در نوزدهمین روز انقلاب ملی ایرانیان چه گذشت؟

منابع آگاه پنج‌شنبه ۲۵ دی گفتند ترشیز همراه با همسر و برادر همسرش در اعتراضات شهرک اندیشه در غرب تهران شرکت کردند، اما از سوی نیروهای سرکوب در یک کوچه بن‌بست محاصره شدند و هدف قرار گرفتند.

به گفته این منابع، سرکوبگران ابتدا به سوی مدنی تیراندازی کردند، اما ترشیز برای محافظت از همسرش، بدن خود را سپر کرد و هدف شلیک مستقیم تفنگ ساچمه‌ای قرار گرفت.

بر اساس اطلاعات رسیده، تیراندازی به سوراخ شدن ریه ترشیز انجامید و او دقایقی بعد در آغوش همسرش جان سپرد.

با وجود اینکه پیش‌تر گزارش شده بود مدنی نیز همراه با همسرش کشته شده است، اما منابع آگاه به ایران‌اینترنشنال گفتند مدنی و برادرش از تیراندازی عوامل حکومت جان به در بردند.

مسعود شجاعی، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال ایران، ۲۴ دی با انتشار یک استوری اینستاگرام به قتل ترشیز و دو فوتبالیست دیگر در جریان انقلاب ملی واکنش نشان داد.

شجاعی با اشاره به سکوت فدراسیون بین‌المللی فوتبال، فیفا، نوشت: «فیفا چه زمانی قصد دارد واکنش نشان دهد؟»

جمهوری اسلامی کمی پس از آغاز تظاهرات شامگاه ۱۸ دی که به‌دنبال فراخوان شاهزاده رضا پهلوی برگزار شد، اینترنت را در سراسر ایران به‌طور کامل قطع کرد.

از آن زمان، ارتباط مردم ایران با جهان خارج به‌شدت محدود بوده، اما همان اندک روایت‌ها، تصاویر و ویدیوهای منتشر شده، از ابعاد هولناک کشتار سیستماتیک شهروندان حکایت دارد.

فشار به خانواده کشته‌شدگان: یا مصاحبه اجباری یا حق تیر

یک مخاطب، ۲۵ دی با ارسال پیامی به ایران‌اینترنشنال خبر داد ماموران امنیتی در شهرضا، فشارهای سنگینی را بر خانواده معترضان کشته‌شده در جریان انقلاب ملی اعمال کرده‌اند.

این فشارها در چارچوب تلاش برای تحمیل روایت رسمی نهادهای امنیتی در خصوص کشتار گسترده شهروندان انجام می‌شود.

بر اساس این پیام، از خانواده‌های جان‌باختگان خواسته شده یا در مصاحبه‌ای اجباری اعلام کنند عزیزانشان به دست «تروریست‌ها» کشته شده‌اند، یا در صورت مخالفت، مبلغی در حدود یک میلیارد تومان تحت عنوان «حق تیر» به حکومت بپردازند.

پیش‌تر نیز گزارش‌های متعددی منتشر شده بود که نشان می‌داد حکومت از خانواده‌های کشته‌شدگان مبالغی را تحت عنوان «حق تیر» مطالبه کرده است.

به‌ گفته منابع آگاه، مقام‌های امنیتی جمهوری اسلامی اعلام کرده‌اند بابت هر گلوله شلیک‌شده به معترضان جان‌باخته باید مبلغ ۲۵۰ میلیون تومان از سوی خانواده‌های آن‌ها پرداخت شود.

اعضای این خانواده در زمان وقوع حادثه داخل خودروی شخصی خود حضور داشتند و در جریان اعتراضات، خودروی آن‌ها از سوی ماموران حکومتی به رگبار گلوله بسته شد.

در پی این تیراندازی، سه نفر از سرنشینان خودرو جان باختند.

مصطفوی ۵۵ ساله و بازنشسته آموزش و پرورش بود. بنی‌عامریان ۴۸ سال داشت و از کارکنان بازنشسته سازمان تامین اجتماعی کرج بود. فرزندشان، دانیال، ۱۹ ساله و دانشجوی رشته کامپیوتر بود.

اطلاعات دریافتی حاکی از آن است که داود مصطفوی، پسر بزرگ‌تر خانواده، نیز هنگام تیراندازی در خودرو حضور داشته و با وجود اصابت گلوله، زنده مانده است.

با این حال، جزییاتی درباره شدت جراحات او منتشر نشده است.

