انتقاد قهرمان جهان از دبیر: همه را آزار می‌دهی، با طلای المپیک می‌خواهی رئیس جمهور شوی؟

کیکر درباره دام نوشته است: او از پاییز ۲۰۲۲، با سرطان ریه مبارزه می‌کرد، مبارزه‌ای که دام اکنون در آن شکست خورد و در ۷۰ ساله درگذشت.

دام، یکی از شخصیت‌های برجسته فوتبال آلمان، پس از اینکه بیماری‌اش علنی شد، ابتدا از انظار عمومی کناره‌گیری کرد، اما سپس بازگشت و بار دیگر همانند گذشته با روحیه‌ای جنگنده ظاهر شد. پیام او این بود: «سرطان بدن اشتباهی را انتخاب کرده است»، پیامی که او می‌خواست با آن به دیگران نیز امید بدهد. این رفتار برای داوم که به‌عنوان یک انگیزه‌دهنده بزرگ شناخته می‌شد، بسیار معمول بود.

نزاع افسانه‌ای با اولی هوینس

مبارزه دام با سرطان نمادی از زندگی‌اش بود، زیرا او هرگز از رویارویی با دشمنان قدرتمند هراسی نداشت. نزاع او با اولی هوینس، مدیر بایرن مونیخ، در تاریخ بوندس‌لیگا ثبت شده است. دام از همان دوران جوانی و در حالی که هنوز به‌عنوان یک مربی ناشناخته برای باشگاه اف‌سی کلن فعالیت می‌کرد، مونیخی‌ها را به چالش کشید - در فصل‌های ۱۹۸۸/۸۹ و ۱۹۸۹/۹۰ با تیم "اف‌تسه" نایب قهرمان شد. مناظره مشهور او با هوینس و یوپ هاینکس در یک برنامه ورزشی در بهار ۱۹۸۹ از یادها نرفته است.

دام از هیچ چالشی روی‌گردان نبود، اما زندگی او نیز پر از ناکامی‌های زیادی بود. درست پس از کسب اولین (و تنها) قهرمانی بوندس‌لیگا با اشتوتگارت در سال ۱۹۹۲، او به دلیل یک اشتباه در تعویض، شانس صعود به لیگ قهرمانان را از دست داد.

بین سال‌های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۰، او با بایر ۰۴ لورکوزن سه بار نایب قهرمان و یک بار سوم شد – بنابراین نقش بسزایی در کسب لقب "نایب‌قهرمان" برای بایر ۰۴ داشت. فصل ۱۹۹۹/۲۰۰۰ به‌ویژه تلخ بود، زیرا او در آخرین روز مسابقات با شکست ۲-۰ مقابل تیم تازه‌صعود کرده اس‌پی‌وی‌جی اونترهاخینگ، قهرمانی را از دست داد.

در اکتبر همان سال، ماجرای مصرف کوکائین او تمام کشور را تحت تأثیر قرار داد. قرار بود دام سرمربی تیم ملی شود، اما این رؤیا هرگز محقق نشد. پس از اینکه اولی هوینس در مصاحبه‌ای به‌طور علنی اشاره کرد که دام ممکن است مشکل مواد مخدر داشته باشد، موجی از اتفاقات شروع شد. تحت فشار شدید عمومی، دام با آزمایش پزشکی قانونی روی موهای خود موافقت کرد.

وقتی نتیجه آزمایش مثبت اعلام شد و مصرف کوکائین او تأیید شد، دام به پایین‌ترین نقطه زندگی خود رسید. او به‌عنوان سرمربی باشگاهی بدون اطلاع قبلی اخراج شد و قراردادش با فدراسیون فوتبال آلمان نیز منتفی شد.

