احتمال بروز موج جدیدی از اختلال در سامانه‌های کامپیوتری در سطح جهانی

بسیاری از کاربران رسانه‌های اجتماعی در حال بحث بر سر این موضوع هستند که آیا این محصول می‌تواند جایگزینی برای داروهای کاهش وزن مانند اوزمپیک باشد؟

دیلی میل در گزارشی نوشت این تانسان (In Tansan) که در قوطی‌های آلومینیومی عرضه می‌شود، ظاهری مشابه نوشابه‌های معمولی دارد اما تفاوت اصلی آن در واکنش شیمیایی است که پس از ورود به معده رخ می‌دهد.

گفته می‌شود این نوشیدنی در معده به یک ژل نیمه جامد تبدیل شده و تا سه ساعت در دستگاه گوارش باقی می‌ماند که در نتیجه احساس سیری طولانی مدت ایجاد می‌کند.

این محصول در دو طعم گریپ‌فروت و لیمو عرضه شده و قیمت هر قوطی آن حدود ۱/۱۸ پوند است.

ترکیبات اصلی این محصول شامل شیرین‌کننده اریتریتول، عصاره جوانه برنج، مواد غلیظ‌کننده، طعم‌دهنده‌های مصنوعی، امولسیفایرها و رنگ‌های مصنوعی است.

یکی از مواد مهم این نوشیدنی، گاما آمینوبوتیریک اسید (GABA) است که به طور طبیعی در بدن تولید می‌شود و خاصیت آرام‌بخشی دارد.

انتشار ویدیوهای این محصول در شبکه‌های اجتماعی باعث ایجاد هیجان زیادی شده است.

برخی کاربران آن را جایگزینی طبیعی برای داروهای کاهش وزن مانند «اوزمپیک» و «ویگووی» معرفی کرده‌اند.

یک کاربر در پلتفرم ایکس با انتشار تصویری از این نوشیدنی نوشت: «اوزمپیک را فراموش کن. ژاپنی‌ها یک نوشیدنی برای کمک به کاهش گرسنگی ساخته‌اند.»

برخی گفته‌اند که این نوشیدنی باعث کاهش اشتهای آن‌ها شده‌ است. با این حال، متخصصان تغذیه نسبت به این ادعاها هشدار داده و تاکید می‌کنند مقایسه این محصول با داروهای واقعی کاهش وزن، اشتباه است.

دکتر دوآن ملور، متخصص تغذیه از دانشگاه آستون و عضو انجمن رژیم غذایی بریتانیا در گفت‌وگو با میل آنلاین تاکید کرد: «اگرچه این نوشیدنی احتمالا بی‌خطر است اما تاثیر آن بر کاهش وزن احتمالا بسیار محدود خواهد ‌بود.»

به گفته او، این محصول حاوی مکمل‌های غذایی گیاهی رایج است که ممکن است احساس سیری ایجاد کنند اما اثر آن قابل مقایسه با داروهای حاوی سماگلوتید (ماده فعال اوزمپیک و ویگووی) نیست.

دکتر ملور همچنین در مورد عوارض جانبی احتمالی این نوشیدنی هشدار داد.

او گفت: «اریتریتول، شیرین کننده موجود در تانسان، با بیماری‌های قلبی-عروقی مرتبط است. اریتریتول همچنین یک ملین است و در صورت مصرف زیاد، ممکن است در جذب سایر داروها اختلال ایجاد کند. علاوه بر این، گابای موجود در این نوشیدنی ممکن است تاثیر چندانی نداشته ‌باشد زیرا مشخص نیست که آیا این ماده پس از مصرف خوراکی می‌تواند از سد خونی-مغزی عبور کند یا خیر.»

پروفسور گونتر کونله، متخصص تغذیه و علوم غذایی از دانشگاه ریدینگ نیز تاکید کرد مقایسه این محصول با داروهای کاهش وزن واقعی، مناسب نیست.

او توضیح داد: «داروهایی مانند اوزمپیک با تقلید از هورمون جی‌اِل‌پی-۱ (GLP-1) مستقیما بر مکانیسم‌های گرسنگی در بدن تاثیر می‌گذارند. در مقابل، این نوشیدنی با پر کردن حجم معده ممکن است احساس سیری موقت ایجاد کند و تاثیر طولانی مدت آن بر کاهش وزن بسیار نامشخص است.»

