دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، در در کاخ سفید، گفت جمهوری اسلامی «به هیچوجه» نباید سلاح هستهای داشته باشد و نخواهد داشت و افزود مقامهای جمهوری اسلامی نیز با این موضوع موافقت کردهاند. او گفت تنها کاری که جمهوری اسلامی باید انجام دهد امضای توافق است.
رییسجمهوری آمریکا افزود توافق «کاملا مذاکره و نهایی شده» است، اما جمهوری اسلامی همچنان در حال وقتکشی است. او گفت: «چند روز دیگر هم به آنها فرصت میدهیم، چون این یک سند مهم و معنادار است و آنها میدانند وقتی آن را امضا کنند، تعهدی جدی ایجاد میشود.»
ترامپ بار دیگر برجام را هدف انتقاد قرار داد و گفت: «توافق اوباما، برجام، یکی از بدترین و احمقانهترین اسنادی بود که تا به حال دیدهام.»
او در پاسخ به سوالی درباره احتمال درگیری میان اسرائیل و ترکیه گفت رجب طیب اردوغان، رییسجمهوری ترکیه، «دوست بسیار خوب» اوست و دو طرف همکاری خوبی با یکدیگر داشتهاند. ترامپ اردوغان را «رهبری قدرتمند» توصیف کرد و گفت از احتمال درگیری میان اسرائیل و ترکیه اطلاعی ندارد، اما اگر چنین موضوعی مطرح شود با طرفها تماس خواهد گرفت.
ترامپ همچنین گفت جمهوری اسلامی از برخی اقدامات اخیر آمریکا اطلاعی نداشته و افزود آمریکا چند شب پیش ۲۲ کشتی را در تاریکی و بدون چراغ جابهجا کرده است. او گفت جمهوری اسلامی «دیگر رادار ندارد» زیرا آمریکا سامانههای آن را نابود کرده است.
او در ادامه گفت زمانی که تصمیم به حمله گرفت، به اطرافیانش گفته بود اقتصاد آمریکا در بهترین وضعیت قرار دارد، بازار سهام و حسابهای بازنشستگی به رکوردهای تاریخی رسیدهاند، اما جمهوری اسلامی بهزودی به سلاح هستهای دست خواهد یافت و به همین دلیل باید اقدام نظامی انجام شود.
ترامپ افزود آمریکا با بمبافکنهای بی-۲ به جمهوری اسلامی حمله کرده است. او این عملیات را «بسیار شجاعانه» و «کاملا موفقیتآمیز» توصیف کرد و گفت پس از آن «مرحله دوم» نیز باید انجام میشد.
رییسجمهوری آمریکا گفت برخی پیشبینی میکردند بازار سهام پس از این حملات تا ۲۵ درصد سقوط کند، اما جلوگیری از دستیابی جمهوری اسلامی به سلاح هستهای «ارزشش را داشت». او همچنین گفت نگران بود قیمت نفت تا ۲۵۰ دلار در هر بشکه افزایش یابد، اما اکنون حدود ۸۵ دلار است.
ترامپ در ادامه گفت نیروی دریایی جمهوری اسلامی «از بین رفته» و ۱۵۹ شناور آن در کف دریا قرار دارند. او افزود جمهوری اسلامی دیگر نیروی هوایی ندارد، هواپیماهایش نابود شدهاند، بخش عمده پهپادها، توان تولید پهپاد و موشکهایش از بین رفتهاند و رهبری جمهوری اسلامی نیز جایگزین شده است.
او در پایان گفت فکر میکند جمهوری اسلامی خواهان توافق خواهد بود، اما افزود: «خواهیم دید چه اتفاقی میافتد.» ترامپ همچنین گفت با پایان جنگ، تورم کاهش پیدا خواهد کرد.
بیش از صد روز است که از میدان تا دیپلماسی و خیابان، تمامیت نظام رویا فروش شده و جنگ میخرد، بدون هیچ فتحی، روایت فتح میسراید.
سندرم زندگی در جهان موازی، در ماههای اخیر، گستردهتر از همیشه شده است. لایهای از نظام جمهوری اسلامی و طرفدارانش، در دنیایی زندگی میکنند که در آن، حکومت پیروز جنگ است، آمریکا میخکوب شده، اسرائیل در حال محو شدن، و دشمن در حال «التماس».
این دنیا، از کیهان تا صداوسیما، از مجلس تا دستگاههای دولتی، از رسانههای مطلوب حکومت تا تجمعات خیابانی گسترش پیدا کرده است.
حسین شریعتمداری در همه این سالها رویای چنین روزهایی را داشت: بسته شدن تنگه هرمز، تقابل نظامی مستقیم با آمریکا و اسرائیل و تهدید کشورهای منطقه به مثابه یک قلدر نظامی! حالا او آرزوهایش را به چشم میبیند، اما انتظار او پیروزی بود که حاصل نشده است. شکست در همه جبههها برای او روشن است. موشکهای جمهوری اسلامی که آخرین سنگر آنهاست، در آسمان کشورهای همسایه رهگیری و منهدم میشود، محاصره دریایی، بستن تنگه هرمز را بلااستفاده کرد! کشورهای همسایه از این فرصت استفاده کردند و در مقابل ایران جبههای متحد تشکیل دادند.
در چنین شرایطی، حسین شریعتمداریِ نوعی، ترجیح میدهد، وارد حبابی شود که از پیشتر برای خود ساخته است، یک جهان موازی، که در آن پیروزی نصیب او و هم مسلکان شده است. این روزها، این پدیده فراگیر شده است.
