«شرم و درد» تنها دو کلمه از میان مجموعه کلمات و جملات فراوانی هستند که زنان برای توصیف تجربه خود از داشتن «پستانهای بزرگ» استفاده میکنند. بیبیسی در گزارشی سراغ سه تن از زنانی رفته که بخشی از زندگیشان تحت تاثیر بزرگی پستانهایشان بوده است.
جکی آدجی، یک نویسنده و پادکستر پویاست که از صحبت کردن درباره مسایل زنان هراسی ندارد. یکی از این مسایل، عوارض روحی و جسمی داشتن پستانهای بزرگ(تر) است.
او در سال ۲۰۲۳ اولین مستندش را با عنوان «پستانهای بزرگ من» برای برنامه «ناگفته» (UNTOLD) از کانال چهار ساخت. این مستند به بررسی زندگی زنان جوان بریتانیایی میپردازد که از نظر جسمی و روانی زندگی با پستانهای بزرگ را تجربه میکنند.
مطلب زیر برگرفته از مصاحبه بیبیسی با جکی و دو زن دیگر درباره تجربیاتشان از داشتن پستانهای بزرگ است.
زندگی کردن با پستانهای بزرگ
جکی فکر میکند احساسی که داشتن پستانهای بزرگ ایجاد میکند، جدی گرفته نمیشود. او میگوید در بریتانیا مردم پستانهای بزرگ را «خندهدار و احمقانه» میبینند.
جکی میگوید داشتن پستانهایی با سایز «کی۳۶» به این معناست که در زندگیاش مواقعی بوده که میخواسته از نگاهها مخفی شود.
او به بیبیسی میگوید: «از حدود ۱۱ سالگی خیلیها اندام من را فوقالعاده جنسی میدیدند. تجربیات واضحی از رفتن به مدرسه دارم: مردانی را به یاد میآورم که هنگام رد شدن از کنارم لبهایشان را میلیسیدند. همچنین در جلسات کاری بعضی از همکاران با خیره شدن به من باعث شدند احساس کنم یک شیء جنسی هستم.»
جکی این مسایل را در مستند «پستانهای بزرگ من» در برنامه «ناگفته» از کانال چهار مطرح کرده و گفته است با افزایش سن، یاد گرفته بدن خود را همانگونه که هست قبول کند.
جکی هنگام ساخت این مستند، با زنان زیادی که از داشتن پستانهای بزرگ رنج میبرند آشنا شده است.
این نویسنده و پادکستر میگوید: «فکر نمیکنم مردم بدانند تحمل داشتن پستانهای بزرگ چقدر از نظر ذهنی سخت است.»
او میگوید زنان احساس شرمندگی میکنند زیرا وقتی پستانهای شما بزرگ باشند بسیاری از مردم نسبت به آنها احساس مالکیت دارند: «در چنین شرایطی پستانهای شما به عنوان دارایی عمومی دیده میشوند.»
او فشارهای فرهنگی را نیز تجربه کرده است: جکی در یک خانواده مذهبی بزرگ شده که در آن از او انتظار فروتنی میرفته است: «شما قرار است باکلاس باشید و علاوه بر این، به عنوان یک زن سیاهپوست، همیشه میخواهید به مثبتترین حالت ممکن برخورد کنید. اغلب احساس میکردم پستانهای من مانعی برای احساسی است که میخواستم نسبت به خودم داشته باشم.»
جراحی کوچک کردن پستان
زنان زیادی هستند که برای داشتن پستانهای کوچکتر زیر چاقوی جراحی میروند؛ عملی که انجام آن رو به افزایش است.
انجمن جراحان پلاستیک زیبایی بریتانیا (BAAPS) میگوید که جراحی کوچک کردن پستان دومین عمل زیبایی محبوب است.
به گفته این انجمن، در سال ۲۰۲۲ تعداد پنج هزار و ۲۷۰ جراحی کوچک کردن پستان انجام شده است؛ آماری که ۱۲۰ درصد بیشتر از سال قبل و بیشتر از پیشاکووید است.
دست از سرش بردارید
امبر نیز این تجربیات را پشت سر گذاشته است. او ابتدای سال ۲۰۲۲ تصمیم گرفته برای انجام عمل جراحی، هزینه بخش خصوصی را پرداخت کند.
پس از سالها تحمل درد روحی و جسمی به دلیل داشتن پستانهای بزرگ، این زن ۲۶ ساله اهل کورنوال سرانجام تن به عمل جراحی داد.
امبر که به درخواست او از نام خانوادگیاش استفاده نمیکنیم میگوید: «پس از اتمام دوره دبیرستان همیشه کمردرد داشتم اما پس از شیر دادن به دخترم، درد به حدی رسید که به سختی میتوانستم بدون درد راه بروم.»
او در ابتدا سعی میکند از طریق درمان دولتی NHS جراحی کند اما آنها بارها مورد او را برای انجام این عمل جراحی رد میکنند.
امبر میگوید که احساس میکرد NHS به او اهمیت نداده و همین باعث شده است احساس انزوا کند.
او میگوید: «با شوهرم بارها در این مورد صحبت کردیم و در آخر تصمیم گرفتیم برای انجام عمل وام بگیریم. اگرچه فشار مالی یک کابوس مطلق بود اما انجام این عمل بهترین تصمیمی بود که تا به حال گرفتم.»
فردی که موفق به انجام جراحی در NHS شد
واجد شرایط بودن برای انجام جراحی کوچک کردن پستان در سیستم NHS مانند سایر عملهای جراحی بسیار سخت و با مدت زمان انتظار طولانی است.
ریچل ۲۸ ساله که از نام خانوادگی او استفاده نمیشود، ۱۰ سال پس از اولین مراجعه به NHS با وجود کمردرد و اضطراب به دنبال تمسخر به دلیل داشتن پستانهای سایز ۳۴اچاچ، موفق به انجام جراحی کوچک کردن پستان شد.
