آمریکا و ایران شنبه مذاکراتی درباره برنامه هستهای تهران برگزار میکنند. همزمان، بریتانیا، فرانسه و آلمان در حال بررسی امکان فعالسازی مکانیسم ماشه (بازگرداندان تحریمها علیه ایران) در سازمان ملل هستند؛ اقدامی که باید پیش از انقضای توافق هستهای برجام در آبان سال جاری انجام شود.
در ادامه، روند احتمالی فعالسازی مکانیسم ماشه که در توافق برجام گنجانده شده بود، توضیح داده میشود.
توافق هستهای برجام چیست؟
از زمانی که نخستین خبرها درباره برنامه هستهای مخفی ایران منتشر شد، بسیاری از کشورها نسبت به تلاش جمهوریاسلامی برای دستیابی به سلاح هستهای مظنون بودند و پنهانکاری این برنامه را هم در همین راستا میدیدند.
مقامات جمهوریاسلامی به صورت مکرر این اتهام را رده کردهاند و می گویند به دنبال ساخت بمب نیستند، اماآنها هنوز نتوانستهاند برخی از ابهامهای سازمان بینالمللی انرژی اتمی را برطرف کنند که تردید درباره نیات نظامی برنامه هستهای ایران را تقویت میکند.
۲۳ تیر ۱۳۹۴ (۱۴ جولای ۲۰۱۵) ایران با بریتانیا، آلمان، فرانسه، آمریکا، روسیه و چین توافقی به نام برنامه جامع اقدام مشترک (برجام) در وین امضا کرد. این توافق تحریمهای سازمان ملل، ایالات متحده و اتحادیه اروپا علیه ایران را در ازای محدودیتهایی بر برنامه هستهای این کشور لغو کرد.
شورای امنیت سازمان ملل، این توافق را در قالب قطعنامهای در تیرماه ۱۳۹۴ (جولای) ۲۰۱۵ تصویب کرد.
نقش ایالات متحده در توافق هستهای
دونالد ترامپ، رییسجمهور آمریکا، در دوره نخست ریاستجمهوریش، برجام را «بدترین توافق تاریخ» نامید و سال ۲۰۱۸ از آن خارج شد.
او سپس تمام تحریمهای آمریکا علیه ایران را بازگرداند و در واکنش به این اقدام، ایران نیز بهتدریج از تعهدات هستهای خود طبق برجام فاصله گرفت.
در متن برجام قید شده بود که در صورت بازگشت تحریمها، ایران میتواند «اجرای تعهدات خود را بهطور کامل یا جزئی متوقف کند».
مذاکرات غیرمستقیم میان تهران و دولت جو بایدن، جانشین ترامپ، برای احیای توافق برجام نیز پس از بیش از یک سال نشستهای پراکنده، نتیجهای نداشت.
با شروع دوره دوم ریاستجمهوری ترامپ در بهمنماه ۱۴۰۳، کارزار فشار حداکثری آمریکا علیه ایران از سر گرفته شد. او از آن زمان چند بار اعلام کرده آماده توافق با ایران است، اما در عین حال تهدید کرده که اگر ایران برنامه هستهای خود را متوقف نکند، از گزینه نظامی علیه این کشور استفاده خواهد کرد.
جمهوریاسلامی چه میکند؟
آژانس بینالمللی انرژی اتمی (نهاد ناظر هستهای سازمان ملل) اعلام کرده است که ایران بهشکل «چشمگیر» در حال افزایش غنیسازی اورانیوم تا سطح ۶۰ درصد است، که بسیار نزدیک به سطح تسلیحاتی ۹۰ درصدی است.
کشورهای غربی میگویند غنیسازی در این سطح برای مصارف غیرنظامی ضرورتی ندارد و هیچ کشوری هم بدون هدف ساخت سلاح هستهای چنین کاری انجام نداده است. اما مقامات جمهوریاسلامی میگویند برنامه هستهای ایران کاملا صلحآمیز است.
مکانیسم ماشه (Snapback) یا «بازگشت خودکار تحریمها» چیست؟
در توافق برجام، مکانیسمی تحت عنوان ماشه تعریف شده است که به موجب آن تحریمهای سازمان ملل علیه ایران میتوانند بدون نیاز به اینکه اجرای آنها مستلزم رایگیری مجدد در شورای امنیت باشد، دوباره اعمال شوند.
بر اساس مفاد این مکانیسم، اگر در بازه زمانی ده ساله اجرای توافق برجام، پنج کشور عضو آن نتوانند درباره «عدم پایبندی جدی» ایران به برجام به توافق برسند، هر کدام از این پنج کشور عضو میتوانند این مکانیسم را در شورای امنیت سازمان ملل با ۱۵ عضو فعال کند.