اما نکته محوری این پدیده، خود توهم نیست. سیاستسازی این توهم است. این لایه، دروغ نمیگوید که اگر میگفت میتوانست از آن دست بکشد، اما متاسفانه عمیقا به آن باور دارد. این را میتوان در بین گفتهها و سطور این دسته، از امیرحسین ثابتی تا حسین شریعتمداری، از عراقچی تا مداحان و رجزخوانان خیابانی پیدا و تماشا کرد.
بر اساس همان باور، امثال حسین شریعتمداری و مالکی پیشنهاد سیاست تازه میدهند: قانون بستن تنگه هرمز تا کشته شدن ترامپ، ناتوی اسلامی به همراهی کشورهای مسلمان همسایه، گرفتن چیزهای بیشتر از «دشمن شکستخورده».
این پیشنهادها در خیابان و در میان طرفداران سرسخت نظام، توهم پیروزی میدهد و به آنها جنگ میفروشد. معاملهای که تنها به ضرر تمامیت ایران و مردم خسته از جمهوری اسلامی است.
شیوع سندرم
حسین شریعتمداری، مدیرمسئول کیهان، خواستار تصویب قانونی شده که بر اساس آن تنگه هرمز تا «کشته شدن دونالد ترامپ» بسته بماند و شناورهای اسرائیلی تا «محو کامل اسرائیل از جغرافیای جهان» مصادره شوند.
محمدحسن نامی، دستیار ویژهی وزیر کشور، از تشکیل «ناتوی اسلامی» با محوریت جمهوری اسلامی و در اتحاد با پنجاه و هفت کشور اسلامی سخن میگوید، در حالی که نظام در منطقه، حتی یک متحد عربی هم ندارد و مابقی کشورهای مسلمان در آسیا هم ثابت کردهاند همیشه منافع خود را ترجیح میدهند.
فداحسین مالکی، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس، میگوید آمریکا «در میدان به معنای واقعی کلمه میخکوب شد». محمدرضا عارف، معاون اول مسعود پزشکیان، مینویسد دشمن «التماس مجدد» برای پذیرش آتشبس کرد. و در صداوسیما، کارشناسی اعلام میکند آمریکا «هزار کشته و هفت تا هشت هزار زخمی» داده است.
روایت فتح و توهم فتوحات
سنت «روایت فتح» از دهه شصت در نظام پابرجاست. آن زمان، مرتضی آوینی برنامهای به همین نام میساخت درباره جبهههای جنگ هشتساله با عراق. جایی که با شکستهای پیدرپی مواجه میشدند، خاک ایران را از دست میدادند و جوانهای ایران در جنگ پرپر میشدند، آوینی با لحنی حماسی و عرفانی از هر قطره خون جوان ایرانی، یک توهم پیروزی روایت میکرد.
حالا، چهار دهه بعد، نظام همچنان به دنبال «روایت فتح» است؛ این بار درباره جنگی که در آن رهبرش کشته شد و خود در پشت پرده در حال پذیرش شروط آمریکا است.
واقعیت میان تهدیدها
علی شمخانی، چند صباحی پیش از کشته شدنش در جنگ اخیر، در برنامه «خط تیره» روبهروی جواد موگویی نشست. موگویی از او درباره تهدید بستن تنگه هرمز پرسید. شمخانی، با لحنی نظامی، پاسخ داد: «دیگه باید به سیم آخر بزنیم که تنگه رو ببندیم. ما ابزارهای بازدارندگی متنوعتری داریم.» موگویی پرسید: «اینا رجز نیست؟»
شمخانی در عمل گفت حتی برای کسانی که از این توان دفاع میکنند، بستن تنگه آخرین تیر است. وقتی شلیک کنی، چیزی نمیماند. تکرارش، بیهودگی است.
اما خطرناکترین لایه این سندرم، در خیابان است. گروههایی از طرفداران تندرو نظام، در تجمعات خیابانی، برای موشکپرانی به اسرائیل جشن میگیرند. آنها خود فاتحان پندار شدهاند. آنها در همان جهانی زندگی میکنند که نظام برایشان ساخته است. همان طرفدارانی که مخالفان نظام را به واسطه سرور از کشته شدن خامنهای، جنگطلب و ویرانیطلب خواندند، حالا با موشکپرانی و جنگطلبی نظام جمهوری اسلامی هلهله سر میدهند. آنها در حبابی از توهم ساخته شده با سیاستهای نظام زندگی میکنند.
فروریختن حباب پیروزی
نظامی که در توهم پیروزی ساخته و این توهم را به طرفدارانش فروخته است، قادر به پایان دادن جنگ نیست. چون پایان دادن، یعنی اعتراف. و اعتراف، یعنی فروریختن این جهان موازی که در آن، هم نظام و هم طرفدارانش، فاتحاناند.
تا زمانی که این رویا فروخته میشود، خریدارانش در خیابان جشن میگیرند، و سایه جنگ بر سر ایران سنگینتر میشود. قربانی این رویا، نه نظام است، نه طرفدارانش، که مردمیاند که در ایران واقعی، در سکوت، هر روز فقیرتر میشوند. هجوم گرانی میوه و شیر و گوشت، محو شدن قوت از سفرههای مردم، بیکاری و مشکلات واقعی مردم توهم نیست، همان جهانی است که مسئولان نظام برای نشان ندادن آن، جهان موازی جدیدی ساختهاند.
یادتان هست، محمدسعید الصحاف، روز سقوط بغداد، در برابر دوربینهای تلویزیون دولتی عراق رجز میخواند که بر ارتش آمریکا پیروز شدهاند و روایت پیروزی سر میداد و همگان سرنوشت او را دیدند.
