وبسایت واشینگتن فریبیکن روز پنجشنبه ۲۵ مرداد، در گزارشی نوشت که کامالا هریس، معاون رییسجمهوری آمریکا از انجام تحقیقات کنگره در مورد روابط فیلیپ گوردون مشاور امنیت ملی خود با یک شبکه نفوذ جمهوری اسلامی جلوگیری میکند.
به نوشته این وبسایت، سناتور جمهوریخواه تام کاتن و الیز استفانیک عضو جمهوریخواه، ماه گذشته تحقیقی را درباره روابط دیرینه فیلیپ گوردون با آرین طباطبایی، از مقامهای پیشین وزارت امور خارجه و وزارت دفاع آمریکا آغاز کردند.
سال گذشته پس از آنکه گزارشهایی درباره فعالیت و ارتباط یک شبکه نفوذ جمهوری اسلامی با برخی مقامهای دولت بایدن، از جمله رابرت مالی، نماینده ویژه پیشین آمریکا در امور ایران، منتشر شد کنگره آمریکا تحقیقاتی را در این زمینه آغاز کرد. در آن گزارشها از جمله به آرین طباطبایی نیز اشاره شده بود و سنای آمریکا تحقیقاتی را درباره نحوه استخدام او در وزارت دفاع آمریکا آغاز کرد.
رابرت مالی نیز از آن زمان از سمت خود کنار گذاشته شده و به مرخصی نامحدود فرستاده شده است؛ هرچند آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه آمریکا تا کنون اجازه انجام تحقیقات کنگره درباره مالی و روابط او را نداده است.
سمافور و ایراناینترنشنال پیشتر در تحقیقاتی مشترک، در خصوص شبکه نفوذ جمهوری اسلامی در ایالات متحده افشاگری کردند. این تحقیقات نشان داد سه نفر از دستیاران مالی با نامهای آرین طباطبایی، دینا اسفندیاری و علی واعظ، رابطهای «نزدیک» و «نامتعارف» با حکومت ایران داشتند.
واشینگتن فریبیکن در گزارش خود نوشته است که کاتن و استفانیک تا ۹ اوت به کامالا هریس مهلت داده بودند تا اطلاعات دقیقی در مورد رابطه گوردون با طباطبایی و گروههای مدافع جمهوری اسلامی اراپه دهدُاما هریس به این درخواست پاسخی نداده است.
کاتن و استفانیک در نامه خود تاکید کردهاند که ارتباط گوردون با طباطبایی و گروههای نفوذ جمهوری اسلامی، سوالاتی جدی را در مورد صلاحیت او برای داشتن مجوز امنیتی فوق محرمانه ایجاد میکند.
به گفته این وبسایت که نسخهای از این نامه را مشاهده کرده است، سناتور کاتن در نامه خود به دفتر معاون رییسجمهوری آمریکا نوشته است:« شما در مهلت مقرر به من پاسخ ندادید یا بهطور مناسب به این تهدید برای امنیت ملی که از کارکنان شما سرچشمه میگیرد رسیدگی نکردید. وجود چنین خطر امنیتی آشکاری در حلقه داخلی شما باید نهایت توجه شما را به خود جلب میکرد. این امر این سوال را مطرح میکند که آیا شما از روابط احتمالی آقای گوردون با رژیم ایران آگاه بودهاید و آیا به سادگی سیاستهای خود را به اندازه کافی با منافع تهران همسو میدانید که نسیت به ارتباط با آن رژیم، حساسیتی نشان نمیدهید.»
گوردون یکی از نزدیکترین مشاوران سیاست خارجی هریس محسوب میشود و انتظار میرود درصورت انتخاب هریس بهعنوان رییسجمهوری، بهعنوان وزیر امور خارجه، نقشی کلیدی در امنیت ملی ایفا کند. کامالا هریس پیشتر چند نفر را که از رویکرد افزایش دیپلماسی در قبال جمهوری اسلامی دفاع میکنند، بهعنوان مشاور کارزار انتخاباتی خود استخدام کرده است.
