آمریکا به تاج ویزا نداد، فدراسیون فوتبال تهدید کرد قرعه‌کشی جام جهانی را تحریم می‌کند

قلعه‌نویی این تیمی که می‌گویند ایراد فنی زیادی دارد، آمده ۲۳ امتیاز گرفته است. ۹۳ گل زده، ۲۹ برد آورده است. این‌ها که «هرتی شرتی» نیست. یک کاری پشتش بوده است. یک زحمتی پشت آن است. کادر فنی ما حداقل در سال، ۲۰۰ روز زحمت می‌کشند. کی در تیم ملی این اتفاقات می‌افتاد؟»

قلعه‌نویی درباره دعوت‌نکردن از احمد نورالهی و مهدی ترابی به تیم ملی، گفت که اگر مردم بخواهند که این بازیکنان به تیم ملی دعوت شوند و عملکرد آنها هم خوب باشد، در تصمیمش تجدید نظر می‌کند.

او که پس از ترک اردوی تیم ملی توسط احمد نورالهی، برای این بازیکن شرط کرد تا زمان عذرخواهی، دیگر به تیم ملی دعوت نخواهد شد، درباره احتمال دعوت از این بازیکن گفت: «نوراللهی بسیار بازیکن خوب و باکیفیتی است، ولی باید قبول کنیم که احمد حتی اگر یک ساعت قبل از بازی با ازبکستان که منتج به صعود ما شد، از مردم عذرخواهی می‌کرد، حتما ما از او دعوت می‌کردیم.»

سرمربی تیم ملی با تکرار منطق خود برای دعوت نکردن از برخی بازیکنان گفت: «یکسری بازیکنان تا لائوس و سرما و گرما را رفتند و خیلی اذیت شدند. با این حال، اگر نظر مردم اینطور باشد، بازنگری خواهیم کرد چون نظر مردم برایمان مهم است.»

قلعه‌نویی همچنین در بخشی از اظهاراتش وعده داد که تیم ملی در جام جهانی ۲۰۲۶، کاری می‌کند که ایران یک هفته تعطیل شود. او همچنین گفت که برنامه ریزی کرده تیم ملی با کسب ۴ امتیاز از گروه خود صعود کند.

قلعه‌نویی درباره وضعیت مهدی ترابی هم گفت: «حالا او هم یکسری مصاحبه‌ها انجام داده است. ببینید ما باید چارچوب خودمان را حفظ کنیم اگر این کار را نکنیم، سنگ روی سنگ بند نمی‌شود. آن هم از امیر قلعه نویی که روی مسائل ریز [حساس است] چه برسد به مصاحبه و چنین رفتارهایی که کمتر گذشت می‌کند. بالاخره این تیم ملی است و متعلق به همه مردم است و اگر نظر مردم باشد و ما هم ببینیم در آن شرایط خوب هستند، حتما تجدید نظر خواهیم کرد.»

سرمربی تیم ملی، همچنین شجاع خلیل‌زاده را با کریس رونالدو مقایسه کرد و گفت که به نظرش خلیل‌زاده «یکی از خوب‌های» فوتبال ایران است و نمی‌شود از او گذشت.

درحالی که تمامی مسابقات فوتبال در استان تهران درپی آلودگی هوا تا پایان هفته لغو شده، مومنی توضیح داد: «شاخص آلودگی هوا در فاصله دو تا یک ساعت پیش از بازی اندازه‌گیری می‌شود و آلودگی در سطح شهر تهران ملاک نخواهد بود بلکه در مکان برگزاری مسابقه اهمیت دارد. تا این لحظه بازی طبق برنامه برگزار خواهد شد.»

معاون دبیرکل فدراسیون درباره احتمال برگزاری بازی بدون تماشاگر نیز گفت: «احتمال برگزاری مسابقه خیلی بیشتر از احتمال لغو آن است. شاخص آلودگی هوا اگر ۲۰۰ و بیشتر از آن باشد منجر به لغو بازی می‌شود. منعی برای حضور هواداران وجود نخواهد داشت.»