نکته مهمی که باید به آن توجه کرد این است که شرکت سازنده این تانسان، این محصول را به عنوان جایگزینی برای داروهای کاهش وزن معرفی نکرده ‌است.

آن‌ها صرفا این تانسان را به عنوان کمکی برای کاهش میل به میان وعده معرفی می‌کنند.

با این حال تبلیغات گسترده در شبکه‌های اجتماعی و مقایسه‌های نادرست با داروهای کاهش وزن، باعث ایجاد انتظارات غیرواقعی شده ‌است.

متخصصان تغذیه تاکید می‌کنند برای کاهش وزن پایدار و سالم، هیچ راه میان‌بری وجود ندارد.

دکتر ملور گفت: «به جای استفاده از محصولاتی مانند این تانسان، افراد باید بر ایجاد تغییرات پایدار در رژیم غذایی و افزایش سطح فعالیت بدنی تمرکز کنند. این روش‌ها نه تنها به کاهش وزن کمک می‌کنند بلکه سلامت کلی بدن را نیز بهبود می‌بخشند.»

محصولاتی مانند این تانسان ممکن است برای برخی افراد در کوتاه مدت مفید باشند اما نباید به عنوان «راه‌حلی جادویی برای کاهش وزن» در نظر گرفته شوند.

مصرف‌کنندگان باید قبل از استفاده از چنین محصولاتی با پزشک یا متخصص تغذیه مشورت کنند و از عوارض جانبی احتمالی آگاه باشند.

یک تیم از دانشمندان بین‌المللی به سرپرستی پروفسور ارنست چی فرو از دانشگاه کاردیف در ولز، شواهدی یافته‌اند که نشان می‌دهد شرایط محیطی برای حیات پیچیده در منطقه گابن، حدود ۲/۱ میلیارد سال پیش وجود داشته است.

آن‌ها سال‌هاست در حال مطالعه سنگ‌های باستانی در گابن هستند.

گابن، کشوری در امتداد سواحل اقیانوس اطلس آفریقای مرکزی است.

حیات پیچیده

حیات پیچیده شامل موجوداتی است که چندین سلول دارند و این سلول‌ها به صورت تخصصی برای انجام وظایف خاصی سازمان‌دهی شده‌اند.

حیات پیچیده به نوعی از زندگی اشاره دارد که دارای ساختار و سازمان پیچیده‌تری نسبت به حیات ساده است.

حیات ساده معمولا شامل موجودات تک‌سلولی مانند باکتری‌ها و ویروس‌هاست که ساختار سلولی ساده‌ای دارند.

شواهد این تحقیق شامل نشانه‌هایی از وجود اکسیژن و فسفر در سنگ‌ها است که می‌تواند از ایجاد حیات حمایت کند.

فرو و تیمش بر این باورند که این ارگانیسم‌های باستانی به دلیل شرایط محیطی خاص در یک دریاچه داخلی محدود بوده‌اند و به سراسر جهان گسترش نیافته‌اند.

این ارگانیسم‌ها در نهایت به دلیل کمبود منابع غذایی منقرض شده‌اند.

نظریه جدید در مقابل تفکر متعارف

این ایده‌ها با دیدگاه‌های رایج در جامعه علمی تفاوت زیادی دارند. بیشتر دانشمندان معتقدند حیات پیچیده بر روی زمین حدود ۶۳۵ میلیون سال پیش آغاز شده است.

اگر نظریه جدید صحیح باشد، می‌تواند تاریخ آغاز حیات پیچیده را به ۱/۵ میلیارد سال قبل‌تر ببرد.

پروفسور گراهام شیلدز از دانشگاه کالج لندن که در این پژوهش حضور نداشته است، نسبت به یافته‌های جدید ابراز تردید کرده و معتقد است شواهد بیشتری برای تایید این نظریه لازم است.

شیلدز به بی‌‌بی‌سی جهانی گفت: «من مخالف ایده‌ای نیستم که در ۲/۱ میلیارد سال پیش مواد مغذی بیشتری وجود داشته است اما قانع نشده‌ام که این می‌تواند به تنوع‌پذیری برای تشکیل حیات پیچیده منجر شود.»