یکی از این مشاوران، ایلان گلدنبرگ مشاور سابق خاورمیانه و رابط فعلی کارزار انتخاباتی هریس با جامعه یهودیان است.
به نوشته واشینگتن فریبیکن، «هریس همچنین تمایل خود را برای مخالفت علنی با اسرائیل و تحت فشار قرار این کشور برای توقف مقابله با نیروهای نیابتی تروریستی تهران، از جمله حماس و حزب الله، نشان داده است. او در ماه مارس خواستار آتشبس فوری از سوی اسرائیل شد و دولت یهود را بهدلیل ایجاد یک فاجعه انسانی در غزه سرزنش کرد.»
به نوشته این وبسیات، کاتن در نامه خود نوشته است: «من درک میکنم که ممکن است تشخیص عوامل جمهوری اسلامی از ایدئولوگ های چپگرا در میان کارکنان شما دشوار باشد، اما شما مسئولیت دارید که این تفاوتها را بهرغم دشوار بودن دریابید و افرادی را که به موقعیتهای متمایز و قابل اعتماد ارتقا میدهید، بهطور مناسب بررسی کنید.»
بر اساس نامه تحقیقی اولیه کاتن و استفانیک که در ۳۱ ژوئن برای دفتر کامالا هریس فرستاده شده بود، گوردون مقالات مشترک متعددی را به همراه آرین طباطبایی منتشر کرده است که «آشکارا دیدگاهها و منافع رژیم حاکم بر ایران را ترویج میکنند».
بر اساس نامه کاتن و استفانیک، گوردون و طباطبایی در مقاله ای در مارس ۲۰۲۰ «ادعا کردند که تداوم تحریمها علیه ایران باعث ایجاد «فاجعه» در خاورمیانه خواهد شد. در مقاله دیگری، گوردون و طباطبایی ادعا کردند که تحریمهای اقتصادی علیه تهران میتواند جمهوری اسلامی را وادار کند تا به همسایگانش و منافع آمریکا در خاورمیانه حمله کند.»
کاتن و استفانیک در نامه خود تاکید کردهاند که همه این پیشبینیها اشتباه بود زیرا مغرضانه و به جانبداری از جمهوری اسلامی مطرح شده بودند.
به نوشته واشینگتن فریبیکن، پس از آنکه ارتباطات آرین طباطبایی با شبکه نفوذ جمهوری اسلامی افشا شد، او دست کم هشت بار به کاخ سفید رفته و در این بازدیدها، در جلساتی که از سوی دفتر پرسنل ریاست جمهوری که مسئول استخدام و بررسی نامزدها در کل دولت است، شرکت کرده است.
این وبسایت با استناد به گزارش بازدیدکنندگان از کاخ سفید، گزارش داده که «فیلیپ گوردون در ماه فوریه در کاخ سفید با علی واعظ، تحلیلگر طرفدار تهران که گفته میشود همراه با طباطبایی با شبکه نفوذ جمهوری اسلامی ارتباط دارد، ملاقات کرده است.»
کاتن در آخرین نامه خود به دفتر معاون رییسجمهوری گفته است که کامالا هریس باید «فورا روابط آقای گوردون با رژیم ایران را بررسی کند و به نامه ۳۱ ژوییه او و الیز استفانیک پاسخ دهد.»
کاتن در نامه خود همچنین افزوده است که از زمان آن نامه تا کنون، گوردون به «نشان دادن الگویی از تعصب ضد اسرائیلی که منافع جمهوری اسلامی را پیش میبرد»، ادامه داده است.
او افزوده است: «بهعنوان مثال، گوردون در توییتی در ۱۰ آگوست گفت که «عمیقا نگران گزارشهای تلفات غیرنظامیان در غزه است» و اسرائیل را به هدف قرار دادن «فلسطینیهای بی گناه» متهم کرد.
کاتن در نامهاش به هریس نوشته است: "اگر او اسرائیل را در ملاء عام چنین به سخره میگیرد، ما فقط میتوانیم تصور کنیم که در خلوت چه میگوید.»