در ابتدا به ریچل گفته شد که با وجود داشتن شاخص توده بدنی سالم، وزن خود را کاهش دهد.
او احساس میکند تنها زمانی او را جدی گرفتهاند که تشخیص داده شد کمردرد مزمن دارد.
ریچل میگوید وقتی در ۱۶ سالگی به او گفته شد رژیم بگیرد، مشکلات روحی زیادی را تجربه کرده است.
او میگوید: «بعد از اثبات داشتن کمر درد مزمن، شش ماه مسکن و فیزیوتراپی را امتحان کردم تا اینکه به لیست انتظار جراحی اضافه شدم. دو سال دیگر هم طول کشید تا تحت عمل جراحی قرار بگیرم.»
ریچل خود را بسیار خوش شانس میداند و میگوید که کیفیت زندگی او پس از عمل بسیار بهتر است.
قبل از عمل او نمیتوانسته بدون درد شدید، بدود.
او میگوید: «مطمئنا پس از جراحی نسبت به بدنم اعتماد به نفس بیشتری دارم.»
چگونگی انجام این جراحی در بخش دولتی
در مقابل این اظهارات، NHS انگلستان به بیبیسی میگوید که در حقیقت بخش خصوصی مسوول جراحی کوچک کردن پستان بوده و این شامل چگونگی تصمیمگیری درباره اینکه چه کسی شرایط لازم را برای انجام عمل داراست نیز میشود.
این روند با یک قرار ملاقات با پزشک شروع میشود که در آن بیماران از نظر مشکلاتی مانند درد کمر و گردن و همچنین مشکلات سلامت روانی مانند افسردگی ارزیابی میشوند.
اگر پزشک فکر کند که شما واجد شرایط جراحی هستید، برای معاینه از سوی جراح پستان معرفی خواهید شد؛ هر چند ممکن است مدتی منتظر بمانید تا به وسیله جراح مورد بررسی قرار بگیرید.
تصمیم نهایی نیز از سوی یک تیم در بخش خصوصی مسوول گرفته میشود.
تعداد متقاضیان رو به افزایش است
نورا نوجنت، نایب رییس BAAPS معتقد است محبوبیت این جراحی به این دلیل است که کاهش سایز، یک روش موثر با مزایای عملکردی و زیباییشناختی است.
او به بیبیسی میگوید: «این کار به مواردی مانند راحتتر شدن فعالیت بدنی، تصویر ذهنی از بدن و حتی مواردی مانند تناسب لباس کمک میکند.»
نورا میگوید: «برای مدت طولانی این جراحی خیلی محرمانه انجام میشد. اگرچه کوچک کردن پستان جراحی زیبایی نیست اما نگاهها این جراحی را در طبقهبندی زیبایی قرار میداد و بنابراین مردم در مورد انجام آن صحبت نمیکردند. اما اکنون انجام این روش دیگر مانند گذشته تابو نیست.»
همچنان تلاش خواهم کرد
جکی میداند که مستند او زمان انتظار برای جراحی در بخش دولتی را کاهش نمیدهد اما امیدوار است دستکم منجر به همدلی بیشتر مردم شود.
او میگوید: «من دوست دارم نسبت به زنانی که پستانهای بزرگتری دارند همدلی و همراهی بیشتری ببینم. میخواهم وقتی مردم زنی را دیدند که در خیابان راه میرود و پستانهای بزرگی دارد، او را به حال خود رها کنند.»
چه چیزی میتواند جوامع را نجات بدهد؟ انسانهای موفق در طول روز به هیولاهای شبانه تبدیل میشوند! چه چیزی میتواند برای روح یک انسان آرامشبخش باشد؟ تحصیلات، موقعیت شغلی مناسب، احترام اجتماعی، درآمد نجومی، داشتن همسر و فرزندان؟ ...
وجود انسانهای دلسوز و شجاعی که از کنار این اتفاقات به سادگی نمیگذرند و تا اجرای عدالت تمام تلاش خود را میکنند ستودنی است.
مطلب زیر ترجمه گزارش وبسایت اسکاینیوز از رسوایی مجری بیبیسی است.
هیو ادواردز، مجری بیبیسی متهم به درخواست عکسهای برهنه جنسی از یک نوجوان، زیر پا گذاشتن قوانین کووید-۱۹، ارسال پیامهای تهدیدآمیز به یک نوجوان ۱۷ ساله و رفتار نامناسب در محل کار شده است.
مجری متهم بیبیسی کیست؟
هیو ادواردز ۶۱ ساله، متاهل و پدر پنج فرزند، یکی از سرشناسترین مجریان بیبیسی و برترین خبرخوان این رسانه است.
ادواردز در ۲۰ سال گذشته اخبار ساعت ۱۰ شب بیبیسی را ارائه میکرد و در جریان پوشش رویدادهای مهمی مانند مرگ ملکه الیزابت دوم نقش داشت.
او پیش از این ماجرا در مورد مبارزه خود با مشکلات روانی صحبت کرده بود.
در آخرین آمار منتشر شده، حقوق شش رقمی او بین ۴۳۵ هزار تا ۴۳۹ هزار پوند در سال اعلام شد که بر اساس آن میتوان او را پردرآمدترین روزنامهنگار بیبیسی دانست.
ادواردز بعد از پنج روز پوشش خبری-رسانهای و گمانهزنیهای جنونآمیز آنلاین در مورد هویت او، عصر چهارشنبه ۱۲ ژوییه به عنوان ستاره اصلی اتهامات جنسی معرفی شد.
نام این مجری کهنهکار در بیانیهای از سوی همسرش منتشر شد. بر اساس این بیانیه، ادواردز بر اثر وقایع چند روز گذشته، از بحران روانی «جدی» رنج میبرد و اکنون تحت مراقبتهای بیمارستانی قرار دارد.