چه کسی می‌تواند ادعا کند که زندگی‌اش کاملاً بدون خطا بوده است؟

«این یک اشتباه بزرگ بود که من به آن اعتراف کردم و برای آن عذرخواهی کردم»، او سال‌ها بعد درباره‌اش گفت و به اشتباهاتش اذعان کرد. «چه کسی می‌تواند ادعا کند که زندگی‌اش کاملاً بدون خطا بوده است؟ من قطعاً نمی‌توانم. در نهایت مهم است که اشتباهات را بپذیریم، آنها را اصلاح کنیم و سپس بهتر عمل کنیم. این است که انسان بودن را تعریف می‌کند.»

کریستوف دام هرگز سرمربی تیم ملی نشد، اما در خارج از کشور موفقیت‌هایی کسب کرد. با آستریا وین در سال ۲۰۰۳ دوگانه را به دست آورد، و فنرباغچه استانبول را در سال‌های ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ به قهرمانی لیگ ترکیه رساند. سال‌ها پیش از آن نیز با بشیکتاش ابتدا قهرمان جام حذفی (۱۹۹۴) و سپس قهرمان لیگ (۱۹۹۵) شده بود، به همین دلیل در کنار بوسفوروس از احترام زیادی برخوردار بود.

دام این احترام را در آلمان دوباره به دست آورد، نه تنها به این دلیل که در فصل ۲۰۰۷/۲۰۰۸ تیم اف‌سی کلن را به بوندس‌لیگا بازگرداند. بلکه به ویژه نحوه‌ی برخوردش با بیماری سرطان، برای او بسیاری از همدلی‌ها را به همراه داشت. او حتی به‌طور علنی با دشمن قدیمی‌اش، هوینس، آشتی کرد.

در طول زندگی پرماجرای خود، او یک جمله را بارها تکرار کرد: «می‌توانی زمین بخوری. مهم نیست چند بار زمین می‌خوری. فقط باید همیشه دوباره بلند شوی.»

در روزهای گذشته، تتوی آرمین سهرابیان با واکنش تند رسانه‌های حکومتی و مسئولان جمهوری اسلامی مواجه شد، مهدی تاج خواستار «تنبیه و ارشاد» بازیکن استقلال شد و خبرگزاری فارس هم خواستار برخورد انضباطی با ورزشکارانی که روی بدن خود تتو می‌کنند، شد. همچنین روزنامه جوان به همین بهانه، به تندی به فوتبالیست ها تاخت.

در متن منتشر شده در ایرنا، سهرابیان اما در واکنش به اعتراضات گفته است: «تمام تلاشم این است که با گفتار و رفتار و عملکرد خوب در آینده ضمن آنکه سربازی در خدمت ورزش ایران باشم، بتوانم دلخوری‌های چند روز اخیر را جبران کنم و در راستای ارزش‌های حاکم بر کشور و ایران عزیز گام بردارم.»

سهرابیان که به دلیل این تتو، به کمیته انضباطی و کمیته اخلاقی فدراسیون فوتبال و همچنین وزارت ورزش احضار شد و خبر رسید تعهد داده است که تتوها را پاک کند، گفته: «بر خود لازم می‌دانم در ابتدا از هواداران عزیز فوتبال به خصوص هواداران دوست داشتنی استقلال عذرخواهی کرده و در ادامه از کمیته انضباطی، کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال و ارکان ورزش ایران پوزش بطلبم.»

خورسندی به آنا گفت: «در حد اقای دبیر نیست که به گوید ما در ایران جراح شانه نداریم. ایشان فقط می‌توانند در رشته ورزش کشتی افاضه فیض کنند.»

خورسندی با روایت اینکه دبیر پیش از المپیک آتن می‌خواسته با گرین‌کارتش برای جراحی کتف به آمریک برود و او بابت ضربه‌فنی شدن او در المپیک به دبیر هشدار داده، گفت: «تا قبل از المپیک آتن می‌تواند در ارمنستان، پاکستان کشتی بگیرد؟ گفتم ابداً سال بعد خودم در آتن شاهد بودم که ایشان با شانه بسته در تشک کشتی با اولین فن رقیب ضربه فنی و حذف شد. (البته گفتنی است که ایشان با ترفند خاص خودشان از المپیک سیدنی تا آتن بدون هیچ مسابقه انتخابی و رنکینگی به المپیک آتن رفت).»