بررسی بیشتر شواهد

فرو و تیمش برای یافتن شواهد بیشتر، هسته‌های رسوبی از سنگ‌های گابن را مورد بررسی قرار داده‌اند.

شیمی این سنگ‌ها نشان می‌دهد قبل از ظهور ارگانیسم‌های پیچیده، در آنجا یک «آزمایشگاه» برای حیات ایجاد شده است.

این تیم معتقد است برخورد دو صفحه قاره‌ای زیر آب منجر به فعالیت آتشفشانی شده و سطوح بالای اکسیژن و فسفر را فراهم کرده است.

این محیط محافظت شده شرایط لازم را برای فتوسنتز فراهم کرده که منجر به مقادیر قابل توجهی اکسیژن در آب شده است.

به گفته چی فرو، این فعالیت آتشفشانی می‌توانسته انرژی کافی را برای افزایش اندازه بدن و رفتار پیچیده‌تر در اشکال حیاتی ابتدایی فراهم کند.

چالش‌های پیش رو

این یافته‌ها هنوز از سوی همه جامعه علمی پذیرفته نشده و برخی دانشمندان بر این باورند که شواهد بیشتری برای تایید این نظریه لازم است.

الیاس روگن، دانشجوی دکترا در موزه تاریخ طبیعی که در این پژوهش دخیل نبوده است، ضمن تاکید بر اینکه شواهد بیشتری برای حمایت از این نظریه‌ها لازم است، گفته است هیچ دلیلی برای گفتن اینکه حیات پیچیده نمی‌توانسته تا دو میلیارد سال پیش ظهور کرده و شکوفا شود، وجود ندارد.

این کشف جدید می‌تواند بحث‌های علمی گسترده‌ای را در مورد تاریخچه حیات بر روی زمین به وجود آورد و نیاز به تحقیقات بیشتر برای تایید یا رد این نظریه‌ها را تقویت کند.

به گفته ناسا، بررسی‌های انجام‌شده با ابزارهای مریخ‌نورد پرسورنس نشان می‌دهد که سنگی که Cheyava Falls نام گرفته، ویژگی‌هایی دارد که با تعاریف شاخصه‌های احتمالی از وجود زندگی اولیه مطابقت دارد.

ناسا می‌گوید که لکه‌های روی سنگ ممکن است زمانی که گمان می‌رود آب در این منطقه جاری بوده باشد ایجاد شده است.

این سنگ در قعر دره‌ای کهن که گمان می‌رود میلیاردها سال قبل به دلیل جریان آب ایجاد شده باشد، یافت شده است.

کن فارلی، یکی از دانشمندان این پروژه از موسسه تکنولوژی کالیفرنیا در پاسادنا، این سنگ را پیچیده‌ترین، شگفت‌آمیز و به‌طور بالقوه مهم‌ترین سنگی عنوان کرده که تاکنون توسط این مریخ‌نورد بررسی شده است.

بررسی این سنگ توسط ابزارهای پیچیده اسکن محیط‌ برای شناسایی مواد آلی و شیمیایی بررسی شده و نتایج آن نشان داد که در این سنگ ترکیبات آلی وجود دارد. این مولکول‌های کربن‌دار بلوک‌های ساختمانی زندگی به شمار‌ می‌روند هرچند که ممکن است توسط فرآیندهای غیرزیستی نیز تشکیل شوند.
فارلی اضافه کرده که بازگرداندن این سنگ به زمین یکی از چالش های پیش رو است. او می‌گوید «برای درک کامل آنچه که واقعاً در آن دره رودخانه مریخی در میلیاردها سال پیش اتفاق افتاده است، ما می‌خواهیم این نمونه را به زمین بازگردانیم تا با استفاده از ابزارهای قدرتمند موجود در آزمایشگاه‌ها آن را مورد مطالعه قرار دهیم.»

مریخ‌نورد پرسورنس که توسط آزمایشگاه پیش‌رانش جت برای استفاده در مأموریت مریخ ۲۰۲۰ ناسا ساخته شده در دهانه دره مریخی جیزرو فرود آمده و از سال ۲۰۲۱ میلادی تا کنون با هفت ابزار علمی برای مطالعهٔ سطح مریخ کاوش در سیاره سرخ را انجام می‌دهد.