همسر ادواردز اضافه کرد که او برای مدتی در بیمارستان خواهد ماند اما افزود زمانی که احساس خوبی برای انجام این کار داشته باشد، «به داستانهایی که منتشر شده پاسخ خواهد داد».
قبل از اظهارات همسرش، اطلاعات محدودی در مورد هویت ستارهای که با این اتهامات روبهرو بود، وجود داشت.
اتهامها علیه ستاره
- مورد ادعایی اول
روزنامه سان هفته گذشته در پی انتشار داستانی تاسفبار، بدون ذکر نام افراد، «شخص مورد نظر» را به عنوان یک مجری مرد توصیف کرد و گفت که در حال حاضر او از پخش تلویزیونی خارج شده است.
طبق گزارش سان، ادواردز در یک دوره سه ساله، بیش از ۳۵ هزار پوند برای دریافت عکسهای جنسی به یک جوان پرداخت کرده است. این ادعاها به سال ۲۰۲۰ باز میگردد؛ زمانی که این جوان ۱۷ ساله بود.
این روزنامه ادعا کرد این مبالغ تا سه سال یعنی تا حال حاضر پرداخت شدهاند.
- مورد ادعایی دوم
بر اساس گزارش بیبیسی، ادواردز پیامهای تهدیدآمیزی برای جوانی ارسال کرده است که در اوایل دهه ۲۰ سالگیاش است. این جوان هیچ ارتباطی با آن فرد ندارد که در مرکز داستان روزنامه سان قرار دارد.
به گفته این رسانه، این مجری ستاره، با این فرد جوان در یک برنامه دوستیابی ملاقات کرده است.
بیبیسی میگوید که او سپس هویت خود را فاش کرده و از جوان خواسته است به کسی چیزی نگوید. این فرد جوان بعدا پستی را در فضای مجازی منتشر و اشاره کرد که با یک مجری تماس داشته و ممکن است نام او را فاش کند.
ادواردز پس از این اشاره از سوی جوان، تعدادی «پیام تهدیدآمیز» ارسال کرد.
بیبیسی میگوید این پیامها را دیده و تایید میکند از شماره تلفنی متعلق به این مجری ارسال شدهاند.
این رسانه میگوید که فرد جوان از پیامها ترسیده و همچنان احساس «تهدید» میکند.
- مورد ادعایی سوم
سان مدعی است شخص سومی، ۲۳ ساله، مدعی شده است که این مجری، قوانین کووید-۱۹ را زیر پا گذاشته است. ظاهرا این ستاره در طول قرنطینه ملی در فوریه ۲۰۲۱، با قطار در لندن سفر کرده تا به مدت حدود یک ساعت با این فرد در آپارتمان او ملاقات کند.
این روزنامه میگوید پیامهایی را دیده است که نشان میدهند مجری مورد نظر به خانه آن شخص رفته، پول نقد ارسال کرده و از او درخواست عکس کرده است. یک عکس نیمه برهنه نیز برای او ارسال شده است.
در زمان این ملاقات ادعایی، قوانین سختگیرانه کووید از جمله دستور ماندن در خانه و محدود بودن ارتباط با حلقه افراد خانواده وجود داشت.
- مورد ادعایی چهارم
روزنامه سان در ادعایی جداگانه، پیامهایی را منتشر کرد که ظاهرا مجری بیبیسی پس از شروع ارتباط و گفتوگو در اکتبر ۲۰۱۸ در اینستاگرام برای یک نوجوان ۱۷ساله ارسال کرده است.
این روزنامه میگوید که این پیامها حاوی ایموجی قلب و بوسه هستند.
این جوان که اکنون ۲۲ سال دارد، به سان گفته است: «حالا که به گذشته نگاه میکنم وحشتناک به نظر میرسد زیرا زمانی که من هنوز در مدرسه بودم این پیامها را به من میفرستاد.»
- مورد ادعایی پنجم
بیبیسی اعلام کرد که ادواردز با اتهامات دیگری مبنی بر «رفتار نامناسب» با همکارانش مواجه است.
این رفتارها شامل ادعاهایی هستند مبنی بر اینکه او در اوایل سال جاری برای یکی از کارکنان پیامهای «پیشنهادی» در مورد ظاهر او فرستاده که باعث ناراحتی آن شخص شده است.
اخبار شبانه بیبیسی اعلام کرد که همچنین برای یکی از کارکنان فعلی و یک کارمند سابق، ظاهرا پیامهای «نامناسب» ارسال شده که آنها را در اواخر شب دریافت کردهاند.
چه کسی این اطلاعات را در اختیار روزنامه سان قرار داد؟
مادر یک فرد جوان ادعا کرد بیش از ۳۵ هزار پوند از سوی ادواردز برای ارسال «تصاویر نامناسب» پرداخت شده است.
مادر این فرد به سان گفته است صورتحساب بانکی را دیده که این پرداختها -از جمله یک مبلغ پنج هزار پوندی- را تایید میکند.
او ادعا کرد که مجری از پسرش درخواست «اجرا» کرده است و فرزند او از پول دریافتی برای تامین هزینه اعتیاد به کوکایین استفاده کرده؛ «اتفاقی که باعث ویران شدن زندگی آنها شده است».
در ادعاهایی که روز یکشنبه در روزنامه سان منتشر شد، مادر فرد مورد نظر گفت: «وقتی فرزندش اسکرینشات یک چت ویدیویی را به او نشان داد که در آن مجری با شورت روی مبل خانهاش نشسته به جلو خم شده و آماده میشود تا فرزندم برای او اجرا کند، شوکه شدم.»
او همچنین گفت که هفتهها پس از شکایت خانواده به بیبیسی در روز ۱۹ ماه می سال جاری، فرزندش به او گفته که در ماه ژوئن هزار پوند از طریق پیپل دریافت کرده است.
او گفت: «این نشان میدهد که در هفتههای پس از شکایت اولیه، بیبیسی با این مرد صحبت نکرده است.»