پس از فعالشدن این مکانیسم و آغاز روند رسیدگی، شورای امنیت باید ظرف ۳۰ روز درباره ادامه لغو تحریمهای ایران رایگیری کند.
تصویب قطعنامه ادامه لغو تحریمهای ایران، مستلزم نه رای موافق و عدم وتوی پنج عضو دائم (آمریکا، روسیه، چین، بریتانیا، فرانسه) شورای امنیت است.
اگر این قطعنامه تصویب نشود، تمام تحریمهای سازمان ملل علیه ایران بهطور خودکار بازمیگردند، مگر اینکه شورای امنیت اقدام دیگری انجام دهد.
ایالات متحده در گذشته در سازمان ملل چه کرده است؟
با وجود خروج از برجام، دولت ترامپ در مرداد ۱۴۰۰ اعلام کرد که مکانیسم ماشه را فعال کرده، زیرا نام آمریکا همچنان به عنوان یکی از طرفهای برجام در قطعنامه ۲۰۱۵ ذکر شده است.
اما تمام طرفهای باقیمانده توافق، یعنی ایران، آلمان، فرانسه، بریتانیا، روسیه و چین، به شورای امنیت اعلام کردند این اقدام آمریکا را بهرسمیت نمیشناسند.
تقریبا همه اعضای غیردائم وقت شورای امنیت نیز با آن مخالف بودند و مکانیسم ماشه در آن زمان بهطور رسمی فعال نشد.
در حال حاضر، تنها بریتانیا، فرانسه و آلمان بهطور جدی به فعالسازی مکانیسم ماشه فکر میکنند.
اکنون چه اتفاقی در حال رخ دادن است؟
با انقضای قطعنامه شورای امنیت در ۲۶ مهر ۱۴۰۴ (۱۸ اکتبر ۲۰۲۵)، فرصت فعالسازی مکانیسم ماشه نیز از بین خواهد رفت.
ترامپ به نماینده آمریکا در سازمان ملل دستور داده تا با متحدان این کشور برای بازگرداندن تحریمها علیه ایران همکاری کند.
بریتانیا، فرانسه و آلمان به شورای امنیت گفتهاند که آمادهاند فعالسازی مکانیسم ماشه را پیگیری کنند.
این سه کشور همزمان به ایران گفتهاند که اگر تا ۹ تیرماه سال جاری (پایان ماه ژوئن) توافق جدیدی حاصل نشود، مکانیسم ماشه را فعال خواهند کرد.
آنها همچنین از آژانس بینالمللی انرژی اتمی خواستهاند تا گزارشی جامع درباره فعالیتهای هستهای ایران منتشر کند تا پایه حقوقی محکمی برای بازگرداندن تحریمها فراهم شود.
برای شروع روند، ابتدا باید مکانیزم حل اختلاف مندرج در توافق برجام فعال شود، مکانیسمی که بریتانیا، فرانسه و آلمان در ژانویه ۲۰۲۰ آغاز کرده بودند. روسیه با این مکانیزم مخالفت کرده است.
در برنامهریزی برای فعالسازی مکانیسم ماشه در شورای امنیت، این کشورها احتمالا این را هم در نظر خواهند داشت که روسیه در ماه سپتامبر ریاست شورای امنیت را برعهده خواهد داشت.
تحریمهای متوقفشده سازمان ملل کدامها هستند
در صورت فعالسازی مکانیسم ماشه، تحریمهایی که پیشتر در شش قطعنامه شورای امنیت بین سالهای ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ علیه ایران اعمال شده بودند، دوباره برقرار خواهند شد. این تحریمها شامل موارد زیر هستند:
موسسه علوم و امنیت بینالملل گزارش مفصل و هشداردهنده خود را با عنوان «شمارشگر گایگر تهدید ایران: افزایش خطرات شدید» منتشر کرد. شمارشگر گایگر(Geiger counter) دستگاهی است که از آن برای اندازهگیری و آشکارسازی میزان پرتوهای رادیواکتیو استفاده میشود. این دستگاه وقتی تشعشعات رادیواکتیو را تشخیص میدهد، شروع به شمارش و بوق زدن میکند و هرچه میزان خطر بالاتر برود، شمارشگر تندتر میشود و بوق خطر بیشتری میزند.