برای دهه‌ها، دانشمندان درباره «ماده تاریک» نظریه‌پردازی کرده‌اند؛ ماده‌ای فرضی که گمان می‌رود با نیروی گرانش خود، کهکشان‌ها را کنار هم نگه می‌دارد. اما حالا پدیده‌ای مشابه در اعماق اقیانوس کشف شده است.

بر اساس گزارش بخش انگلیسی الجزیره، پژوهشی که به تازگی در مجله نیچر جیوساینس منتشر شده است، نشان می‌دهد ذخایر معدنی در بستر دریای منطقه کلاریون-کلیپرتون(CCZ) در اقیانوس آرام، در عمقی معادل نصف ارتفاع قله اورست، اکسیژن تولید می‌کنند.

پروفسور اندرو سویتمن، سرپرست تیم تحقیقاتی از انجمن علوم دریایی اسکاتلند (SAMS) می‌گوید این یافته‌ها نشان می‌دهند منبعی از اکسیژن، جدا از فرآیند فتوسنتز در سیاره ما وجود دارد.

تا پیش از این تصور می‌شد تنها منبع اکسیژن زمین، موجودات فتوسنتز کننده مانند گیاهان و جلبک‌ها هستند. حالا این کشف جدید پرسش‌های مهمی را درباره منشا حیات روی زمین مطرح می‌کند.

اکسیژن تاریک چیست؟

در منطقه کلاریون-کلیپرتون که مساحتی معادل چهار میلیون و ۵۰۰ هزار کیلومتر مربع از اقیانوس آرام را پوشش می‌دهد، سنگ‌های معدنی شبیه به زغال‌سنگ به نام «گره‌های چندفلزی» وجود دارند که به طور عمده حاوی منگنز و آهن هستند.

دانشمندان دریافته‌اند این گره‌ها بدون نیاز به فرآیند فتوسنتز، اکسیژن تولید می‌کنند.

این کشف می‌تواند دیدگاه‌ها را درباره چگونگی آغاز حیات روی زمین تغییر دهد.

سویتمن گفت: «این یافته نشان می‌دهد شاید منبع دیگری از اکسیژن در گذشته‌های دور وجود داشته و حیات هوازی می‌توانسته پیش از ظهور فتوسنتز شکل گرفته ‌باشد. اگر این اتفاق در سیاره ما رخ داده، ممکن است در سیارات دیگر نیز اتفاق بیفتد.»

چگونه اکسیژن تاریک کشف شد؟

این کشف نتیجه یک ماموریت تحقیقاتی در سال ۲۰۱۳ است که هدف آن بررسی میزان مصرف اکسیژن از سوی موجودات کف دریا بود.

محققان با استفاده از دستگاه‌های خاصی به نام «فرودگر» سکوهای مکانیکی‌‌ که می‌توانند آزادانه به کف دریا سقوط کنند، سطح اکسیژن را در اعماق چهار هزار متری اندازه‌گیری کردند.

خلاف انتظارها، آن‌ها متوجه شدند سطح اکسیژن در کف اقیانوس افزایش می‌یابد. این یافته غیرمنتظره، سویتمن و تیمش را به تحقیقات بیشتر واداشت.

سویتمن که در ابتدا گمان می‌کرد دستگاه‌های اندازه‌گیری‌اش خراب شده‌اند، تجهیزات را مجددا تنظیم کرد.

او طی سال‌های متمادی، آزمایش را چندین بار تکرار کرد و هر بار به نتایج مشابهی دست یافت.

تکرار نتایج، صحت یافته‌های اولیه را تایید کرد و نشان داد پدیده‌ای واقعی و قابل توجه در اعماق اقیانوس در حال رخ دادن است.

آن‌ها دریافتند گره‌های منگنز منبع این اکسیژن اضافی هستند.

این گره‌ها دارای شارژ الکتریکی معادل یک باتری AA هستند و از طریق فرآیندی به نام الکترولیز، آب دریا را به هیدروژن و اکسیژن تجزیه می‌کنند.

اهمیت این کشف چیست؟

اگرچه این یافته‌ها باید از سوی آزمایش‌های مستقل دیگر تایید شوند اما تحقیقات سویتمن و تیمش نشان می‌دهند برخی مواد معدنی می‌توانند بدون نیاز به نور خورشید، اکسیژن تولید کنند.

