شبکه خبری سیانان در گزارشی نوشت اگرچه بمبافکنهای بی-۲ آمریکایی نقش اصلی حملات تابستان گذشته را داشتند، اما با توجه به تنوع اهداف احتمالی، این بار گزینههای دیگر مناسبترند.
کارل شوستر، تحلیلگر مستقر در هاوایی و ناخدای بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، گفت: «مراکز فرماندهی و پایگاههای منطقهای سپاه را میتوان با موشکهای کروز تامهاوک هدف گرفت.»
موشکهای تامهاوک با دقت بالا میتوانند از زیردریاییها و ناوهای سطحی نیروی دریایی آمریکا، در فاصلهای دور از سواحل ایران شلیک شوند و خطر تلفات آمریکایی را به حداقل برسانند.
گزینه دیگر، موشک کروز جیایاساسام است. این موشک با کلاهک نفوذگر حدود هزار پوندی و بردی تا حدود هزار کیلومتر میتواند از فاصله دور و از سوی جنگندههای اف-۳۵، اف-۱۶، اف-۱۵ و بمبافکنهای بی-۲، بی-وان و بی و همچنین جنگندههای اف/ای-۱۶ نیروی دریایی شلیک شود.
تحلیلگران میگویند پهپادها هم میتوانند به کار گرفته شوند.
پیتر لیتون، پژوهشگر مهمان در موسسه آسیایی گریفیث در استرالیا، گفت: «بعید است هواپیماهای سرنشیندار برای رهاسازی مهمات کوتاهبرد یا بمبهای سقوط آزاد استفاده شوند، چون این کار بیش از حد پرخطر ارزیابی میشود.»
پیتر لیتون، پژوهشگر مهمان در موسسه آسیایی گریفیث در استرالیا، به شبکه خبری سیانان گفت گزینههای متنوعی برای هدفگیری در اختیار واشینگتن قرار دارد.
به گفته او، نخستین گزینه میتواند رهبران ارشد ایران باشد؛ احتمالا بهصورت غیرمستقیم، چرا که ایران پس از حملات اسرائیل در سال گذشته که به کشته شدن فرماندهان ارشد نظامی و دانشمندان هستهای انجامید، آموخته است افراد مهم را پراکنده و پنهان کند.
کارل شوستر، تحلیلگر مستقر در هاوایی و ناخدای بازنشسته نیروی دریایی آمریکا، نیز با این ارزیابی موافق است.
شوستر، گفت: «رهبران ایران متوجه شدهاند باید چیزهایی را که برایشان مهم است پخش و پنهان کنند. ما نشان دادهایم که هرچه را پیدا کنیم، میتوانیم بزنیم.»
با این حال، به گفته لیتون، هدف قرار دادن خانهها و دفاتر رهبران حکومت همچنان میتواند پیام روشنی ارسال کند.
او گفت: «ارزش نظامی آن کم است، اما بیشتر جنبه نمایشی دارد؛ کاری نمادین برای نشان دادن حمایت از معترضان.»
در ادامه سرکوب انقلاب ملی ایرانیان، گزارشهای میدانی و پیامهای شهروندان از شرایط حکومت نظامی در ایران خبر میدهند. حکومت نظامی وضعیتی اضطراری است که در آن، دولت اداره امور غیرنظامی را به نیروهای نظامی واگذار میکند.
حدود ۴۵۰ فمینیستایرانی ۲۴ دی ماه ۱۴۰۴ در بیانیهای اعلام کردند که حکومت ایران با قطع اینترنت، تلفن همراه و مسیرهای ارتباطی، عملا امکان نظارت عمومی و اطلاعرسانی مستقل را از بین برده و همزمان دست به سرکوب خشونتبار اعتراضات زده است.
امضاکنندگان بیانیه تاکید کردهاند این وضعیت یک «اختلال فنی» نیست، بلکه بخشی از سازوکار سرکوب و پنهانسازی خشونت دولتی است.
