بر اساس اطلاعات رسیده به ایران اینترنشنال، از چهار روز پیش، شبهنظامیان عراقیِ وابسته به حکومت ایران شروع به جذب نیرو برای کمک به نیروهای جمهوری اسلامی در سرکوب اعتراضات در ایران کردهاند.
تاکنون حدود ۸۰۰ نفر از شبهنظامیان شیعهٔ عراقی به ایران اعزام شدهاند. تقریباً همهٔ آنها از اعضای کتائب حزبالله، حرکة النجباء، سیدالشهدا و بدر هستند.
بر اساس این اطلاعات، مقامات دولت عراق از بسیج نیرو برای کمک به جمهوری اسلامی آگاه هستند.
گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال حاکی از ان است که روند انتقال این نیروها از سه گذرگاه مرزی شلمچه، چذابه و خسروی انجام میشود و پوشش رسمی آن «سفر زیارتی به اماکن مقدس امام رضا در مشهد» عنوان شده است. اما در عمل، این نیروها در پایگاه خامنهای در اهواز گرد هم میآیند و سپس برای مشارکت در سرکوب خشونتآمیز اعتراضات به مناطق مختلف اعزام میشوند.
او گفت: «در هرجایی که مردم میخواهند آزادیشان را پس بگیرند و آزادی را به کشوری که زمانی آن را داشته بازگردانند، مثل ایران، ما از آن حمایت میکنیم. پیش از سقوط شاه در سال ۱۹۷۹، ایران شریک بسیار خوبی برای ایالات متحده بود و روابط تجاری و سیاسی گستردهای میان دو کشور وجود داشت. امیدوارم مردم ایران دوباره بتوانند آزادی را برای خودشان احیا کنند. ما همیشه از آزادی حمایت میکنیم، نه از دیکتاتوری.»
او در پاسخ به پرسشی درباره احتمال حمایت از اقدام نظامی آمریکا در ایران گفت:«موضوع، تغییر رژیم نیست. موضوع این است که مردم ایران حق داشته باشند نوع حکومتی را که میخواهند انتخاب کنند. این معنای واقعی دموکراسی است. ما همیشه از آزادی حمایت میکنیم، اما این به آن معنا نیست که آمریکا نیروی نظامی به کشورها بفرستد یا وارد جنگ شود.»
اجماع بر سر «نگرانی از جمهوری اسلامی»، اختلاف بر سر روش
در واشینگتن، هرچند درباره نحوه برخورد با جمهوری اسلامی اختلاف دیدگاه وجود دارد، اما در یک نکته تقریبا همگرایی دیده میشود: نگرانی نسبت به ابعاد هستهای و موشکی برنامههای جمهوری اسلامی.
جمهوریخواهان عموما معتقدند بازدارندگی واقعی تنها از مسیر نمایش قدرت و حفظ آمادگی برای اقدام نظامی به دست میآید. در مقابل، دموکراتها بیشتر بر استفاده از ابزارهای دیپلماتیک، سازوکارهای نظارتی و نقش کنگره در کنترل تصمیمات جنگی تاکید دارند.
با این حال، هر دو طیف میپذیرند که بیتوجهی به روندهای نظامی و هستهای ایران میتواند پیامدهای امنیتی جدی برای آمریکا و متحدانش داشته باشد و همین موضوع پیام مهمی برای تهران به همراه دارد.
پیوند سیاست داخلی ایران با معادلات امنیتی جهانی
ادامه اعتراضها در ایران باعث شده پرونده جمهوری اسلامی تنها در چارچوب برنامه هستهای یا نقش منطقهای آن تحلیل نشود، بلکه ابعاد حقوق بشری و داخلی نیز بیش از گذشته به سیاست خارجی گره بخورد.
اکنون موضوع ایران در سطحی قرار گرفته که همزمان به چند حوزه مرتبط است: حقوق بشر، ثبات منطقهای، امنیت انرژی و حتی رقابت ژئوپولیتیک میان قدرتهای بزرگ. در چنین شرایطی، نحوه برخورد حکومت ایران با معترضان داخلی میتواند بهطور مستقیم بر نوع نگاه و تصمیمسازیهای بینالمللی تاثیر بگذارد.
هرگونه سرکوب خشن میتواند هزینههای سیاسی و دیپلماتیک جمهوری اسلامی را افزایش دهد و زمینه را برای فشارهای بیشتر فراهم کند، در حالیکه کاهش تنش داخلی ممکن است به کاهش حساسیتهای خارجی نیز کمک کند.
بازداشت مادورو تنها یک عملیات محدود در آمریکای لاتین تلقی نمیشود، بلکه بخشی از پیامی وسیعتر به کشورهایی است که در واشینگتن بهعنوان چالشگران اصلی سیاست خارجی آمریکا شناخته میشوند؛ از جمله جمهوری اسلامی.