دکتر نیک اونز، مدیر انجمن علوم دریایی اسکاتلند گفت: «کشف منبع دیگری از اکسیژن در سیاره ما غیر از فتوسنتز، پیامدهای بسیاری دارد.»

این کشف همچنین بر اهمیت حفاظت از محیط‌ زیست‌هایی که اکسیژن تولید می‌کنند، تاکید می‌کند.

سویتمن هشدار داد که باید در مورد استخراج معادن از اعماق اقیانوس با دقت بیشتری فکر و عمل کرد زیرا به احتمال زیاد، این فرآیند اکسیژن مورد نیاز اکوسیستم‌های موجود در اعماق اقیانوس را تامین می‌کند.

این کشف می‌تواند افق‌های جدیدی را نیز در جست‌وجوی حیات در سایر سیارات بگشاید.

تیترهای خبری و گزارش‌های کارشناسان اغلب از تمایل زنان به اولویت دادن به شغل و حرفه خود نسبت به فرزندآوری سخن می‌گویند اما واقعیت پیچیده‌تر از این است.

برای تولد یک کودک، دست‌کم به دو نفر نیاز است و در موارد استفاده از فن‌آوری‌های کمک باروری مانندآی‌وی‌اِف (IVF)، این تعداد حتی بیشتر هم می‌شود.

بر اساس گزارش نشریه تلگراف، آمار جدید منتشر شده از سوی سازمان لقاح و جنین‌شناسی انسانی (HFEA) در بریتانیا نشان می‌دهد برای نخستین بار میانگین سنی افرادی که برای اولین بار تحت درمان باروری قرار می‌گیرند، از ۳۵ سال فراتر رفته ‌است.

این روندی نگران‌کننده محسوب می‌شود زیرا موفقیت درمان‌های باروری با افزایش سن کاهش می‌یابد.

طبق این آمار، آی‌وی‌اِف در ۴۲ درصد موارد برای زنان ۱۸ تا ۳۴ ساله منجر به بارداری می‌شود اما این نرخ برای زنان در اواخر دهه ۳۰ به ۲۶ درصد و در اوایل دهه ۴۰ به تنها پنج درصد کاهش می‌یابد.

تلگراف این سوال را مطرح کرده است که چرا با وجود این آمارها، زوج‌ها تصمیم فرزندآوری را به تعویق می‌اندازند؟

مردان نمی‌خواهند!

مصاحبه‌ها و تحقیقات نشان می‌دهند در بسیاری از موارد، این مردان هستند که تمایلی به پذیرش مسئولیت پدر شدن ندارند.

یکی از مصاحبه‌شوندگان در گزارش تلگراف، تجربه خود را این‌گونه بیان کرد: «من و همسر سابقم هشت سال با هم بودیم. هر از گاهی موضوع بچه‌دار شدن را مطرح می‌کردم و او اطمینان می‌داد که در زمان مناسب دست‌کم سه فرزند می‌خواهد اما آن زمان مناسب هرگز فرا نرسید.»

این زن که اکنون ۵۴ ساله است، به تلگراف گفت: «وقتی ۳۵ ساله بودم و او ۳۷ ساله، سرانجام او را با یک اولتیماتوم روبه‌رو کردم. او ترجیح داد رابطه را تمام کند. احساس خیانت و شکست کردم. او بهترین شانس من برای مادر شدن بود اما آن‌قدر ضعیف یا خودخواه بود که نتوانست زودتر تصمیم بگیرد و وقت مرا تلف نکند.»

این داستان منحصر به فرد نیست. طبق تحقیقات دانشگاه باث، امروزه تقریبا از هر پنج زن یک نفر بدون فرزند به میانسالی می‌رسد.

برای زنانی که در دهه ۱۹۷۰ میلادی (۱۹۵۰ خورشیدی) متولد شده‌اند، پیش‌بینی می‌شود که از هر چهار نفر یک نفر بدون زایمان به ۴۵ سالگی برسد.

اکثریت قریب به اتفاق آن‌ها نه از روی انتخاب، بلکه به دلیل شرایط زندگی بدون فرزند می‌مانند.

فرهنگ مدرن که جوانی را در مردان و زنان ستایش می‌کند نیز در این پدیده نقش دارد.