به گفته این فمینیستها، اعتراضاتی که در دی ماه ۱۴۰۴ در واکنش به وضعیت وخیم اقتصادی و فراتر از آن، در اعتراض به «تمامیتخواهی نظام حاکم» شکل گرفت، ادامه همان مطالباتی است که پیشتر در خیزش «زن، زندگی، آزادی» و اعتراضات سالهای ۹۶ و ۹۸ مطرح شده بود؛ مطالباتی که بهصراحت خواهان تغییر بنیادین ساختار سیاسی و سرنگونی جمهوری اسلامی است
فمینیستهای امضاکننده در عین حال نسبت به «شنیده نشدن صدای متنوع معترضان» ابراز نگرانی کردهاند و نوشتهاند که در کنار تحرک قدرتهای بینالمللی و جریانهای مختلف اپوزیسیون، بازتاب دادن تکثر اجتماعی و چندصدایی موجود در جامعه ایران، بخش جداییناپذیر مبارزه مردم برای دستیابی به آزادی است.
آنها تاکید کردهاند با هرگونه تلاش سازمانیافته، بهویژه خشونتبار، برای تحمیل یک روایت یا نگاه واحد به آینده ایران مخالفاند.
امضاکنندگان در پایان، از فمینیستها و جامعه مدنی جهان خواستهاند برای توقف فوری سرکوب و کشتار، فشارهای سیاسی و حقوق بشری مستمر بر جمهوری اسلامی وارد کنند، بهطور جدی خواهان رفع محدودیت دسترسی مردم ایران به اینترنت و تلفن شوند و صدای زنان و دیگر گروههای بهحاشیهراندهشده در اعتراضات را بهدرستی در رسانهها و فضای مجازی بازتاب دهند.
حدود ۴۵۰ نفر از فمینیستهای ایرانی در دیاسپورا با امضای بیانیهای، خواستار شکلگیری همبستگی فمینیستی جهانی با مبارزات مردم ایران در برابر سرکوب سازمانیافته، خشونت دولتی، و سیاستهای مرگبار جمهوری اسلامی شدهاند.
این بیانیه که حاصل همفکری و همصدایی کنشگران فمینیست با دیدگاهها و پیشینههای متنوع است، بر ضرورت شنیده شدن صداهای چندگانه در مسیر گذار از نظام کنونیِ مبتنی بر سرکوب، فقر، و حذف خشونتبار، به سوی آیندهای دموکراتیک، عادلانه و انسانی برای همه شهروندان ایران تأکید دارد.
امضاکنندگان این بیانیه، که نسخهای از آن برای شما ارسال میشود، با خطاب قرار دادن فمینیستها و جامعه مدنی جهانی، از آنان خواستهاند با بهرهگیری از تمامی ظرفیتها و سازوکارهای مستقل ملی و بینالمللی، در کنار مردم ایران برای توقف ماشین کشتار و سرکوب جمهوری اسلامی بایستند.
امضاکنندگان این بیانیه طیفهای متنوعی از فمنیستهای کنشگر، دانشگاهی، روزنامهنگار، حقوقدان و هنرمند هستند که از میان آنها میتوان به اسامی زیر اشاره کرد: «آیدا سعادت، افروز مغزی، امین بزرگیان، الهه اجباری، باربد گلشیری، بنفشه جمالی، پرستو فروهر، پروین اردلان، حسین رئیسی، خاطره معینی، رضا علیجانی، روجا فضائلی، روحی شفیعی، زیبا میرحسینی، سارا لقمانی، سعید پیوندی، سمیه رشیدی، شادی امین، شادی صدر، شهرزاد مجاب، شیوا نظرآهاری، عشا مومنی، عفت ماهباز، غنچه قوامی، فاطمه کریمی، فاطمه شمس، فریبا بلوچ، کاظم علمداری، کاظم کردوانی، کامران متین، کاوه کرمانشاهی، لادن بازرگان، لیلا اسدی، لیلا حسینزاده، ماریا باقرامیان، مائده سلطانی، مانیا اکبری، محبوبه حسینزاده، مهدیه گلرو، مهرانگیز کار، مهناز متین، مریم پالیزبان، مریم فومنی، مریم میرزا، منصوره بهکیش، منصوره شجاعی، منیره علوی، میهن روستا، مونا سیلاوی، نگین شیرآقایی، نسیم سرابندی، نیلوفر بیضایی، هاله قریشی، هما هودفر»
فرماندهی مرکزی آمریکا، سنتکام، اعلام کرد این مرکز جدید با عنوان «واحد عملیات دفاع هوایی خاورمیانه» در پایگاه هوایی العدید مستقر شده و نیروهایی از ایالات متحده و کشورهای شریک منطقهای در آن حضور دارند.