شبکه وکلای «یک‌کلمه»، پنج‌شنبه ۲۵ دی در بیانیه‌ای اعلام کرد کشتار گسترده معترضان در روزهای اخیر نتیجه یک سرکوب «سازمان‌یافته و از پیش طراحی‌شده» بوده و از نظر حقوق بین‌الملل مصداق روشن جنایت علیه بشریت است.

خاکسپاری تحت تدابیر شدید امنیتی

همه اعضای خانواده مصطفوی که در کرج هدف گلوله قرار گرفتند، متولد شهرستان سنقر در استان کرمانشاه بودند.

گزارش‌ها نشان می‌دهند این خانواده پیش‌تر در اعتراضات فعال بودند و به‌طور مستمر در تجمعات مشارکت می‌کردند.

به گفته منابع محلی، پیکرهای سه عضو جان‌باخته این خانواده به سنقر انتقال یافت و در روزهای گذشته، پیش از ساعت شش صبح، تحت تدابیر شدید امنیتی و با اجبار ماموران در این شهرستان به خاک سپرده شد.

شورای سردبیری ایران‌اینترنشنال پیش‌تر در بیانیه‌ای اعلام کرد در بزرگ‌ترین کشتار تاریخ معاصر ایران، نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی عمدتا در دو شب پیاپی، پنج‌شنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی‌، دست‌کم ۱۲ هزار نفر را به قتل رساندند.

بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، این شهروندان عمدتا به دست نیروهای سپاه پاسداران و بسیج کشته شدند.

حساب فارسی وزارت امور خارجه آمریکا ۲۵ دی در شبکه اجتماعی ایکس نوشت رژیم ایران در جریان انقلاب ملی ایرانیان، از فناوری پهپادهای نظامی علیه معترضان استفاده کرده است.

در این پیام آمده است: «رژیم جمهوری اسلامی شهروندان ایرانی را مانند مبارزان دشمن می‌بیند و علیه آن‌ها جنگ به راه می‌اندازد. جهان آنچه را این رژیم انجام می‌دهد، می‌بیند و این فراموش نخواهد شد.»

از سوی دیگر ویدیوهای رسیده به ایران‌اینترنشنال نشان می‌دهند روند انتقال پیکر معترضان به پزشکی قانونی کهریزک همچنان ادامه دارد.

بر اساس ویدیویی که صحت آن به تایید ایران‌اینترنشنال رسیده، پیکر ده‌ها معترض کشته‌شده در سوله‌های پزشکی قانونی کهریزک در چهارشنبه ۲۴ دی‌ دیده می‌شود.

در این ویدیو، همچنین یک تریلی مشاهده می‌شود که ماموران امنیتی در حال تخلیه شمار دیگری از اجساد از آن هستند.

او گفت که همراه با تیم فنی‌اش به سفارت پرتغال رفته است: :البته ما اینجا با نگرانی منتظریم بفهمیم چه اتفاقی در حال رخ دادن است یا ممکن است رخ دهد، اما فعلا در امنیت به سر می‌بریم. برنامه‌های اضطراری به خوبی تدوین و آماده شده‌است.»

سرمربی استقلال گفت: «دوست داشتم در این مقطع دوباره شاهد یک جنگ نباشم، چون قبلاً هم در همان ابتدای ماجرا اینجا حضور داشتم؛ بعد اوضاع آرام شد و حالا دوباره در آستانهٔ چنین وضعیتی قرار گرفته است.»

او گفت: «مسئولیت‌هایی هم در قبال افراد حرفه‌ای و در قبال تیمم دارم؛ بازیکنانی بودند که مجبور شدند اینجا را ترک کنند چون احساس امنیت و راحتی نداشتند، از جمله اعضای کادر فنی من. در مقابل، بازیکنان ایرانی هستند که نمی‌توانند از اینجا خارج شوند و قادر نیستند خانواده‌هایشان را ترک کنند.»

ساپینتو گفت: «با این حال، مسابقات متوقف نشده و ما حتی بازی هم داشتیم؛ در جام حذفی بازی کردیم و خوشبختانه به مرحلهٔ یک‌چهارم نهایی رسیده‌ایم. فردا و همچنین در این هفته تمرین داریم و یک بازی دیگر برای لیگ خواهیم داشت و فعلاً هیچ تغییری در برنامه‌ها ایجاد نشده است.»

او گفت: «بنابراین احساس وظیفه می‌کنم که اینجا بمانم، تمرینات تیمم را ادامه بدهم. در عین حال بررسی کنم که آیا شرایط ادامه کار وجود دارد یا نه. اما در هر حال در این مقطع، برای من ترک کردن اینجا دشوار است. امیدوارم که در نهایت همه‌چیز به بهترین شکل ممکن حل‌وفصل شود. این آرزوی من است.»

