ریحانه طراوتی، عکاس و فعال مدنی، به اتهام «اجتماع و تبانی و تبلیغ علیه نظام» به ۶ سال حبس تعزیری محکوم شد که در صورت تایید در دادگاه تجدیدنظر ۵ سال حبس در خصوص وی قابل اجرا خواهد بود. طراوتی پیشتر در سال ۱۳۹۳، در پی انتشار نسخه ایرانی آهنگ «هپی» به همراه گروهی بازداشت شده بود.
جواد روحی ۳۵ ساله، ساکن روستای کوچک کلیکان شهر آمل استان مازندران، با جرایمی مرتبط با ارتداد و توهین به مقدسات بازداشت شد.
جواد روحی از حق داشتن وکیل انتخابی (تعیینی) در دادگاه محروم و مبتلا به بیماری اعصاب و روان شدید است. گروههای حقوق بشری میگویند او آنچنان در بازداشتگاه سپاه پاسداران هراسان (از معترضان) شکنجه شده که توانایی تکلم، کنترل ادرار و راه رفتن را از دست داده است.
برای روحی در ارتباط با وقایع روز ۳۰ شهریور در نوشهر مازندران، اتهامهایی همچون محاربه، افساد فی الارض، ارتداد و «اغوا و تحریک مردم به جنگ و کشتار با یکدیگر به قصد بر هم زدن امنیت کشور» تراشیده شده است.
او همراه دو تن دیگر (عرشیا تکدستان و مهدی محمدیفرد) به ورود به کیوسک پلیس راهنمایی و رانندگی نوشهر، ایجاد حریق، پرتاب کردن وسایل کیوسک به داخل خیابان و آتش زدن اموال، از جمله یک قرآن، متهم شده است.
بنا بر اعلام حبیبالله قزوینی، وکیل تسخیری روحی، طبق تصاویر دوربین مدار بسته، جواد روحی تنها در محل تجمع حضور دارد و هیچ مدرکی دال بر این که او اموال عمومی را آتش زده و تخریب کرده وجود ندارد و موکلش از سوختن قرآن هم خبر ندارد.
بنا بر گزارش گروههای حقوق بشری، روحی در نخستین روزهای بازداشت، تحت شکنجه وادار به اعترافات اجباری شده و هیچ مدرکی مبنی بر دست داشتن او در اتهامات مطرح شده به چشم نمیخورد.
به خانواده جواد روحی تنها اجازه یک بار ملاقات پیش از برگزاری دادگاه او داده شد و آنان پس از برپایی دادگاه، از حق دیدار و مکالمه تلفنی با فرزندشان محروم بودهاند.
پدر جواد روحی در ویدیویی که در شبکههای اجتماعی منتشر شده، گفته است که فرزندش مبتلا به بیماری اعصاب و روان است.
روحی، لیسانس حقوق دارد و از خانوادهای کارگری است. او پیش از بازداشت شاغل نبوده اما پیشتر از آن، در یک مغازه و کارخانه سفالسازی کارگری میکرده است.
به گفته وکیل او در دادگاه، جواد روحی به دلیل بیماری اعصاب و روان و بیکاری، از همسرش جدا شده، (۳۰ شهریور) به نوشهر رفته بوده تا همسر سابقش را ببیند و او را راضی به بازگشت کند و چون پول نداشته، چند روز در نوشهر در خیابان خوابیده.
در بخش مرتبط با «تحریک و اغوا » در حکم دادگاه به کشته شدن پنج نفر در همان روز حضور روحی در نوشهر اشاره شده که البته تمامی پنج فرد کشتهشده به دست نیروهای امنیتی (سرکوب) جانشان را از دست دادند و در آن روز، هیچیک از اعضای نیروهای امنیتی (سرکوب) کشته نشدند.
سازمانهای حقوق بشری میگویند پرونده روحی مشتی نمونه خروار از ایرادهای وارد به دستگاه قضایی جمهوری اسلامی است.
در حدود یک ماه گذشته، بیش از ۴۰ وکیل حقوق بشر در ایران بازداشت شدهاند.
ارسال این نامهها از سوی نهادهای دولتی نشان میدهد «روند طبقاتی شدن اینترنت در ایران» با سرعت بیسابقهای در حال گسترش است.
در یکی از این نامهها، علیرضا رضازاده، مشاور وزیر و رییس مرکز روابط عمومی و اطلاعرسانی وزارت جهاد کشاورزی، از وزارت ارتباطات درخواست کرده تا با توجه به یکی از مصوبات کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه، اینترنت «رایگان، بدون فیلتر و پرسرعت» در اختیار افراد اعلام شده در فهرست نامه قرار بگیرد.
او در این نامه با قرار دادن شماره تلفن همراه خود در میان این فهرست، یکی از دلایل این درخواست را امکان «رصد و پایش اخبار در فضای مجازی» عنوان کرده است؛ فعالیتی که مردم عادی به دلیل فیلترینگ شبکههای اجتماعی و سایتهای خبری فارسیزبان خارج از کشور از آن محرومند.
در نامه دیگری به تاریخ ۱۹ دی ۱۴۰۱ با امضای امید قالیباف، مشاور وزیر و سخنگوی وزارت صنعت، معدن و تجارت، او با ارسال شماره شخصی خود از وزارت ارتباطات درخواست کرده تا دستورات لازم برای فعالسازی اینترنت بدون فیلتر روی خط تلفن همراهش داده شود.
سخنگوی وزارت صمت نیز دلیل نیاز خود به اینترنت بدون فیلتر را انتشار اخبار و رصد و پالایش محتوای وزارتخانه در شبکههای اجتماعی عنوان کرده است.
در همان روز، محمد احسان خرامید، رییس مرکز روابط عمومی وزارت ارتباطات و فنآوری اطلاعات، با ارسال نامهای به مرکز ملی فضای مجازی، از این نهاد درخواست کرده تا به فهرست اسامی و شماره تلفنهای پیوست نامه «اینترنت خبرنگاری» و بدون فیلتر اختصاص یابد.
ایده طبقاتی کردن اینترنت و ارائه دسترسی بدون فیلتر به خبرنگاران اولین بار در سال ۱۳۹۶ از سوی محمدجواد آذری جهرمی، وزیر وقت ارتباطات و فنآوری اطلاعات مطرح شد.
او تاکید داشت خبرنگارانی که فعالیتشان مورد تایید نظام جمهوری اسلامی است باید از اینترنتی بدون محدودیت برخوردار باشند تا از طریق آن به محتوای رسانههای خبری آزاد دسترسی پیدا کنند.
این طرح یک سال بعد با همکاری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و چراغ سبز کارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه اجرایی شد و در مرحله اول، فهرست ۱۰۰ نفرهای از خبرنگاران نزدیک به حلقه حکومت به اینترنت بدون فیلتر روی خط موبایل خود دسترسی پیدا کردند.
بر خلاف دسترسی مردم عادی، در اینترنت خبرنگاری، شبکههای اجتماعی فیلتر شده مانند توییتر، آزادانه در دسترساند.
به نظر میرسد با توجه به محدودیتهای شدیدی که طی ماههای گذشته بر اینترنت در ایران اعمال شده، ایده طبقاتی کردن دسترسی افراد به این شبکه با جدیت و سرعت بیشتری از سوی حکومت در حال پیگیری است. حالا نه تنها وزارتخانهها و خبرنگاران بلکه برخی اصناف و فعالان حوزههای مختلف در کشور نیز به اینترنت نسبتا آزادی دسترسی دارند که عامه مردم از آن بیبهرهاند.