به نوشته واشینگتنفریبیکن، یکی از مقامهای دولت بایدن- هریس که نامش اعلام نشده، نامه کاتن را »بی اساس و پوچ» خوانده و ازفیلیپ گوردون بهعنوان یک کارشناس امنیت ملی که در هر دو حزب دموکرات و جمهوریخواه مورد احترام است، دفاع کرده است.
این مقام گفته است: «در طول این مدت، گوردون مدافع سرسخت انجام اقدامات مشخص برای مخالفت با فعالیتهای بدخواهانه جمهوری اسلامی و گروههای نیابتی تروریست آن و حمایت از اسرائیل و امنیت آن، از جمله از سوی دولت بایدن بوده است.»
این مقام کاخ سفید گفته است:«در حال حاضر نیز دکتر گوردون و بقیه تیم امنیت ملی دولت فعالانه در حال آماده شدن برای کمک به دفاع از اسرائیل در صورت حمله مجدد جمهوری اسلامی هستند و این چیزی است که ما روی آن متمرکز خواهیم ماند. مایه تاسف است که سناتور کاتن به جای برخورد با مسائلی مانند تهدید جمهوری اسلامی و امنیت اسرائیل با جدیتی که شایسته آن است، وقت و انرژی خود را صرف حملات شخصی غیرصادقانهای میکند که به راحتی میتوان آنها را رد کرد.»
علیاکبریان در سالهای آخر زندگیاش به عنوان معاون توسعه مدیریت مقبره عبدالعظیم حسنی در شهر ری فعالیت داشت و پس از مرگ به دلیل نارسایی قلبی، روز ۲۳ مرداد در همان مکان دفن شد.
این چهره ناقض حقوق بشر که در زمان مرگ ۷۱ سال سن داشت، از افراد دخیل در کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ بود.
مصطفی پورمحمدی، از چهرههای امنیتی-قضایی جمهوری اسلامی و عضو «هیات مرگ» در جریان اعدامهای دستهجمعی زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷، در پیامی از علیاکبریان به عنوان «یار و همراه و برادر عزیز» یاد کرد و مرگ او را «تلخ و دردناک» خواند.
به گفته پورمحمدی، علیاکبریان دانشآموخته مدرسه حقانی بود و سابقه فعالیت در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، وزارت اطلاعات، وزارت بازرگانی، و سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی داشت.
پورمحمدی در این پیام، مرگ او را به علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی تسلیت گفت.
ورود به حلقه حقانی
علیاکبریان در سال ۱۳۵۲ پس از پایان دوران دبیرستان در مشهد به قم رفت و در مدرسه حقانی، از مدارس حوزه علمیه قم مشغول به تحصیل شد.
او در در آنجا با روحالله حسینیان، از چهرههای امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی، همحجره شد.
علیاکبریان در بخشی از خاطرات خود نوشت: «در جمع دوستانی بودیم. در این جمع حسینیان، پورمحمدی، محسنی و حجازی بودند.»
حضور در حزب جمهوری اسلامی و آغاز سرکوب مردم
علیاکبریان پس از سال ۱۳۵۷ و گذراندن دوره آموزشی در حزب جمهوری اسلامی و یک هفته آموزش نظامی در پادگان سعدآباد، به این حزب ملحق شد.
با تصمیم محمد بهشتی، یکی از موسسان حزب جمهوری، علیاکبریان همراه با پورمحمدی و چند تن دیگر برای تشکیل دفتر این حزب راهی زنجان شدند.
علیاکبریان پس از فتوای روحالله خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی برای مبارزه با کُردها، به به پاوه و سقز رفت. از او به عنوان یکی از عوامل سرکوب و کشتار خونین در کردستان یاد میشود.
سال ۱۳۵۸ آغاز فعالیت علیاکبریان در دادستانی کل انقلاب در تهران، مسجد سلیمان، گنبد و اصفهان برای سرکوب مخالفان جمهوری اسلامی در این شهرها بود.
او که مدتی نیز در دادگاه ویژه روحانیت مشغول به کار بود، پس از تشکیل وزارت اطلاعات همراه با علیاصغر حجازی، روحالله حسینیان و محمود یگانه به این وزارتخانه منتقل شد.