احزاب کردستان ایران در بیانیه خود با اشاره به موج جدید اعتراضات سراسری در ایران، آن را یک «نه» آشکار، بلند و همگانی به جمهوریاسلامی و واکنش به «تمامی مصیبتهایی» خواندهاند است که «جمهوریاسلامی در طول دوره حاکمیت خود بر ملتهای ایران تحمیل کرده است».
در این بیانیه گفته شده هدف این خیزش در ایران و کردستان «بازپسگیری حقوق و آزادی، بازگرداندن کرامت انسانی و پایان دادن به سیاست انکار، محرومسازی، کشتار، ترور وتبعیضهای ملی و فرهنگی است».
صدور این فراخوان در شرایطی صورت گرفته که اعتراضات سراسری در ایران وارد دهمین روز خود شده و گزارشهای متعددی از سرکوب شدید معترضان، تیراندازی نیروهای حکومتی، بازداشتهای گسترده و کشته و زخمی شدن شهروندان در استانهای مختلف کشور منتشر شده است.
این ۷ حزب کردستان ایران در بیانیه خود یادآوری کردهاند که کردستان در ۴۷ سال گذشته «همواره پیشگام وخطشکن این «نه» گفتن بوده و به سنگری تسخیرناپذیربرای آزادیخواهی و مبارزه علیه رژیم جمهوریاسلامی تبدیل شده است».
در بیانیه این احزاب با اشاره به جنبش ژینا و بحران بزرگی که اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» برای مشروعیت داخلی وبینالمللی جمهوریاسلامی درست کرد، تاکید شده که بروز دوباره اعتراضات در نشان میدهد که «اخگر این خیزش همچنان شعلهور است».
در متن فراخوان، اعتصاب عمومی نهتنها اقدامی اعتراضی، بلکه بخشی از سنت مبارزاتی کردستان معرفی شده است؛ سنتی که در دهههای گذشته بارها در واکنش به سرکوب و خشونت حکومتی به کار گرفته شده است.
در متن فراخوان این احزاب آمده است: «ما سرکوب تظاهرات و بازداشت مردم معترض و حقطلب در ایران و کردستان، را که سیاست همیشگی رژیم جمهوری اسلامی است، قویا محکوم میکنیم.»
اعتصاب عمومی؛ نه بزرگ به جمهوریاسلامی
در این بیانیه، با تاکید بر اهمیت اعتصاب عمومی گفته شده کردستان «بار دیگر نه بزرگ دیگری به رژیم جمهوری اسلامی میگوید و بر حقوق خود که شامل آزادی، برابری و احترام به کرامت انسانی است پافشاری میکند.»
این احزاب همچنین با خطاب قرار دادن سایر احزاب سیاسی و سازمانهای مدنی ایران، خواستار همصدایی و اتحاد در برابر آنچه «جنایات رژیم جمهوری اسلامی» خواندهاند، شدهاند و از آنها خواستهاند به این فراخوان بپیوندند.
آنها تاکید کردهاند که گسترش اعتراضات و پیوند میان جنبشهای اعتراضی در مناطق مختلف کشور میتواند نقش تعیینکنندهای در تداوم و تقویت این موج اعتراضی ایفا کند.
«حزب دموکرات کردستان ایران»، «حزب کومله کردستان ایران، «حزب حیات آزاد کردستان (پژاک)»، «کومله، سازمان کردستانی حزب کمونیست ایران»، «کومله زحمتکشان کردستان»، «حزب آزادی کردستان (پاک)» و «سازمان خبات کردستان ایران»، هفت حزبی هستند که این فراخوان را امضا کردهاند.
سنت اعتصاب سیاسی در کردستان
کردستان در واکنش به سرکوب، بازداشتها، احکام اعدام یا در همراهی با موجهای اعتراضی سراسری، در دهههای اخیر بارها وارد اعتصاب عمومی شده است.
یکی از نقاط عطف این سنت، پس از اعدام فرزاد کمانگر، شیرین علمهولی، فرهاد وکیلی، علی حیدریان و مهدی اسلامیان رخ داد. پنجشنبه ۲۳ اردیبهشت گزارشهایی از اعتصاب و تعطیلی بازار در شهرهای مختلف کردستان و کرمانشاه و شماری از شهرهای کردنشین آذربایجان غربی در منتشر شد.
اعتـصاب ۲۱ شهریور ۱۳۹۷ نیز یکی از گستردهترین نمونههای اعتصاب کردستان در سالهای اخیر است. این اعتصاب در اعتراض به اعدام رامین حسینپناهی، زانیار مرادی و لقمان مرادی و در فضای پرتنش آن مقطع شکل گرفت.
در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» از پاییز ۱۴۰۱ هم فراخوانهای اعتصاب عمومی در کردستان و مناطق کردنشین بارها تکرار شد و در مقاطع مختلف، «مرکز همکاری احزاب کردستان ایران» و همچنین برخی احزاب بهصورت جداگانه یا مشترک از مردم خواستند با تعطیلی بازار و کسبوکارها به اعتراضات بپیوندند.