بسیاری از مردان با پوشیدن لباس‌ها و کفش‌های مد روز و حفظ سبک زندگی جوانانه، سعی در پنهان کردن آثار پیری دارند اما واقعیت این است که روند بیولوژیک بدن با مردانی که پدر شدن را به تعویق می‌اندازند، مبارزه می‌کند.

تحقیقات نشان می‌دهند افزایش سن پدر با خطرات سلامتی برای فرزندان همراه است.

یک مطالعه گسترده روی تقریبا دو میلیون کودک در دانمارک نشان داد به ازای هر پنج سال افزایش سن پدر، احتمال ابتلای فرزند به سرطان خون در دوران کودکی ۱۳ درصد افزایش می‌یابد.

احتمال داشتن فرزند مبتلا به اوتیسم هم در مردان ۴۰ ساله و بالاتر تقریبا شش برابر بیشتر است.

نوزادانی که از پدران بالای ۵۰ سال به دنیا می‌آیند، تا پنج برابر بیشتر با خطر اسکیزوفرنی روبه‌رو هستند.

علاوه بر این‌ها، احتمال ابتلا به اختلالاتی مانند وسواس فکری-عملی (ADHD) و اختلال دوقطبی نیز با افزایش سن پدر، بیشتر می‌شود.

نکته قابل توجه این است که بسیاری از مردان از این خطرات آگاه نیستند.

یک نظرسنجی نشان داد تقریبا هیچ یک از مردان مورد پرسش، از این اطلاعات آگاهی نداشتند.

کاهش نرخ زاد و ولد تنها محدود به بریتانیا نیست و در سراسر جهان توسعه‌یافته مشاهده می‌شود.

در بریتانیا، عوامل اقتصادی مانند کمبود مسکن مقرون به صرفه و هزینه‌های بالای مراقبت از کودکان، زوج‌ها را به تعویق زمان والد شدن سوق داده ‌است.

آمار دفتر آمار ملی بریتانیا نشان می‌دهد در سال ۱۹۷۱، تنها ۱۸ درصد از افراد ۳۰ ساله بدون فرزند بودند.

امروز این رقم به ۵۰ درصد افزایش یافته ‌است.

این آمار بیان‌گر تغییری چشم‌گیر در الگوهای فرزندآوری طی نیم قرن گذشته است.

در سال‌های اخیر برخی از زنان تصمیم گرفته‌اند به تنهایی مادر شوند.

در سال گذشته، سه هزار و ۵۴۸ زن مجرد به تنهایی تحت درمان آی‌وی‌اِف قرار گرفتند که نسبت به سال ۲۰۱۹ افزایش ۸۲ درصدی نشان می‌دهد. با این حال اکثر استفاده‌کنندگان از آی‌وی‌اِف همچنان زوج‌های دگرجنس‌گرا هستند.

کارشناسان تاکید می‌کنند بزرگ‌ترین عامل در باروری، سن است.

زنان جوان‌تر تخمک‌های با کیفیت بالاتری دارند و مردان جوان‌تر اسپرم متحرک بیشتری تولید می‌کنند.

این واقعیت زیست‌شناسی، اهمیت آگاهی‌رسانی و تشویق به فرزندآوری در سنین پایین‌تر را نشان می‌دهد.

برخی متخصصان معتقدند جامعه باید نگرش خود را نسبت به پدر شدن تغییر دهد و به جای اینکه پدر شدن را امری اجتناب‌ناپذیر در میانسالی بداند، باید آن را به عنوان یک آیین مردانه و بخشی مهم از هویت مردان جوان معرفی کند.

تصمیم‌گیری در مورد فرزندآوری امری کاملا شخصی است و هر فرد یا زوج باید بر اساس شرایط و خواسته‌های خود تصمیم بگیرد. با این حال داشتن اطلاعات کامل و دقیق در مورد واقعیت‌های زیست‌شناسی و پیامدهای تاخیر در فرزندآوری می‌تواند به افراد کمک کند تا تصمیمات آگاهانه‌تری بگیرند.

تاخیر در فرزندآوری، مساله‌ای پیچیده و چندوجهی است که نیاز به توجه جدی از سوی جامعه، سیاست‌گذاران و شهروندان دارد.