کاروان تیم الوصل امارات ساعتی قبل با استقبال نمایندگان باشگاه استقلال وارد تهران شد.

به نوشته تسنیم، «فدراسیون ژیمناستیک در چند وقت اخیر با چالش‌های زیادی مواجه بود و گفته می‌شود اقدام امروز در همین راستا صورت گرفته است.»

ایسنا نیز دراین‌باره نوشت: «براساس مشاهدات و اطلاعات اولیه، درِ ورودی این فدراسیون توسط مراجع مربوطه پلمب شده است، اما علت این اقدام همچنان نامشخص است.»

آنا هم نوشت: «نکته جالب در خصوص پلمپ فدراسیون ژیمناستیک این است که این موضوع به هیچ کدام از مدیران آن اطلاع داده نشده است. با پیگیری‌های آنا مشخص شد هیچ پیامک اخطاری به رئیس فدراسیون هم داده نشده است. به همین خاطر زهرا اینچه درگاهی رئیس فدراسیون ژیمناستیک به وزارت ورزش رفته تا از دلیل این اتفاق کسب اطلاع کند.»

تباس در این بیانیه نوشت: «در مجمع رئال مادرید، یکی از اعضا خواستار اعلام من به‌عنوان عنصر نامطلوب شد. برخی هم برایش دست زدند. اما من فقط یک احساس داشتم: ناراحتی. من از شش‌سالگی، زمانی که همراه خانواده‌ام به اسپانیا بازگشتم، هوادار رئال مادرید شدم. کسی مرا مجبور نکرد. این موضوع از خانواده به من نرسیده بود؛ خودم انتخاب کردم.»

تباس در ادامه نوشت: «هواداری رئال مادرید با کارت عضویت، رأی در مجمع یا حضور در جایگاه VIP به‌دست نمی‌آید. هواداری واقعی را میلیون‌ها طرفدار گمنام شکل می‌دهند که بیش از بسیاری از صاحبان صندلی‌های رسمی با تیم‌شان زندگی می‌کنند.

او در واکنش به اینکه پرز او را دشمن رئال مادرید خواند، نوشت: «کی گفته من دشمن رئال مادرید هستم؟ شنیدن چنین حرفی آزارم می‌دهد. همچنان به اندازه هر طرفدار دیگری مادریدی هستم. و دقیقاً به همین دلیل است که از یک لیگ قدرتمند و رقابتی دفاع می‌کنم؛ لیگی که به سود همه باشگاه‌هاست، چه بزرگ و چه کوچک. بدون یک لیگ قوی، خود رئال مادرید هم آسیب خواهد دید.»

رئیس لالیگاه به رئیس مادرید تاخت و نوشت: «کسانی که امروز رئال مادرید را اداره می‌کنند، نه خود باشگاه و نه تاریخ آن، در حال ترویج طرح‌هایی برای رقابت‌های جدید هستند که بنیان همان خانه‌ای را تضعیف می‌کند که آن‌ها را به این سطح رسانده: لالیگا. دفاع از لالیگا یعنی دفاع از اکوسیستمی که رئال مادرید را به یک باشگاه بزرگ تبدیل کرده است.»

در ششمین دوره این رقابت‌ها، که از ۱۳ تا ۳۰ آبان در ریاض برگزار شد، زنان ورزشکار از کشورهای مختلف مسلمان حتی در رشته‌هایی مثل شنا و کشتی هم با پوششی استاندار شرکت کردند؛ رشته‌هایی که حضور در آن‌ها برای زنان ایرانی سال‌هاست ممنوع و محدود است.