فرد جوان درباره ادعاهای اولیه چه میگوید؟
فرد درگیر در این ماجرا که اکنون ۲۰ساله است، با مادر خود قطع ارتباط کرده و اتهامات او را بیمعنی توصیف کرده است.
وکیل این جوان گفته است گفتههای مادر او به سان «بیهوده» بوده و «هیچ اتفاق نامناسبی» رخ نداده است.
این وکیل در نامهای به بیبیسی گفته است: «هیچ اتفاق نامناسب یا غیرقانونیای بین موکل من و شخصیت بیبیسی اتفاق نیفتاده و اتهامات گزارش شده در روزنامه سان بیمعنی است.»
در این نامه همچنین آمده است که فرد جوان عصر جمعه یک تکذیبیه برای روزنامه سان ارسال کرده است.
با وجود این، به گفته وکیل این جوان، سان همچنان «مقاله نادرست» را منتشر کرده است.
روزنامه سان چه واکنشی نشان داده است؟
پس از افشای نام ادواردز، این روزنامه در بیانیه جدیدی گفت که قصد ندارد ادعاهای بیشتری درباره او منتشر کند. همچنین اضافه کرد که سان در هیچ نقطهای از داستان اصلی، ادعای انجام عمل مجرمانه مطرح نکرده و همچنین اسمی از آقای ادواردز یا جوانی که در این اتهامات دخیل بوده، نبرده است.
سخنگوی روزنامه سان در پاسخ به ادعای این جوان مبنی بر رد گزارش گفت: «ما داستانی را در مورد نگرانی شدید یک پدر و مادر از رفتار مجری و وضیعت فرزندشان گزارش کردیم که به بیبیسی شکایت کردهاند و بیبیسی به شکایت آنها رسیدگی نکرده است. اکنون این وظیفه بیبیسی است که به درستی در این باره تحقیق کند.»
واکنش والدین به اظهارات وکیل فرزندشان چه بوده است؟
پس از اینکه بیبیسی نامه وکیل را منتشر کرد، مادر این جوان به سان گفت: «این نامه غمانگیز است اما ما پای حرف خود ایستادهایم. ما این کار را برای کمک به پسرمان انجام دادیم.»
او همچنین گفت: «هزینه وکیل چگونه تامین شده است؟»
ناپدری این جوان هم گفت: «بیبیسی در مورد استفاده از لفظ "ادعاهای جدید - این ادعای جدید که جوان زیر ۱۸ سال بوده باعث شد بیبیسی تحقیقات کاملی از مجری آغاز کند که منجر به تعلیق مجری شده است"، دروغ گفته است.»
او گفت: «آنها حقیقت را نمیگویند. من به آنها گفتم که جوان ۲۰ ساله است و سه سال است که این وضعیت ادامه دارد. پس آنها در جریان این موضوع بودند.»
آیا رفتار ادعایی انجام شده به وسیله مجری غیرقانونی بوده است؟
طبق گفته سان، اولین پرداختها برای عکسهای غیراخلاقی جنسی زمانی انجام شده که این جوان ۱۷ساله بوده است.
سن قانونی رضایت جنسی در بریتانیا ۱۶ سال است. این در حالی است که ساختن یا داشتن تصاویر جنسی از افراد زیر ۱۸ سال جرم محسوب میشود.
در همین حال، پلیس متروپولیتن لندن و پلیس ولز جنوبی تایید کردهاند پس از بررسی اتهامات، کارآگاهان هیچ مدرکی دال بر ارتکاب جرم پیدا نکردهاند و اقدام بیشتری صورت نخواهد گرفت.
ادواردز استعفا نداده است اما تا زمانی که بیبیسی به تحقیق ادامه میدهد به حالت تعلیق درآمده است.
جدای از هزینه مقرون به صرفه و جذابیت بهبودی در کنار استخر هتل، این سوال وجود دارد که آیا هر یک از این کلینیکها واقعا برای بیماران تجربه مثبتی بر جای میگذارند؟
جراحی زیبایی سریع و آسان که در پایان تعطیلات انجام میشود، با وجود افزایش محبوبیت فیلترهای تیکتاک ممکن است جذاب به نظر برسد اما داستانهای ترسناک درباره عملهای ناموفق و حتی مرگ پس از بروز اشتباه در روند جراحی را نیز نباید نادیده گرفت.
چرا این اعداد و ارقام به سرعت در حال افزایش است؟ آیا باید نگران پیامدهای احتمالی آن باشیم؟
مجله کازموپلیتن از نزدیک به بررسی این نگرانیها در مورد ایمنی بیماران و بازدید از کلینیکهای درمانی ترکیه پرداخته است.
بیمارستان یا هتل پنج ستاره؟
با وجود گرمای ۳۰ درجه، وقتی از درهای بیمارستان جدید آجی بادم در آتاشهیر عبور میکنم، تهویه هوا بلافاصله پوستم را خنک میکند. این بیمارستان یکی از ۱۰ سایت متمرکز بر جراحی زیبایی این منطقه از استانبول در کشور ترکیه است.
من اولین زن جوانی نیستم که وارد این بیمارستان میشود و مشتاق کسب اطلاعات بیشتر در مورد انجام عمل زیبایی در خارج از کشور است. اگر سرهای بانداژ شده و حفاظهای بینی را در فرودگاه ببینید، باید بدانید که آخرین نفر هم نخواهم بود.
اکنون ۲۴ سال است گروه آجی بادم ادعا میکند «مراقبتهای بهداشتی ممتاز» ارائه میدهد و مردم را تشویق میکند برای جراحی «مقرون به صرفه» به خارج از کشور خود سفر کنند. آنها تنها یکی از چندین کلینیک خصوصی هستند که بازار رو به رشدی از گردشگری به اصطلاح پزشکی را ارائه میدهند.