بر اساس این تحلیل که در وب‌سایت موسسه واشینگتن منتشر شده است، حکومت ایران همچنان انواع سلاح‌های نظامی را در اختیار دارد، اما سرانجام مهم‌ترین ابزار حکومت‌های اقتدارگرا را از دست داده است: ترس.

به گفته سینگ، جمهوری اسلامی نزدیک به پنج دهه با خشونت مردم ایران را سرکوب کرده و هم‌زمان در خاورمیانه و فراتر از آن به بی‌ثباتی دامن زده است. با این حال، به نظر می‌رسد حکومت اکنون وارد بحرانی راهبردی شده که امکان خروج از آن را ندارد.

جمهوری اسلامی تاکنون برای تضمین بقای خود کوشیده با آنچه دو تهدید اصلی تلقی کرده، مقابله کند: از یک سو جامعه‌ای نسبتا جوان، تحصیل‌کرده و دارای مشارکت سیاسی در داخل ایران، و از سوی دیگر، کشورهایی در منطقه و خارج از آن، به‌ویژه ایالات متحده، که از تهدیدهای پیاپی حکومت نگران بوده‌اند.

در این مسیر، «ترس» ابزار محوری جمهوری اسلامی بوده است؛ چه با ایجاد هراس در واشینگتن و دیگر بازیگران از این که تشدید تقابل با تهران می‌تواند به جنگی منطقه‌ای بینجامد، و چه با القای این تصور در میان مردم ایران که اعتراض‌ها نه به حمایت بین‌المللی، بلکه صرفا به سرکوب و انتقام حکومت منتهی خواهد شد.

سینگ افزود نشانه‌های روشنی وجود دارد که «ترس و راهبرد حکومت بر پایه آن» فرو ریخته است. ایالات متحده و اسرائیل پس از دهه‌ها تردید، به رویارویی مستقیم با ایران روی آورده‌اند و حتی از احتمال حملات بیشتر سخن می‌گویند.

این که ایرانیان بتوانند خشونت حکومت را تاب بیاورند و اعتراض‌ها را ادامه دهند، هنوز روشن نیست، اما آشکار است که این خیزش هم از نظر وسعت و هم از نظر تنوع و ماهیت عوامل اقتصادی و سیاسی محرک، با اعتراض‌های پیشین تفاوت اساسی دارد.

سینگ در حالی به حذف «وحشت‌آفرینی» از سازوکارهای سرکوب جمهوری اسلامی اشاره می‌کند که حکومت در دهه‌های گذشته کوشیده است با تکیه بر سیاست «النصر بالرعب» مخالفان را مرعوب کند و مانع از شکل‌گیری اعتراضات شود.

جمهوری اسلامی پس از هفتم اکتبر

رویه حکومت برای سرکوب در داخل و تسلیح گروه‌های نیابتی در خارج برای سال‌ها موثر بود و جمهوری اسلامی بابت خونی که در ایران و سراسر منطقه ریخت، بهای اندکی پرداخت کرد.

این الگو در نهایت با حمله هفتم اکتبر حماس به اسرائیل شکسته شد.

اسرائیل پس از مقابله با حماس و حزب‌الله، در جریان جنگ ۱۲ روزه با حملات مستقیم، بازدارندگی تهران را به چالش کشید. در حالی که بخش مهمی از توان نیابتی، پدافندی، موشکی و هسته‌ای جمهوری اسلامی هدف قرار گرفت، حکومت واکنش محدودی از خود نشان داد.

اکنون که اسرائیل و آمریکا بدون بروز جنگ منطقه‌ای از خط قرمز حمله مستقیم به ایران عبور کرده‌اند، به ‌احتمال زیاد این نوع عملیات به بخشی دائمی از سیاست آنان در برخورد با جمهوری اسلامی تبدیل می‌شود.

این روند حتی پس از پایان دوران ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ و نخست‌وزیری بنیامین نتانیاهو نیز ادامه خواهد داشت.

• 

  خشونت افسارگسیخته جمهوری اسلامی، فروپاشی اخلاق و زخم‌هایی که می‌مانند

آیا تغییر واقعی در جمهوری اسلامی ممکن است؟

سینگ نوشت اکنون برای حکومتی که بقای خود را در خطر می‌بیند، راه‌حل جایگزین روشنی وجود ندارد.

پذیرش مطالبات آمریکا و اسرائیل یا تحمل اعتراض‌های مردمی و مطالبه تغییر، نه فقط تصمیم‌هایی دشوار هستند، بلکه در تعارض کامل با ایدئولوژی خیال‌پردازانه‌ای هستند که حکومت از زمان تاسیس خود به آن پایبند مانده است.