علیاکبریان در این نهاد امنیتی مسئولیت معاونتهای طرح و برنامه و اداری و مالی را بر عهده گرفت.
او در سال ۱۳۶۶، همراه با غلامحسین محسنی اژهای و علی رازینی، زیر نظر علی فلاحیان و محمد محمدی ریشهری، بازجویی و محاکمه مهدی هاشمی و دیگر نزدیکان حسینعلی منتظری را پیش بردند.
ایرج مصداقی، تحلیلگر سیاسی در یادداشتی از علیاکبریان و پورمحمدی به عنوان کسانی که در کشتار زندانیان سیاسی در سال ۱۳۶۷ حضوری فعال داشتند، نام برده است.
پورمحمدی در آن زمان نماینده وزارت اطلاعات در «هیات مرگ» بود.
در تابستان سال ۱۳۶۷ به دنبال صدور فتوا و فرمان روحالله خمینی، چند هزار نفر از زندانیان سیاسی و عقیدتی در زندانهای مختلف کشور، از جمله اوین و گوهردشت، به شکل مخفیانه اعدام و در گورهای جمعی و بینام و نشان دفن شدند.
آمار دقیقی از تعداد اعدامشدهها وجود ندارد اما برخی فعالان شمار قربانیان را بین سه تا پنج هزار نفر و برخی بیش از این عدد تخمین میزنند.
جاوید رحمان، گزارشگر ویژه پیشین سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، روز یکم مرداد با انتشار گزارشی درباره اعدامهای دهه شصت تاکید کرد ناقضان حقوق بشر نباید به دلیل مرور زمان، مشمول مصونیت شوند.
او پیشتر نیز در گزارشی در حاشیه پنجاه و ششمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد گفت هزاران زندانی سیاسی در دهه شصت، بهویژه در سال ۱۳۶۰ و تابستان ۱۳۶۷، به بهانه حمایت یا عضویت در سازمانهایی مانند سازمان مجاهدین خلق ایران و دیگر احزاب عمدتا چپ، با فتوا و تایید خمینی و از طریق یک هیات مرگ اعدام شدند.
به گفته مصداقی، علیاکبریان پس از تشکیل وزارت اطلاعات از آنجایی که معاونت «طرح و برنامه» را عهدهدار بود، در ترورهای خارج از کشور این وزراتخانه بین سالهای ۱۳۶۳ و ۱۳۶۸ مشارکت داشت.
خروج از وزارت اطلاعات
علیاکبریان پس از خروج از وزارت اطلاعات در بیت رهبری به فعالیت پرداخت و در دیماه ۱۳۸۰ به سمت معاونت بینالملل و سپس قائممقام سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی منصوب شد.
مصداقی افزود سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی پوششی برای «صدور بنیادگرایی شیعی و تروریسم به کشورهای اسلامی» است و تجربه علیاکبریان در زمینه اطلاعاتی و امنیتی موجب ارتقای او در این سازمان شد.
علیاکبریان در مهرماه ۱۳۸۴ با حکم مسعود میركاظمی، وزیر بازرگانی دولت محمود احمدینژاد به عنوان معاون وزیر، رییس هیاتمدیره و مدیرعامل سازمان حمایت از مصرف كنندگان و تولید كنندگان منصوب شد.
او اردیبهشت ۱۳۸۶ از این سمت استعفا داد و از سوی مصطفی پورمحمدی به عنوان معاون بینالملل و توسعه اقتصادی استانهای وزارت کشور منصوب شد.
علیاکبریان پس از برکناری پورمحمدی از وزارت کشور، به عنوان قائممقام تولیت و معاون هماهنگی و توسعه موقوفات مقبره عبدالعظیم حسنی منصوب شد.
او در نزدیک به دو دهه اخیر در فعالیتهای اقتصادی نیز مشارکت داشت و روز ۲۱ مرداد در حالی که همچنان معاونت توسعه مقبره عبدالعظیم حسنی را عهدهدار بود، به دلیل نارسایی قلبی درگذشت.