آجی بادم که سال گذشته ۱۲۰ میلیون دلار درآمد داشت، یکی از کلینیکهایی است که قصد دارد شعبهای در خاک بریتانیا راهاندازی کند.
این شرکت با افتخار خود را بهعنوان ارائهدهندهای پیشرو در زمینه جراحی پلاستیک در ترکیه تبلیغ میکند. این در حالی است که تنها چهار مورد از ۱۰ بیمارستان آن با کمیسیون مشترک بینالمللی که یک مرجع مستقل برای نظارت بر ایمنی بیمار است، همکاری میکنند.
هر یک از چهار سایتی که در تور با راهنما بازدید میکنم بینقص و بیشتر شبیه به هتلهای سطح بالا هستند و هر بخش، از انکولوژی گرفته تا دندانپزشکی، تجهیزاتی به روز دارند.
مشاورههای درمانی مجازی و صورت حساب دور از انتظار
در بیمارستان مسلک آجی بادم با اردم گوون، استادیار، متخصص زیبایی و جراحی پلاستیک ملاقات کردم.
به دلیل مانع زبانی جزیی، به شیوهای درهم و برهم در مورد تخصص او که بزرگ کردن سینه است صحبت میکنیم.
او اعتقاد دارد ترکیه بهترین مکان در جهان برای گردشگری پزشکی است.
دکتر گوون دلیل این ادعای خود را «آموزش خوب» میداند. او معتقد است پزشکان و جراحان به خوبی از اهمیت یک مشاوره دقیق قبل از عمل برای مدیریت انتظارات شامل توضیح در مورد عوارض احتمالی جراحی فرد مراجعه کننده آگاه هستند.
اما وقتی دکتر گوون میگوید که «زمان کمی برای مشاورههای حضوری» دارد و مشاورههای قبل از عمل آنلاین انجام میشوند، نگران میشوم.
او توضیح میدهد: «من میتوانم برای بیماری که عکس یا فیلم ارسال میکند توصیههایی ارائه کنم اما اگر آنها بخواهند چیزی بپرسند، برای این کار وقت کافی ندارم. همه میخواهند در مورد چیزی بدانند.»
در مقابل، سخنگوی کلینیک به کازموپلیتن میگوید که این یک سوءتفاهم است و منظور گوون صرفا این است که باید از قبل، هماهنگی لازم برای مشاوره حضوری انجام شود.
ممکن است سایر کلینیکهای کوچکتر به بیماران قول مشاوره سریع بدهند اما اینجا در عرض چند ساعت و پس از اولین تماس با کلینیک، بهعنوان یک جراح پرمشغله، نمیتوان به سرعت برای مشاوره حضوری زمان تعیین کرد.
این عدم اطمینان در مورد ارزیابیهای حضوری نگران کننده و با انتظارات در مورد مراقبتهای پزشکی خصوصی در تضاد است.
قبل از هر نوع جراحی در انگلستان، مشاوره حضوری یک الزام قانونی است. در واقع، اغلب مشاورههای حضوری متعددی قبل از انجام یک عمل زیبایی در اینجا انجام میشود تا بیماران بتوانند کاملا آگاهانه رضایت دهند.
دیدن بدن شما از نزدیک، به این معنی است که پزشک میتواند تایید کند آیا میتواند عمل جراحی را با خیال راحت انجام دهد یا خیر؟
یکی از پروفسورهای آجی بادم، دکتر محمت ولی کارالتین، میگوید که حتی تحت مراقبتهای ممتاز او، طبیعی است که فرآیند جراحی برای بیمار روند آسانی به نظر نرسد.
او میگوید: «من کمی دیوانه هستم و بنابراین،گاهی اوقات میتوانم همه برنامهها را تغییر دهم که میتواند برای بیمار شوکه کننده باشد. ممکن است چیزی به روند درمان اضافه کنم و امور مالی بگوید دکتر! ما این هزینهها را به بیمار اعلام نکردهایم.»
دکتر سپس میخندد: «اما این مشکل من نیست.»
هنگامی که کازموپلیتن برای پیگیری این نظرات با آجی بادم تماس میگیرد، سخنگوی کلینیک میگوید که دکتر به وضوح شوخی میکند چرا که هزینهها و برنامه درمانی بدون اطلاع بیمار دچار تغییر نمیشود.
آنها همچنین به جراحیهای موفق دکتر مهمت ولی کارالتین، از جمله رهبری موفقیتآمیز تیمی اشاره کردند که دوقلوهای به هم چسبیده را از هم جدا کرده و یک جراحی پیشگام پیوند چهره است.
آنها همچنین میگویند: «بحث مالی در صلاحیت استاد نیست. او توصیه میکند که درمان صحیح و ایمنی بیمار در درجه اول اهمیت قرار گیرد.»
واضح است که از آجی بادم باید انتظار چنین پاسخی را داشت اما نابرابری در آنچه که ما آن را مراقبتهای استاندارد قبل از عمل میدانیم، همچنین موانع زبانی موجود میتوانند مشکلاتی را برای بیماران ایجاد کنند.
میخواهیم سیستم درمانی بریتانیا را درک کنیم
در بازدید بعدی، من به دفتر شیک طبقه بالا دعوت میشوم تا ارائهای درباره برنامههای آجی بادم را برای تثبیت بهتر خود در بازارهای بهداشت و درمان غرب تماشا کنم.
سخنگوی کلینیک میگوید: «در سال ۲۰۱۷ اولین بیمارستان غربی ما در آمستردام افتتاح شد.»
راسیم توپوز، مدیر ارشد اجرایی و مدیر کل گروه پزشکی، میافزاید: «ما میخواهیم سیستم درمانی بریتانیا را درک کنیم.»
آنها در طول ارائه توضیح میدهند که در طول سه تا چهار سال گذشته خیلی چیزها از مقررات گرفته تا نیازها و فرهنگهای مختلف درباره بازار اروپا یاد گرفتهاند و مناقصه آنها برای ورود به بازار بریتانیا در حال انجام است.