دشمنی با آمریکا و حاکمیت مطلق روحانیت برای رهبران جمهوری اسلامی سیاست قابل تغییر نیست، بلکه بخشی از هویت و ستون‌های اصلی قدرت آنان است.

سینگ تاکید کرد اکنون زمان توافق هسته‌ای تازه یا هر نوع تعاملی برای کاهش فشار بر تهران نیست. به‌جای گشودن راه فرار برای حکومت از دوراهی سرنوشت‌ساز «تغییر یا فروپاشی»، واشینگتن باید فشار بر جمهوری اسلامی را افزایش دهد و هم‌زمان از مردم ایران حمایت کند.

در وضعیتی که خطر اقدام نظامی به‌شکل جدی متوجه حکومت است، هم دشمنان ایران و هم مردم کشور با دوره‌ای حساس و پرخطر روبه‌رو هستند.

این احتمال را نمی‌توان نادیده گرفت که حکومت از سر استیصال برای حفظ بقا، به‌دنبال شتاب بخشیدن به برنامه تسلیحات هسته‌ای، انجام عملیات‌های تروریستی، یا تشدید سرکوب و کشتار مردم برود.

اما چنین اقداماتی که ممکن است از نگاه رهبران جمهوری اسلامی راه نجات به‌نظر برسند، در عمل تنها فشارها را بر حکومت افزایش می‌دهند و احتمال اعتراض‌های تازه، حملات نظامی جدید و حتی تسریع فروپاشی حکومت را بیشتر می‌کنند.

در ادامه این بیانیه که به امضای «پیشکسوتان تیم ملی والیبال ایران- مقیم خارج از کشور» رسیده، آمده است: «سال‌ها با پیراهن ملی و نام کشور عزیزمان ایران، در سخت‌ترین شرایط و با کمترین امکانات، تنها برای اعتلای نام ایران در میادین بین‌المللی ایستادیم و جنگیدیم.»

آنها نوشته‌اند: «همانند همه ایرانیانی که در هر جایگاه، مسئولیت و مسیری که بودند، همواره به ایران و ایرانی‌بودن خود افتخار کردند، ما نیز در هر نقشی که بر عهده داشتیم؛ چه به‌عنوان بازیکن، مربی، پیشکسوت، صاحب‌نظر یا کارشناس، تمام توان، تجربه و اعتبار خود را وقف ورزش و نام ایران کردیم.»

والیبالیست‌های پیشین همچنین نوشتند :«هدف ما همیشه سربلندی ایران بوده و هست؛ به‌ویژه در تاریک‌ترین و دشوارترین روزهای تاریخ این سرزمین. اما امروز، قهرمانان واقعی، مردم شریف و دلیر ایران‌اند؛ زنان و مردانی که با ایستادگی، و با نثار خون و جان خود، به جهانیان ثابت کردند که ایرانِ کهن، اگرچه بارها طعم ظلم و تاریکی را چشیده، اما هرگز در برابر ستم سر فرود نیاورده است. این سرزمین، با تاریخ غنی، فرهنگ عمیق و ریشه‌های استوارش، همواره در بزنگاه‌ها، قامت راست کرده و ایستاده است.»

در بخشی دیگر از این نامه آمده است: «شاید امروز از نظر جغرافیایی دور از وطن باشیم، اما سال‌ها دوری و غربتِ ناخواسته، هرگز پیوند قلب، روح و عشق ما را با ایران نگسسته است.»

آنها نوشته‌اند: «ایران همواره در جان ما زنده بوده و خواهد بود. درود می‌فرستیم به همه آنان که معنای واقعی قهرمان و قهرمانی را دوباره تعریف کردند. ما، پیشکسوتان و اعضای پیشین تیم‌های ملی والیبال ایران، حمایت قلبی و همیشگی خود را از راه دور به مردم عزیزمان تقدیم می‌کنیم و آرزو داریم روزی دوباره، آزاد و سربلند، در کنار یکدیگر بر خاک وطن بوسه بزنیم.»

این نامه را دکتر ایرج احرابی فرد (آمریکا)، ناصر پیشوا (کانادا)، رضا چیتگر (آمریکا)، جاوید نجفی (لوگزامبورگ)، پرویز کاظمی (آلمان)، علی تازرونی (آمریکا)، حسن شمشیری (سوئد)، فرزاد فرهادیان (هلند)، خشایار خلیقی (انگلیس)، اکبر نائینی (استرالیا)، مسعود نظار (آلمان)، مهرداد اردن (آلمان)، پرویز احمدوند (آلمان) و علی عمادی (آمریکا) امضا کرده‌اند.