فراخوان تازه برای اعتصاب عمومی در پنجشنبه ۱۸ دی ۱۴۰۴ در امتداد همین الگو منتشر شده است.
ویدیوی رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهد ماموران حکومتی ۱۶ دیماه، درِ ورودی بیمارستان سینا در حسنآباد تهران را بستند و همزمان صدای شلیک شنیده شد.
گزارش شهروندان حاکی از شلیک گاز اشکآور به داخل بیمارستان است.
معترضان نیز در کوچههای اطراف بیمارستان در حال دویدن، شعار «مرگ بر دیکتاتور» و «بیشرف، بیشرف» سر دادند.
وزارت خارجه اسرائیل در شبکه ایکس با اشاره به حمله ماموران حکومت به معترضان در بیمارستان سینا در تهران و پرتاب گاز اشکآور نوشت: «منتظر محکوم کردن این جنایت توسط به اصطلاح مدافعان حقوق بشر نباشید.»
صفحه اسرائیل به فارسی نیز پانزدهم دی و در واکنش به حمله ماموران به بیماستان ایلام در ایکس نوشته بود: «مدافعان حقوق بشر کجا هستند؟ چرا صدایی از آنها شنیده نمیشود؟»
شامگاه یکشنبه ۱۴ دی ماموران جمهوری اسلامی با شلیک گلوله و گاز اشکآور وارد حیاط بیمارستان خمینی ایلام شدند. نیروهای سرکوب سپس درهای بیمارستان را شکستند، به داخل اتاقها یورش بردند و با باتوم و تجهیزات نظامی به حاضران حمله کردند.
در ویدیوها دیده میشد که پرستاران و شهروندان مقابل بیمارستان با نیروهای سرکوبگر درگیر میشوند.
گزارشها از حضور مجروحان و کشتهشدگان اعتراضات ملکشاهی ایلام در این بیمارستان حکایت دارد.
واکنشهای گسترده به حمله به بیمارستان ایلام
سازمان عفو بینالملل ۱۶ دی با محکوم کردن این حمله اعلام کرد که هدف قرار دادن بیمارستان، بهعنوان جایی که معترضان مجروح برای دریافت مراقبتهای پزشکی یا پناه گرفتن حضور داشتند، نقض حقوق بینالملل است.
این بیانیه افزود: «این اقدام نشان میدهد که مقامات جمهوری اسلامی تا چه حد حاضرند برای سرکوب اعتراضات و خاموش کردن صدای مخالفان پیش بروند.»
پیشتر نیز بسیاری از کاربران با استناد به حقوق بینالملل، این حمله را مصداق «جنایت علیه بشریت» خوانده بودند.
وزارت خارجه آمریکا نیز ساعاتی پیش «حمله وحشیانه رژیم جمهوری اسلامی» به بیمارستانی در ملکشاهی ایلام را یک «جنایت» خواند و افزود: «یورش به بخشها، ضرب و شتم کادر پزشکی و حمله به مجروحان با گاز اشکآور و گلوله جنگی، جنایتی آشکار علیه بشریت است.»
وزارت خارجه آمریکا تاکید کرد: «بیمارستانها میدان نبرد نیستند. این اقدامات رژیم جمهوری اسلامی نقض فاحش قوانین بینالمللی است و نشان دهنده رژیمی است که با بیتوجهی کامل به جان انسانها رفتار میکند.»
جمهوری اسلامی از آغاز اعتراضات سراسری در هفتم آبان تاکنون به تجمعهای اعتراضی مسالمتآمیز شهروندان حمله، صدها نفر را بازداشت، دهها شهروند را زخمی کرده و شماری را کشته است.
گزارشها از تیراندازی به سوی معترضان با گلوله جنگی در شهرهایی مانند ملکشاهی ایلام حکایت دارد.
اعتراضات ۱۲ و ۱۳ دی در این شهرستان با سرکوب خشن ماموران حکومتی همراه شد.
شهروندان ملکشاهی باوجود این سرکوبهای گسترده ۱۶ دی بار دیگر به خیابانها آمدند و با ماموران سرکوبگر درگیر شدند.
ایراناینترنشنال تاکنون توانسته هویت چهار تن از جانباختگان ملکشاهی را به نامهای رضا عظیمزاده، فارص آقامحمدی، مهدی امامیپور و لطیف کریمی بهطور مستقل تایید کند.
هزاران کاربر رسانههای اجتماعی، با انتشار مطالبی در ایکس، خشم خود را از حمله به بیمارستان ایلام اعلام کردهاند.
شاهزاده رضا پهلوی نیز اعلام کرد «رژیمی که جوانان بیسلاح را میکشد و به مراکز درمانی یورش میبرد، رفتنی است.»
او با ابراز همدردی با مردم ایلام و ملکشاهی، این جنایت را یادآور کشتار مردم در جمعه خونین زاهدان ۱۴۰۱ دانست.
شاهزاده رضا پهلوی تاکید کرد «خامنهای و سران فاسد جمهوری اسلامی» قطعا «تقاص این جنایت» را پس خواهند داد.
