حدود ۴۵۰ فمینیستایرانی ۲۴ دی ماه ۱۴۰۴ در بیانیهای اعلام کردند که حکومت ایران با قطع اینترنت، تلفن همراه و مسیرهای ارتباطی، عملا امکان نظارت عمومی و اطلاعرسانی مستقل را از بین برده و همزمان دست به سرکوب خشونتبار اعتراضات زده است.
امضاکنندگان بیانیه تاکید کردهاند این وضعیت یک «اختلال فنی» نیست، بلکه بخشی از سازوکار سرکوب و پنهانسازی خشونت دولتی است.
به گفته این فمینیستها، اعتراضاتی که در دی ماه ۱۴۰۴ در واکنش به وضعیت وخیم اقتصادی و فراتر از آن، در اعتراض به «تمامیتخواهی نظام حاکم» شکل گرفت، ادامه همان مطالباتی است که پیشتر در خیزش «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات سالهای ۹۶ و ۹۸ مطرح شده بود؛ مطالباتی که بهصراحت خواهان تغییر بنیادین ساختار سیاسی و سرنگونی جمهوری اسلامی است
فمینیستهای امضاکننده در عین حال نسبت به «شنیده نشدن صدای متنوع معترضان» ابراز نگرانی کردهاند و نوشتهاند که در کنار تحرک قدرتهای بینالمللی و جریانهای مختلف اپوزیسیون، بازتاب دادن تکثر اجتماعی و چندصدایی موجود در جامعه ایران، بخش جداییناپذیر مبارزه مردم برای دستیابی به آزادی است.
آنها تاکید کردهاند با هرگونه تلاش سازمانیافته، بهویژه خشونتبار، برای تحمیل یک روایت یا نگاه واحد به آینده ایران مخالفاند.
امضاکنندگان در پایان، از فمینیستها و جامعه مدنی جهان خواستهاند برای توقف فوری سرکوب و کشتار، فشارهای سیاسی و حقوق بشری مستمر بر جمهوری اسلامی وارد کنند، بهطور جدی خواهان رفع محدودیت دسترسی مردم ایران به اینترنت و تلفن شوند و صدای زنان و دیگر گروههای بهحاشیهراندهشده در اعتراضات را بهدرستی در رسانهها و فضای مجازی بازتاب دهند.
حدود ۴۵۰ نفر از فمینیستهای ایرانی در دیاسپورا با امضای بیانیهای، خواستار شکلگیری همبستگی فمینیستی جهانی با مبارزات مردم ایران در برابر سرکوب سازمانیافته، خشونت دولتی، و سیاستهای مرگبار جمهوری اسلامی شدهاند.
این بیانیه که حاصل همفکری و همصدایی کنشگران فمینیست با دیدگاهها و پیشینههای متنوع است، بر ضرورت شنیده شدن صداهای چندگانه در مسیر گذار از نظام کنونیِ مبتنی بر سرکوب، فقر، و حذف خشونتبار، به سوی آیندهای دموکراتیک، عادلانه و انسانی برای همه شهروندان ایران تأکید دارد.
امضاکنندگان این بیانیه، که نسخهای از آن برای شما ارسال میشود، با خطاب قرار دادن فمینیستها و جامعه مدنی جهانی، از آنان خواستهاند با بهرهگیری از تمامی ظرفیتها و سازوکارهای مستقل ملی و بینالمللی، در کنار مردم ایران برای توقف ماشین کشتار و سرکوب جمهوری اسلامی بایستند.
امضاکنندگان این بیانیه طیفهای متنوعی از فمنیستهای کنشگر، دانشگاهی، روزنامهنگار، حقوقدان و هنرمند هستند که از میان آنها میتوان به اسامی زیر اشاره کرد: «آیدا سعادت، افروز مغزی، امین بزرگیان، الهه اجباری، باربد گلشیری، بنفشه جمالی، پرستو فروهر، پروین اردلان، حسین رئیسی، خاطره معینی، رضا علیجانی، روجا فضائلی، روحی شفیعی، زیبا میرحسینی، سارا لقمانی، سعید پیوندی، سمیه رشیدی، شادی امین، شادی صدر، شهرزاد مجاب، شیوا نظرآهاری، عشا مومنی، عفت ماهباز، غنچه قوامی، فاطمه کریمی، فاطمه شمس، فریبا بلوچ، کاظم علمداری، کاظم کردوانی، کامران متین، کاوه کرمانشاهی، لادن بازرگان، لیلا اسدی، لیلا حسینزاده، ماریا باقرامیان، مائده سلطانی، مانیا اکبری، محبوبه حسینزاده، مهدیه گلرو، مهرانگیز کار، مهناز متین، مریم پالیزبان، مریم فومنی، مریم میرزا، منصوره بهکیش، منصوره شجاعی، منیره علوی، میهن روستا، مونا سیلاوی، نگین شیرآقایی، نسیم سرابندی، نیلوفر بیضایی، هاله قریشی، هما هودفر»