رئیس انجمن جراحان شانه و آرنج، با طعنه به دبیر گفت: «البته در مورد کشتی گیر محبوب آقای حسن یزدانی اینچنین نبود و ایشان با موفقیت کامل مسابقات انتخابی را پشت سر گذاشتند و در المپیک نیز مدال بسیار با ارزش نقره المپیک را به دست آوردند و کسی که بدون‌انتخابی به المپیک می‌رود و در اولین مسابقه هم ضربه می‌شود، نمی‌تواند خودش را با حسن یزدانی مقایسه کند.»

خورسندی در انتها گفته: «چرا یک مسئول فدراسیون ورزشی باید تا این میزان علیه پزشکی کشور داد سخن بدهد و آنهم در شبکه سه سیمای ملی کشور؟ از تحقیر پزشکان کشورمان چه سودی نصیب ملت ما میشود؟ چه نظرات سوئی در خفای آن نهفته است؟ به جز تشویش افکار عمومی حاصل دیگری دارد؟ در کتب درسی پزشکی در سراسر جهان برای همه اعمال جراحی امکان عدم موفقیت و عوارض بخصوص در ورزش بسیار سنگین کشتی ذکر شده است.»

دنیامالی در دهه ۸۰ و ۹۰، به مدت ۹ سال رئیس فدراسیون قایقرانی بود. دنیامالی رییس هیات مدیره باشگاه ملوان بندرانزلی هم بوده است. در زمان حضور او در ملوان، تیم فوتبال زنان این باشگاه، منحل شد.

دنیامالی که یکی از نزدیکان قالیباف، رییس مجلس محسوب می‌شود، همیشه با حمایت محمد خاتمی و اصلاح‌طلبان و با حضور در لیست آنها وارد انتخابات شورای شهر و مجلس شده است. هرچند که در هر انتخاباتی پای قالیباف درمیان بوده، از جمله انتخابات ریاست جمهوری چهاردهم، بدون پرده‌پوشی از او حمایت کرده است.

حتی در شورای شهر چهارم، درحالی که با لیست اصلاح‌طلبان وارد پارلمان شهری شد، اما در برابر محسن هاشمی، کاندیدای اصلاح‌طلبان شورا برای شهرداری، به قالیباف رای داد.

ورزش ایران؛ گرفتار فرسودگی، فساد، عقب‌ماندگی، فقر، انزوا

احمد دنیامالی درحالی وزارت ورزش را از کیومرث هاشمی تحویل می‌گیرد که شکاف میان ورزشکاران ایرانی با حکومت به بالاترین حد خود در ۴۵ سال گذشته رسیده است؛ در المپیک ۲۰۲۴ پاریس که امروز به پایان می‌رسد، ۱۴ نفر از تیم پناهندگان کمیته بین‌المللی المپیک، ایرانی بودند، سه ورزشکار ایرانی با پرچم کشورهای دیگر رقابت کردند و حداقل یکی از ورزشکاران تیم ایران (رضا علیپور) تهدید به مهاجرت کرد.

وضعیت زیرساختی ورزش ایران در یکی از بزرگترین چالش های بزرگ وزیر ورزش خواهد بود؛ ایران هیچ ورزشگاهی مناسب نه تنها مسابقات بین‌المللی، حتی مناسب دیدارهای داخلی هم ندارد؛ برگزاری لیگ برتر فوتبال در فصل جدید، یکی از چالش‌های فدراسیون فوتبال است، تیم‌های لیگ برتری ورزشگاه استاندارد ندارند، در تهران که بیشترین تمرکز تیم‌های فوتبال ایران را دارد، هیچ ورزشگاه استانداردی وجود ندارد و حداقل استقلال و پرسپولیس بازی‌های خود را در شهرهای دیگر برگزار می‌کنند. فدراسیون فوتبال هم مجبور شده بازی تیم ملی را به اصفهان ببرد.