در گزارش موسسه علوم و امنیت بینالملل آمده است: «از فوریه ۲۰۲۴، زمان انتشار آخرین گزارش، تهدید ناشی از برنامه هستهای جمهوری اسلامی بهطور چشمگیری افزایش یافته است. عوامل منفی عمده شامل ارتقای توانمندیهای تسلیحات هستهای ایران، کاهش زمان لازم برای ساخت سلاح هستهای، و عادیسازی فزاینده بحثهای داخلی در ایران در حمایت از ساخت این نوع سلاحها میشود.»
بهگفته موسسه علوم و امنیت بینالملل، «درگیریهای نظامی جاری در خاورمیانه، که جمهوری اسلامی و نیروهای نیابتیاش را در برابر اسرائیل و متحدانش قرار داده است و حکومت ایران در آن متحمل شکست شده، احتمال تصمیم تهران برای ساخت سلاح هستهای را افزایش داده است. این وضعیت ناپایدار امنیتی اکنون با این تصور ـ اگر نگوییم با این واقعیت ـ همراه شده که حکومت ایران در حال آمادهسازی خود برای ساخت سلاح هستهای است.»
در این گزارش گفته شده است: «خودداری حکومت ایران از همکاری با آژانس بینالمللی انرژی اتمی برای اثبات صلحآمیز بودن برنامه هستهایاش، بر ابهامات افزوده است. با توجه به اینکه ایران هزاران سانتریفیوژ پیشرفته را خارج از نظارت آژانس تولید میکند، احتمال آن افزایش یافته که جمهوری اسلامی همزمان در حال ساخت یا آمادهسازی یک مرکز مخفی غنیسازی باشد. هرچه این ابهام بیشتر شود، احتمال بروز یک «رخداد قوی سیاه» (Black Swan Event) نیز افزایش مییابد. چنین ابهامی همچنین میتواند به روایتهایی دامن بزند که تهدید را بزرگتر از واقعیت جلوه میدهند و به افزایش بیشتر تنشها منجر شود.»
از اصطلاح رخداد قوی سیاه، برای توصیف رویدادهای نادر، غیرقابل پیشبینی، اما بسیار تاثیرگذار و تکاندهنده استفاده میشود.
موسسه علوم و امنیت بینالملل در ادامه گزارش خود افزوده است: «این درگیریهای ادامهدار، فوریت مقابله با تهدید هستهای ایران را افزایش داده است؛ خواه از طریق مذاکرات جدید، فشارهای بیشتر و تهدید به اقدام نظامی، یا حتی به کارگیری نیروی نظامی واقعی. با این حال، هیچ مسیر روشنی برای پیشبرد این هدف به چشم نمیخورد و موفقیت هر مسیری نیز تضمینشده نیست.»
این موسسه در گزارش خود هشدار داده است که هر لحظه ممکن است رهبران جمهوری اسلامی یک برنامه مخفیانه و شتابزده را برای ساخت سلاح هستهای آغاز کنند.
موسسه علوم و امنیت بینالملل این تحولات را «جدی و نگرانکننده» خوانده و امتیاز کل تهدید را از ۱۵۱ در فوریه ۲۰۲۴ به ۱۵۷ از ۱۸۰ افزایش داده است.
این دومین بار متوالی است که رقم ارائهشده از سوی این موسسه، نشاندهنده سطح «خطر شدید» است.
موسسه علوم و امنیت بینالملل این امتیاز بر اساس اقدامهای خصمانه جمهوری اسلامی (امتیاز فعلی: ۲۰)، لفاظیهای خصمانه (۲۹ امتیاز)، زمان کوتاه دستیابی به ظرفیت تولید سلاح هستهای (۳۰ امتیاز)، پیشرفت در توسعه توانمندیهای حساس هستهای (۲۷ امتیاز)، فقدان شفافیت در برنامه هستهای (۲۴ امتیاز)، و تلاشها برای تسلیحاتی کردن فراتر از مرحله شکست محدودیتها (۲۷ امتیاز) محاسبه شده است. مجموع امتیاز نسبت به فوریه ۲۰۲۴ افزایش یافته و همچنان در سطح «خطر شدید» باقی مانده است.
علی یونسی، متولد ۱۴ اسفند ۱۳۷۹، دانشجوی رشته کامپیوتر در دانشگاه صنعتی شریف و برنده مدال طلای المپیاد جهانی نجوم و اخترفیزیک (IOAA) در سال ۲۰۱۸ در پکن چین است. او همراه با تیم ایران، با کسب پنج مدال طلا در دوازدهمین دوره این رقابتها، مقام اول جهانی را به دست آورد.
امیرحسین مرادی، متولد یک اسفند ۱۳۷۹، دیگر دانشجوی دانشگاه شریف و دارنده مدال نقره المپیاد نجوم داخلی ایران در سال ۲۰۱۷ است.