همچنین با افتتاح یک «مرکز تماس» جدید در لندن، بیماران احتمالی میتوانند سوالات خود را در مورد عملهای جراحی در خارج از کشور بپرسند.
دیوید رولند، مدیر اندیشکده مستقل و غیرحزبی، مرکز سلامت و منافع عمومی (CHPI) به کازموپلیتن میگوید که هر کلینیک خصوصی جدیدی برای ارائه خدمات در بریتانیا باید مجوز داشته باشد و ثبت شود.
او ادامه میدهد: «این یک الزام قانونی است. آنها نمیتوانند از آن طفره بروند اما تعداد زیادی خلاء قانونی، به ویژه در مورد مداخلات زیبایی غیرجراحی وجود دارد ....»
گردشگری پزشکی و ماشین بازاریابی که به خوبی روغنکاری شده
در گذشته ایده جراحی برای داشتن ظاهری زیبا مختص افراد ثروتمند و مشهور بود اما در سالهای اخیر انجام جراحی زیبایی هم در دسترستر و هم عادیتر شده است.
تیکتاک مملو از اینفلوئنسرها و افراد مشهوری با باسنهای بزرگ شده، بینیهای کوچک و شکمهای صاف است.
هشتگ TurkeyTeeth بیش از ۲۷۳ میلیون بازدید دارد و تفاوت قیمت بین جراحی داخل بریتانیا و جراحی در خارج از کشور واقعا خیره کننده است.
برای مثال عمل بینی در بریتانیا بین چهار تا هفت هزار پوند هزینه دارد اما در ترکیه هزینه این عمل از هزار و ۸۰۰ پوند شروع میشود.
در حالی که قوانین ترکیه از بازاریابی مستقیم به مشتری در بخش مراقبتهای بهداشتی خصوصی جلوگیری میکند، روش غیرمستقیم و از طریق اینفلوئنسرها مجاز است.
بازاریابی جراحی بسیار موذیانهتر و مخفیانهتر از آنچه ما تصور میکنیم انجام میشود؛ در نتیجه زمانی که شاهد جنبه بد این جراحیها هستیم، مثلا زمانی که جراحی لیفت باسن برزیلی نتیجه بدی به همراه دارد، سوگیری خوشبینی طبیعی مغز ما باعث میشود فکر کنیم هرگز چنین اتفاقی برای ما نخواهد افتاد. شرایط کاملا ناامید کنندهای که در حال افزایش است.
این پذیرش، همراه با کالایی شدن گردشگری پزشکی به این معنی است که امروزه ما در معرض خطر درمان با روشهایی مانند مد سریع هستیم و هر دو تقریبا با یک شیوه به فروش میرسند.
گویی تغییر دادن شکل بدنمان به روش سادهای برای بالا بردن اعتماد به نفس تبدیل شده است.
در اصل، گردشگری پزشکی یک ماشین بازاریابی سریع و پرطرفدار است که دقیقا میداند چگونه افراد بالقوه را به مشتریهای بالفعل تبدیل کند.
برای بسیاری از افراد، روشهای رزرو آسان و سریع که از طریق پلتفرمهایی مانند واتساپ انجام میشود، مزیت محسوب میشود.
در واقع شما حتی نیازی به تماس تلفنی برای رزرو کردن عمل زیبایی سینه ندارید.
تاثیر روانی جراحیهای ارزان قیمت
استلیوس کیوسس، رواندرمانگر و مدرس دانشگاه هاروارد، توضیح میدهد که شرایط موجود باعث نگرانی روانشناسان شده است.
او به کازموپلیتن میگوید: «درک این نکته ضروری است که جراحی پلاستیک به عنوان جایگزینی برای برخورد با مسایل عاطفی یا روانی اساسی جوابگو نیست. توصیه میکنم اگر با نگرانیهای مربوط به ظاهر بدن خود دست و پنجه نرم میکنید، به دنبال درمان یا مشاوره باشید.»
کیوسس میافزاید که این نوع جراحیهای ارزان به ویژه برای مبتلایان به اختلال بد شکلی بدن (BDD) که دو درصد از جمعیت را تحت تاثیر میگذارد خطرناک است زیرا قرار گرفتن در معرض این نوع پیامها، آسیبپذیریها را تشدید میکند و برای برخی میتواند منجر به اعتیاد به جراحی زیبایی شود.
شارلوت، متخصص اکستنشن مو، ۳۵ ساله از ایر شایر، به خوبی با این احساس آشناست چرا که کلمه «زشت» برای سالها و به لطف اختلال BDD، عزت نفس او را تحت تاثیر قرار داده بود.
شارلوت میدانست انجام جراحی زیبایی در بریتانیا از نظر مالی امکانپذیر نیست اما میتوانست برای دریافت کارت اعتباری جدید ثبتنام و به خارج از کشور سفر کند.
شارلوت قبل از اینکه به خود بیاید، عمل جراحی خود را از طریق واتساپ رزرو کرده و در هواپیما در راه ترکیه بود.
رویکرد تکانشی به جراحیهای ارزان قیمت که او آن را به ADHD یا اختلال کمتوجهی بزرگسالان نسبت میدهد، شارلوت را به انجام چندین عمل زیبایی در خارج از کشور سوق داد.
او اما زمانی متوجه هزینه واقعی این جراحیها شد که در پی واکنش شدید به مُسکنهای تجویزی پس از عمل بزرگ کردن سینه، در آشپزخانه خود از حال رفت. خوشبختانه همسایهها او را به اورژانس رساندند.
جالب اینجاست که کمتر از یک سال بعد، شارلوت در هواپیما در راه بازگشت به ترکیه برای انجام جراحی لیفت صورت بود.
او میگوید: «از همان لحظهای که جراح را ملاقات کردم، میدانستم که چیزی درست نیست اما هنگامی که پول را پرداخت کردم، کار از کار گذشته بود زیرا آنها بازپرداخت ارائه نمیدهند.»