به گفته سنتکام، راهاندازی این واحد با هدف افزایش هماهنگی عملیاتی، تبادل سریعتر اطلاعات و بهبود توان دفاعی مشترک در برابر تهدیدهای هوایی و موشکی انجام شده است.
پایگاه العدید در قطر یکی از مهمترین مراکز عملیاتی آمریکا در خاورمیانه بهشمار میرود و نقش محوری در فرماندهی و هماهنگی عملیات نظامی ایالات متحده و متحدانش در منطقه دارد
جمشید برزگر، روزنامهنگار و تحلیلگر سیاسی، در گفتوگو با ایراناینترنشنال درباره درخواست انجمن خانوادههای جانباختگان پرواز اوکراینی برای ارجاع پرونده جنایتهای جمهوری اسلامی به دیوان بینالمللی کیفری گفت این مطالبه از نظر حقوقی و تاریخی اهمیت بالایی دارد، اما در شرایطی که «قتلعام مردم ایران در جریان است»، نمیتواند پاسخ فوری به بحران کنونی باشد.
او با تسلیت به مردم ایران و خانوادههای داغدار تاکید کرد آنچه امروز در ایران رخ میدهد، ادامه مسیری است که جمهوری اسلامی سالها پیش با سرنگونی هواپیمای مسافربری اوکراینی آغاز کرد. به گفته برزگر، «تداوم جمهوری اسلامی یعنی مرگ و تباهی بیشتر» و ابعاد خشونت اکنون بهمراتب گستردهتر از گذشته شده است.
برزگر با اشاره به بیانیه انجمن خانوادههای پرواز اوکراینی گفت این بیانیه بهدرستی بر اقدام فوری برای جلوگیری از کشتار شهروندان ایرانی تاکید دارد.
او افزود ارجاع پروندهها به نهادهای بینالمللی اقدامی لازم است که باید در آینده انجام شود، اما در لحظهای که حمله به معترضان، بیمارستانها و حتی منازل کشتهشدگان گزارش میشود، خواست اصلی جامعه ایران توقف فوری این خشونتها است.
این تحلیلگر سیاسی همچنین با اشاره به درخواست انجمن برای تعطیلی سفارتخانههای جمهوری اسلامی گفت تعلل دولتها در چنین اقدامهایی همواره وجود داشته، اما فشار افکار عمومی و حضور گسترده ایرانیان خارج از کشور نقش تعیینکنندهای در تغییر مواضع دولتهای غربی دارد.
او تاکید کرد لحن دولتهای اروپایی که سالها با جمهوری اسلامی مماشات میکردند، اکنون بهطور محسوسی تغییر کرده و برای نخستین بار از «غیرمشروع بودن نظام حاکم بر ایران» سخن گفته میشود.
به گفته برزگر، اعتراضهای گسترده ایرانیان در خارج از کشور این فشار را افزایش داده و میتواند دولتها را به اقدامهای سریعتر وادار کند.
برزگر در پایان گفت در صورت اقدام قریبالوقوع آمریکا، این روند شتاب بیشتری خواهد گرفت و ممکن است شرایطی فراهم شود که مردم ایران دوباره بتوانند با هزینه کمتری در خیابانها حضور پیدا کنند و درباره سرنوشت خود تصمیم بگیرند.






