اضطراب ناشی از تغییرات اقلیمی از اتاق‌های روان‌درمانی سر درآورده است

تحقیقات اخیر نیز هیچ شکی در مورد روند صعودی تاثیرات روحی روانی تغییرات اقلیمی بر افراد باقی نگذاشته است. یک نظرسنجی در ۱۰ کشور از ۱۰ هزار نفر بین ۱۶ تا ۲۵ ساله که اخیرا منتشر شد، آمار شگفت‌انگیزی از بدبینی نشان می‌داد. ۴۵ درصد از پاسخ‌دهندگان گفتند نگرانی در مورد تغییرات اقلیمی بر زندگی روزمره آنها تاثیر منفی می‌گذارد. سه چهارم گفتند معتقدند «آینده ترسناک است» و۵۶ درصد گفتند «بشریت محکوم به فنا است.»

دکتر سوزان کلایتون می‌گوید به نظر می‌رسد ترس جوانان از تغییرات اقلیمی نسبت به تهدیدات قبلی، مانند جنگ هسته‌ای، بسیار بیشتر شده است: «ما قطعا قبلا با مشکلات بزرگی روبرو بوده‌ایم، اما تغییرات آب و‌هوایی یک تهدید وجودی محسوب می‌شود و به سادگی احساس امنیت مردم را تضعیف می‌کند.»

یک روان‌درمانگر ۳۷ ساله ساکن پورتلند که این اواخر از دانشگاه فارغ التحصیل شده می‌گوید در هیچ‌یک از آموزش‌های دانشگاهی او را برای مواجهه با کسانی که دچار اضطراب اقلیمی شده‌اند آماده نکرده است.

بسیاری از مراجعه‌کنندگان دکتر دوهرتی پس از اینکه از گفت‌وگو درباره مشکل خود با روانشناسان قبلی نا‌امید شدند به سراغ او آمدند.

فرانک ۶۹ ساله، استاد بازنشسته زمین‌شناسی، برای دستیابی به آنچه که او «امید واقع‌بینانه» می‌خواند، به سراغ دکتر دوهرتی رفت.

او صبحی از سال‌ها پیش را به یاد می‌آورد که نوه‌اش به دامان او خزید و در آغوشش به خواب رفت و او با تجسم آینده‌ای که در انتظار اوست پر از احساس غم شد. او می‌گوید کنار آمدن با این اندوه با کمک یک روانشناس که بحران‌های زیست محیطی را درک می‌کند، آسانتر است.

آلینا بلک، هرگز دلگرمی‌های مبهمی که روانشناس قبلی‌اش به او می‌داد را نپذیرفته بود. او برای ملاقات با دکتر دوهرتی روز شماری می‌کرد و امیدوار بود که او در همان اولین جلسه چیزی بگوید که به آسانی این بار سنگین را از روی دوش او بردارد.

بخش بزرگی از عملکرد دکتر دوهرتی کمک به مردم برای مدیریت احساس عذاب وجدان آنها در مصرف کردن است. او دیدگاهی انتقادی نسبت به مفهوم ردپای اقلیمی دارد و می‌گوید شرکت‌های بزرگ برای انداختن بار مسئولیت تغییرات آب و‌هوایی بر دوش افراد این ساختار را به وجود آورده‌اند.

دکتر دوهرتی از شیوه‌های رفتار درمانی شناختی استفاده می‌کند و به مراجعه‌کنندگان خود یاد می‌دهد چگونه و چقدر خود را در معرض اخبار زیست محیطی قرار دهند و به تصورات خود نگاه انتقادی داشته باشند.

او همچنین از معنا درمانی و یا روان‌درمانی وجودی (روان‌درمانی اگزیستانسیال) استفاده می‌کند؛ حوزه‌ای که ویکتور ای. فرانکل آن را پدید آورد. فرانکل پس از اینکه از اردوگاه‌های کار اجباری آلمان جان سالم به در برد کتاب «جستجوی انسان برای معنا» را نوشت، که در آن شرح می‌دهد چگونه زندانیان اردوگاه آشویتس توانستند زندگی شادی داشته باشند.

دکتر دوهرتی می‌گوید: «وقتی باید از نظریه‌های فرانکل استفاده کنم یعنی اینکه اوضاع وخیم است. فاجعه در همان مقیاس است و من سعی می‌کنم در این دنیای بی‌معنا به دنبال معنا بگردم.»

حالا آلینا بلک کمی آرام‌تر شده است. او آخر هفته‌ها، با خانواده‌اش برای پیاده‌روی به جنگل می‌رود تا تمرین کند از پیاده‌روی بدون نگرانی برای آینده لذت ببرد. آلینا می‌گوید گفت‌گو با دکتر دوهرتی «این دریچه را برای من باز کرد که حل این مشکل واقعا بر عهده ما افراد نیست.»

با این حال او مطمئن نیست که آرامش همه آن‌ چیزی است که او می‌خواهد. دنبال کردن اخبار تغییرات اقلیمی از نظر او یک وظیفه است؛ باری که او قرار است به دوش بکشد؛ دست‌کم تا زمانی که مطمئن شود مقام‌های مسئول کارشان را انجام می‌دهند.

هدف نهایی او این است که نه کاملا بی‌خیال شود و نه اجازه دهد ترس‌هایش او را فلج کنند بلکه چیزی در این میانه است. او آن را با کسی مقایسه می‌کند که از پرواز می‌ترسد اما سعی می‌کند یاد بگیرد ترس خود را به گونه‌ای مهار کند که بتواند پرواز کند.