهوری اسلامی ممکن است؟
سینگ نوشت اکنون برای حکومتی که بقای خود را در خطر میبیند، راهحل جایگزین روشنی وجود ندارد.
پذیرش مطالبات آمریکا و اسرائیل یا تحمل اعتراضهای مردمی و مطالبه تغییر، نه فقط تصمیمهایی دشوار هستند، بلکه در تعارض کامل با ایدئولوژی خیالپردازانهای هستند که حکومت از زمان تاسیس خود به آن پایبند مانده است.
دشمنی با آمریکا و حاکمیت مطلق روحانیت برای رهبران جمهوری اسلامی سیاست قابل تغییر نیست، بلکه بخشی از هویت و ستونهای اصلی قدرت آنان است.
سینگ تاکید کرد اکنون زمان توافق هستهای تازه یا هر نوع تعاملی برای کاهش فشار بر تهران نیست. بهجای گشودن راه فرار برای حکومت از دوراهی سرنوشتساز «تغییر یا فروپاشی»، واشینگتن باید فشار بر جمهوری اسلامی را افزایش دهد و همزمان از مردم ایران حمایت کند.
در وضعیتی که خطر اقدام نظامی بهشکل جدی متوجه حکومت است، هم دشمنان ایران و هم مردم کشور با دورهای حساس و پرخطر روبهرو هستند.
این احتمال را نمیتوان نادیده گرفت که حکومت از سر استیصال برای حفظ بقا، بهدنبال شتاب بخشیدن به برنامه تسلیحات هستهای، انجام عملیاتهای تروریستی، یا تشدید سرکوب و کشتار مردم برود.
اما چنین اقداماتی که ممکن است از نگاه رهبران جمهوری اسلامی راه نجات بهنظر برسند، در عمل تنها فشارها را بر حکومت افزایش میدهند و احتمال اعتراضهای تازه، حملات نظامی جدید و حتی تسریع فروپاشی حکومت را بیشتر میکنند.