حتی زمانی که شارلوت تصمیم گرفت به جای عمل بینی و لیفت صورت، فقط لیفت پوست انجام دهد که نسبت به آنچه رزرو کرده بود هزینه کمتری داشت، برای «نه گفتن» به اندازه کافی احساس قدرت نکرد.
اناچاس نمیتواند تاوان این انتخاب را پرداخت کند
در سال ۲۰۱۸، روزنامه میرر گزارش داد به دلیل عوارض ناشی از جراحی زیبایی در خارج از کشور، یک صورتحساب ۳۰ میلیون پوندی برای NHS (سرویس سلامت ملی بریتانیا) باقی مانده است.
یک سال بعد، تحقیقات، نگرانیهایی را در مورد فقدان مقررات در مورد عملهای زیبایی در خارج از کشور ایجاد کرد و گزارشهایی از مرگ افراد بر اثر عملهای زیبایی مانند لیفت باسن برزیلی در ترکیه، ارائه شد.
به همین دلیل BAAP (انجمن جراحان پلاستیک زیبایی بریتانیا) نسبت به افزایش ۴۴ درصدی عوارض ناشی از جراحی زیبایی در خارج از کشور هشدار داد و گفت که ۱۰۰ درصد این اختلالها در نتیجه عملهای جراحی انجام شده در ترکیه رخ داده است.
رولند به کازموپلیتن میگوید که به دلیل کمبود بودجه در دهه گذشته، سیستم مراقبتهای بهداشتی نابرابر و آسیبرسانی در بریتانیا در حال ظهور است.
او توضیح میدهد که کمبود بودجه باعث بی عدالتی در سیستم میشود و این سیستم نابرابر، تاثیر گستردهتری دارد.
رولند میگوید: «این سیستم معیوب به نوعی صنعت گردشگری پزشکی را تغذیه میکند.»
در بسیاری از موارد، NHS به کاهش رنج بیماران به دلیل ناکامیهای گردشگری پزشکی کمک میکند اما خود این سیستم، مشکلات بیسابقهای در زمینه کارمندان، زمان انتظار و بودجه دارد.
بنابراین اگر نتیجه جراحی تهدیدی برای زندگی چه به شکل آسیب جسمی و چه روانی نبوده یا به عفونت منجر نشده باشد، بعید است بیمارستان محلی بتواند خدماتی به شما ارائه کند.
برخی افراد نیز ممکن است به دلیل انتخاب اینگونه جراحیها، از مراجعه به پزشک خجالت بکشند.
آجی بادم تاکید میکند در صورت بروز عارضه پزشکی برای کسانی که مایلاند به جراح اصلی خود مراجعه کنند، همیشه درمان مجدد را تضمین میکند. این در حالی است که پرواز در این شرایط خطر عوارض لخته شدن خون و قرار گرفتن در معرض آلودگی را همراه دارد.
دکتر پل بانول، جراح پلاستیک و زیبایی مستقر در بریتانیا که جراحیهای اصلاحی متعددی انجام داده است، میگوید: «ارزان بودن در درازمدت میتواند بسیار گرانتر تمام شود.»
او میگوید: «البته تعداد زیادی از جراحان درجه یک در خارج از کشور وجود دارند که کارشان را عالی انجام میدهند اما موضوع این نیست بلکه مشکل مربوط به دوره نقاهت است. اگر جراحی در خارج از کشور انجام شود، کنترل عوارض احتمالی ناشی از آن سخت خواهد بود.»
تاثیر خروج از اتحادیه اروپا
رولند توضیح میدهد که خروج ما (بریتانیا) از اتحادیه اروپا، افرادی را که به دنبال جراحی در خارج از کشور هستند بیشتر در معرض خطر قرار داده است زیرا ما دیگر از سوی قوانینی که برای کمک به حفظ امنیت افراد طراحی شده است، محافظت نمیشویم.
با وجود تمام ریسکها، برای برخی از افراد، رفتن به خارج آخرین راهحل و تنها امید است.
لورنا، ۳۱ ساله، طراح گرافیک ارشد از سافولک، میگوید که پس از تلاش برای رسیدگی به مشکلات سلامتی مرتبط با اضافه وزن در بریتانیا و پس از آنکه متوجه شده توان پرداخت هزینه بخش خصوصی برای جراحی معده مرتبط با کاهش وزن را ندارد، تصمیم گرفته وام کوچکی بگیرد و برای جراحی آندوسکوپی معده در بیمارستان پارک مدیکال در شهر مرسین آدانا به ترکیه سفر کند.
او توضیح میدهد: «پس از ماهها تحقیق با یک بیمارستان تماس گرفتم. آنها اطلاعات تماس من را به یک مشاور مستقر در بریتانیا دادند و او از طریق واتساپ با من تماس گرفت. پس از حدود یک ساعتونیم سوال و جواب، تنها کاری که باید انجام میدادم برنامهریزی برای پروازهایم بود.»
لورنا علیرغم اینکه مجبور است از طریق برنامه ترجمه گوگل با تیم پزشکی خود صحبت کند، میگوید: «با توجه به کیفیت زندگیام قبل از عمل، اگر به عقب برگردم بدون لحظهای تردید دوباره همین تصمیم را میگیرم.»
اما لورنا از زمان عمل هیچ کلمهای از جراح خود، یا بیمارستانی که به آن مراجعه کرده، نشنیده است؛ به این معنی که لورنا برای مراقبتهای بعد از عمل باید به پزشک عمومی محلی خود مراجعه کند.
در تماس تصویریای که با شارلوت داشتم، او زخم باز پشت گوشش ناشی از جراحی نادرست لیفت صورت را به من نشان میدهد.