همین تفاوت، پرسش مهمی را پیش می‌کشد، اگر همه این ورزشکاران مسلمان هستند، چرا جمهوری اسلامی تفسیر سخت‌گیرانه‌تری از حجاب را مبنای قرار داده است؟

برای درک وضعیت زنان ورزشکار ایرانی در ریاض، باید به قانون در تهران رجوع کرد. در ایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی، حجاب یک انتخاب اجتماعی نیست؛ یک اجبار حکومتی است.

ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی کشف حجاب را جرم می‌داند و طرح‌های عفاف و حجاب این الزام را به همه فضاهای عمومی، از ادارات و رسانه‌ها تا فدراسیون‌های ورزشی، تعمیم داده‌اند.

در چنین چارچوبی، حجاب برای زن ورزشکار ایرانی از لحظه خروج از خانه تا بالای سکوی قهرمانی، یک اجبار قانونی است. رعایت نکردن آن می‌تواند به حذف از تیم ملی، تشکیل پرونده انضباطی یا حتی برخورد امنیتی منجر شود.

حذف‌ها و مهاجرت‌ها؛ وقتی پوشش از رکورد مهم‌تر می‌شود

حساسیت مقام‌های جمهوری اسلامی نسبت به پوشش زنان ورزشکار سابقه‌ای طولانی دارد. سال ۱۳۹۶ چند بیلیاردباز زن به‌دلیل آنچه رعایت نکردن شئونات اسلامی در مسابقات چین اعلام شد، محروم شدند.

در همان سال، شیوا امینی، ملی‌پوش فوتسال، گفت پس از انتشار عکس‌هایی بدون حجاب در یک سفر شخصی، از تیم ملی کنار گذاشته شده و زیر فشار نهادهای ورزشی قرار گرفته است.

در سال‌های بعد هم تقریباً هر بار تصویری بدون حجاب از یک زن ورزشکار منتشر شده، او یا از تیم ملی حذف شده و یا با فشار و محدودیت روبه‌رو شده است.

نمونه شناخته‌شده، الناز رکابی بود که در رقابت‌های سنگنوردی قهرمانی آسیا بدون حجاب ظاهر شد. پس از بازگشت، گزارش‌هایی از فشار امنیتی بر او منتشر شد و خانواده‌اش اسفند ۱۴۰۳ اعلام کردند که او ایران را ترک کرده است.

در شطرنج هم سارا خادم‌الشریعه پس از حضور بدون حجاب اجباری در یک رقابت بین‌المللی تصمیم گرفت خارج از ایران بماند و زیر پرچم کشوری دیگر به فعالیت ادامه دهد.

این برخوردها همچنان ادامه دارد؛ از جمله بازداشت هانیه شریعتی، تکواندوکار ساکن تهران، به‌دلیل انتشار ویدئوهایی بدون حجاب اجباری در شبکه‌های اجتماعی.

لباس‌های غیراستاندارد؛ تقاطع سیاست و رکورد

مسئله حجاب اجباری برای زنان ورزشکار فقط به حق انتخاب پوشش محدود نمی‌شود؛ در بسیاری از رشته‌ها، نوع لباسی که به آن‌ها تحمیل می‌شود مستقیماً بر عملکردشان اثر می‌گذارد.

پوششی که زنان ایرانی موظف به رعایت آن هستند، شامل پوشاندن کامل بدن و سر، در رشته‌هایی مثل دوومیدانی، سنگ‌نوردی، ورزش‌های رزمی، ژیمناستیک و دوچرخه‌سواری دامنه حرکت، تهویه و آزادی عمل را کاهش می‌دهد.

این مشکل در مسابقات هم دیده می شود. یکی از نمونه‌های روشن، مبارزه معصومه تاجیک در یک تورنمنت موی‌تای است؛ جایی که افتادن مقنعه چندبار روند مبارزه را قطع کرد و او مجبور بود به‌جای تمرکز بر مبارزه، برای حفظ پوشش سر مدام مبارزه را ترک کند.