علاوه بر این حتی المپین‌های ایران هم ورزشگاه مناسبی برای تمرین نداشتند‌ همه آنها پیش از المپیک پاریس، درباره کمبودهای فاجعه‌بار، گلایه کرده اند.

از سوی دیگر، ورزش ایران گرفتار فساد مالی و روابط مافیایی گسترده‌ای شده است؛ پرونده فساد مالی بزرگ در فوتبال هنوز لایه‌های پنهان و افشانشده بسیاری دارد که هر هفته زاویه جدیدی از آن نمایان می‌شود. چنین وضعیتی در دیگر ورزش‌های پرسروصدای مثل بسکتبال، والیبال دیده می‌شود.

این درحالی است که غیر از بازیکنان فوتبال، بسکتبال و والیبال، دیگر ورزشکاران اوضاع مالی به شدت بدی دارند و برخی از آنها به مشاغلی مثل دست‌فروشی و کارگری رو آورده‌اند. حتی پیشکسوتان ورزش ایران هم از فقر فزاینده جامعه در امان نیستند.

غیر از اینها، دیپلماسی ورزشی ایران با دیگر کشورها، آنقدر فلج و ناکارآمد شده که برخی کشورها برای تیم‌های ایرانی، ویزا صادر نمی‌کنند، علاوه بر اینکه تخاصم کهنه ایران با اسرائیل موجب شده ورزشکاران ایرانی در رشته‌های انفرادی، هراس روبروشدن با ورزشکاران اسرائیلی را دارند. این هراس تا حدی بود که فدراسیون جودو ترجیح داد در هیچ انتخابی المپیک پاریس شرکت نکند؛ چه اینکه اسرائیل در همه ‌وزن‌ها، نماینده داشت.

فدراسیون کشتی هم پاداشی جداگانه به شرح زیر مصوب کرده بود؛

مدال طلا: ۵ میلیارد تومان وجه نقد +‌ ماهیانه ۱۰۰ میلیون تومان برای یک سال

مدال نقره: یک میلیارد تومان وجه نقد +‌ ماهیانه ۳۰ میلیون تومان برای یک سال

مدال برنز: ۵۰۰ میلیون تومان وجه نقد +‌ ماهیانه ۱۵ میلیون تومان برای یک سال

فدراسیون تکواندو فدراسیون تکواندو نیز برای قهرمان المپیک یک میلیارد تومان، برنده مدال نقره ۶۰۰ میلیون و صاحب مدال برنز ۵۰۰ میلیون تومان پاداش پرداخت می‌کند.

به این ترتیب سعید اسماعیلی و محمدهادی ساروی به‌عنوان طلایی‌های کشتی، هرکدام ۲۴.۲ میلیارد تومان پاداش می‌گیرند.

آرین سلیمی به‌عنوان طلایی تکواندو، ۱۹ میلیارد تومان پاداش می‌گیرد.

حسن یزدانی، رحمان عموزاد، امیرحسین زارع و علیرضا مهمدی، نقره‌ای‌های کشتی ایران در المپیک پاریس، هرکدام ۹.۳ میلیارد تومان پاداش دریافت می‌کنند.

ناهید کیانی و آرین سلیمی، دو تکواندوکار نقره‌ای ایران هم ۸.۶ میلیارد تومان دریافت خواهند کرد.

امیرعلی آذرپیرا و امین میرزازاده که در کشتی برنز گرفتند، ۴.۷ میلیارد تومان پاداش می‌گیرند و مبینا نعمت‌زاده هم ۴.۵ میلیارد تومان دریافت خواهد کرد.