روایت بازداشت
۲۲ فرودین ۱۳۹۹، نیروهای امنیتی در یورشی هماهنگ و خشونتآمیز، علی و امیرحسین را بازداشت کردند.
بر اساس شهادت خانوادههای این دو دانشجو، آنها هنگام بازداشت، هدف ضرب و جرح قرار گرفتند.
آیدا یونسی، خواهر علی، در ویدیویی که در آن زمان منتشر کرد، گفت: «۱۲ مامور به خانه ما هجوم آوردند و برادرم را با خشونت دستگیر کردند. آنها به سر او ضربه زدند و او را در حالی که از ناحیه سر خونریزی داشت، از خانه بیرون بردند.»
شرایط بازداشت و شکنجه
پس از دستگیری، هر دو این دانشجویان به بند ۲۰۹ زندان اوین منتقل شدند. بندی که تحت نظارت مستقیم وزارت اطلاعات قرار دارد. آنها به مدت ۶۰ روز در سلولهای انفرادی کوچک و بدون پنجره محبوس بودند.
مجتبی حسینی که در تابستان ۱۳۹۹ به دلیل انتشار توییتهای طنزآمیز انتقادی بازداشت شد، به مدت ۹ روز با علی یونسی همسلول بود.
او در مصاحبهای با سایت ایرانوایر در فروردین ۱۴۰۰ گفت: «یکی از چشمان علی به شدت عفونت کرده و متورم بود. این آسیب از زمان دستگیری او وجود داشت و حتی پس از ۱۰۰ روز، هنوز بهبود نیافته بود. از چشم او مداوم چرک و خون خارج میشد و تنها درمانی که در اختیارش قرار میگرفت، چند قرص آنتیبیوتیک در روز بود.»
علی یونسی همچنین تحت فشار شدیدی قرار داشت تا به حمل مواد منفجره اعتراف کند. اتهامی که او همواره آن را قاطعانه رد کرده است.
اتهامات و روند قضایی
۱۶ اردیبهشت ۱۳۹۹، غلامحسین اسماعیلی، سخنگوی وقت قوه قضاییه، در نشستی خبری این دو دانشجو را به ارتباط با «گروههای ضدانقلاب» از جمله سازمان مجاهدین خلق متهم کرد.
او همچنین گفت که در خانههای آنها «مواد منفجره کشف شده» است.
خانوادههای این دو دانشجو و افراد نزدیک به آنها بلافاصله این اتهامات را تکذیب کردند.
پس از حدود دو سال بازجویی و اعمال فشار برای گرفتن اعتراف تلویزیونی، سرانجام در پنجم اردیبهشت ۱۴۰۱، دادگاه انقلاب، علی یونسی و امیرحسین مرادی را به ۱۶ سال حبس «به اتهامات مرتبط با امنیت ملی» محکوم کرد.
اسفند ۱۴۰۳، دیوان عالی کشور پس از بررسی اعتراض وکیلان این دو دانشجو، دستور برگزاری محاکمه مجدد را صادر کرد.
در پی این محاکمه، میزان حبس قابل اجرای یونسی و مرادی به شش سال و هشت ماه زندان کاهش یافت.
موج همبستگی جهانی
در واکنشی کمسابقه، گروهی از برندگان جایزه نوبل در سال ۲۰۲۲ از دبیرکل سازمان ملل خواستند تا برای آزادی یونسی و مرادی اقدام کند. همچنین بیش از ۱۷۰ استاد و دانشجوی دانشگاه صنعتی شریف با امضای نامهای سرگشاده، خواستار آزادی همکلاسیها و شاگردان خود شدند.
پرونده یونسی و مرادی در سالهای گذشته به یکی از نمادهای نقض حقوق دانشگاهیان در ایران تبدیل شده و واکنشهای گستردهای را در سطح بینالمللی به دنبال است.
مجامع علمی، سازمانهای حقوق بشری و چهرههای برجسته جهانی با انتشار بیانیهها و نامههای اعتراضی، خواستار آزادی این دو دانشجوی نخبه شدهاند.
سازمان عفو بینالملل در بیانیهای محاکمه این دو دانشجو را «نمایشی» توصیف کرده و خواستار آزادی فوری آنها شده است.
دیدهبان حقوق بشر نیز بازداشت خودسرانه آنها را مصداق «نقض آشکار حقوق بشر» دانسته است.
علیرغم اعتراضات گسترده داخلی و بینالمللی، این دو دانشجوی نخبه همچنان در زندان به سر میبرند.