محدودیت‌های تمرینی؛ از سالن تا خط پایان

رعایت حجاب اجباری فقط به زمان مسابقه محدود نیست؛ این محدودیت‌ها به تمرین، انتخاب کادر فنی و حتی نحوه کار با مربیان هم رسیده است. در بسیاری از رشته‌ها حضور مربیان مرد برای زنان ایرانی با موانع جدی روبه‌روست.

برای زنان ورزشکار معلول این محدودیت‌ها سخت‌تر هم می‌شود. نمونه‌ روشن آن هاجر صفرزاده، دونده کم‌بینای ایرانی است که در یک رقابت جهانی پارادوومیدانی، به‌دلیل نداشتن راهنمای زنِ باتجربه و ممنوعیت استفاده از راهنمای مرد، نزدیک خط پایان تعادلش را از دست داد و زمین خورد. این اتفاق نشان داد که پایبندی سختگیرانه به قوانین عفاف و حجاب برای تصمیم‌گیران مهم‌تر از ایمنی و عملکرد ورزشکاران است.

دو تصویر متناقض؛ میدان رسمی و زندگی روزمره

یکی از روشن‌ترین تناقض‌ها برای زنان ورزشکار ایرانی، فاصله میان تصویر رسمی و واقعیت زندگی آنان است.

برخی از زنان ورزشکار ایرانی که در روزها گذشته در ریاض با حجاب اجباری روی سکو ایستادند، در زندگی روزمره یا در فضاهای غیررسمی، حجاب اجباری را کنار گذاشته‌اند؛ کافی است تصاویر منتشرشده در حساب‌های ورزشکاران زن ایرانی در شبکه‌های اجتماعی را مرور کنید.

این درحالی است که در تمرین‌های اختصاصی، اردوهای خارج از نظارت مستقیم نهادهای رسمی و مسابقات آزاد خارج از ایران، ورزشکاران زن با لباس‌های استاندارد و بین‌المللی فعالیت می‌کنند و بسیاری نیز به‌طور غیررسمی از مربیان مرد بهره می‌برند.

فراتر از مسابقه؛ ورزش‌هایی که برای زنان ایرانی ممنوع هستند

سیاست حجاب اجباری در ایران فقط به ورزش قهرمانی محدود نیست و در داخل کشور، محدودیت‌های آن در حوزه‌های مختلف ورزشی هم دیده می‌شود. نمونه روشن آن موضوع دوچرخه‌سواری زنان است.

در شهریور ۱۳۹۵ دفتر علی خامنه‌ای، رهبر جمهوری اسلامی، در پاسخ به یک استفتا اعلام کرد که «دوچرخه‌سواری بانوان در مجامع عمومی و نیز در جایی که در معرض دید نامحرم باشد، حرام است ».

این نظر بعدها مبنای برخی تصمیمات رسمی و قضایی قرار گرفت؛ از جمله در سال ۱۳۹۸ که دادستان اصفهان دوچرخه‌سواری زنان را فعل حرام توصیف کرد و دستور برخورد با آن را داد.

ریاض، آینه‌ی تنهایی زن ورزشکار ایرانی

در بازی‌های همبستگی کشورهای اسلامی در ریاض عمده زنان با ملیت‌های مختلف، با پوشش انتخابی مسابقه دادند؛ کشورهایی که با وجود محدودیت‌های خود، حجاب را به جرم کیفری تبدیل نکرده‌اند.

اما تحت حکومت جمهوری اسلامی، حجاب اجباری از خیابان‌های تهران تا سالن‌های ورزشی به پرونده قضایی، محرومیت ورزشی و دخالت امنیتی علیه زنان بدل شده است.

در چنین فضایی، زنان ورزشکار ایرانی در موقعیتی دوگانه قرار دارند. آن‌ها مدال می‌گیرند، رکورد می‌شکنند و پرچم را بالا می‌برند؛ اما حکومت حق انتخاب پوشش را از آن‌ها گرفته و همین اجبار& مسیر زندگی و حرفه‌‌‌ای‌شان را تغییر داده است.