حتی حالا، بعد از تجربه از حال رفتنش در آشپزخانه و این زخم باز، او به من میگوید نمیتواند از این احساس خلاص شود که اگر فقط یک بار دیگر برای آخرین عمل به ترکیه برود، بالاخره از ظاهر خودش راضی خواهد بود.
شنیدنش سخت است و سختتر اینکه شارلوت پس از صحبت در مورد زخم بعد از عملش در تیکتاک، با اقدامات قانونی از سوی بیمارستانی که به آن مراجعه کرده بود نیز مواجه است.
شارلوت به دلیل بندهای موجود در قراردادش با بیمارستان نمیتواند در مورد کلینیک در رسانههای اجتماعی منفی صحبت کند. همچنین نمیتواند شکایت خود را به صورت قانونی پیگیری کند.
یافتههای OECD (سازمان توسعه و همکاری اقتصادی) روند نگران کنندهای را گزارش میدهد: اینکه به لطف بندهای زیرکانه موجود در قرارداد بین مرکز درمانی و بیمار، بیماران نمیتوانند سهلانگاریهای پیش آمده در روند درمان را مورد پیگرد قانونی قرار دهند.
من به این امید به ترکیه رفتم که در مورد ناکارآمدی روندی که صنعت گردشگری پزشکی بر مردم ناامید تحمیل میکند پاسخی پیدا کنم اما در عوض، حقیقتی نگرانکننده را یافتم:
پشت روکش پر زرق و برق صنعت توریسم پزشکی ترکیه و آن تصویر عالی «قبل و بعد»، ماشین دریافت پولی است که با وجود کاستیهای اسفناک، افراد آسیبپذیر را هدف قرار میدهد و حالا این صنعت به دنبال ورود به خاک انگلستان است.
تنها کاری که میتوانیم انجام دهیم این است که امیدوار باشیم این اتفاق نیفتد.
سران ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا به تازگی در یک اجلاس دو روزه در بروکسل با یکدیگر ملاقات کردند و در مورد مسایل مربوط به سیاست خارجی، از جمله استراتژی این اتحادیه در قبال چین به گفتوگو پرداختند.
چارلز میشل، رییس شورای اتحادیه اروپا، در نامه دعوت خود از رهبران اتحادیه گفته بود که این نشست فرصتی برای تایید مجدد موضع واحد اتحادیه در قبال پکن است.
این در حالی است که اعضای اتحادیه اروپا برای رسیدن به اتفاق نظر در مورد طیف گستردهای از مسایل داخلی مانند مهاجرت و اختصاص یارانه، با چالش مواجه هستند.
این وضعیت در مورد سیاست خارجی هم صدق میکند به طوری که برنامهریزی اتحادیه اروپا برای برخورد متحد و واحد با چین در چند سال گذشته با مشکل روبهرو بوده است.
گژرگورز استک، تحلیلگر موسسه مرکاتور برای مطالعات چین (MERICS) در بروکسل، به الجزیره گفته است: «اختلافات در رویکردهای سیاسی در بین کشورهای عضو در مورد چین همچنان ادامه دارد.»
او افزوده است: «برخی امنیت اقتصادی را مساله کلیدی میدانند در حالی که برخی دیگر موضع پکن را در مورد تهاجم روسیه به اوکراین محور اصلی اتخاذ تصمیمات ارزیابی میکنند. تفاوت در چنین اولویتهایی، گاهی به اصطکاک میان اعضا منجر میشود.»
موضع سخت اروپا
طی چند سال گذشته، موضع اتحادیه اروپا در قبال چین به دلایل متعددی سختتر شده است؛ از جمله اختلاف در مورد مدیریت همهگیری ویروس کرونا، ظهور چین بهعنوان یک قدرت فنی و اقتصادی که از سوی برخی کشورهای اتحادیه اروپا به عنوان تهدید تلقی میشود و اقدامات ارتش پکن در تنگه تایوان و عدم محکومیت روسیه از سوی چین در جنگ با اوکراین.
برای برخی دیپلماتها در غرب اینکه چین شورش اخیر نیروهای مزدور واگنر روسیه را کماهمیت جلوه داد، نشان دهنده اتحاد قوی این کشور با ولادیمیر پوتین، رییسجمهوری روسیه است. اتحادی که اروپا را نسبت به پکن محتاط کرده است.
ریسکزدایی بهجای جدایی از چین
در بحبوحه تنشهای ژئوپلیتیکی با چین و روسیه، اورسولا فون در لاین، رییس کمیسیون اروپا، پیش از سفر به پکن در ماه مارس سال جاری گفت که اتحادیه باید در مورد چین به جای «جدایی» روی «ریسکزدایی» تمرکز کند.
از سال ۲۰۱۹ اتحادیه اروپا از چین به عنوان «رقیب سیستماتیک» و «رقیب اقتصادی» یاد کرده است.
فون در لاین هفته گذشته ضمن طرح برنامههای اتحادیه اروپا برای تقویت امنیت اقتصادی این قاره گفت: «در حالی که یکپارچگی جهانی و اقتصاد باز سیاستهای خوبی بودهاند، اتحادیه اروپا باید نگاه روشنی هم در مورد جهانی که بیش از گذشته رقابتی و ژئوپلیتیکی شده است داشته باشد.»
هر چند که طرح او آشکارا از این موضوع بهعنوان استراتژی اقتصادی در قبال چین نام نبرده اما برخی کارشناسان اتحادیه اروپا-چین گفتهاند یکی از اهداف اصلی این استراتژی، پکن است.
حقوق بشر و اعمال تحریمها
فو کونگ، سفیر چین در اتحادیه اروپا، به الجزیره گفته است در حالی که چین جاهطلبیهای اتحادیه اروپا را برای یک زنجیره تامین انعطافپذیر درک میکند اما این بلوک نباید امنیت اقتصادی را با امنیت ملی ترکیب کند و به تجارت آزاد آسیب برساند.
هفته گذشته اتحادیه اروپا تحریمهایی را به عنوان بخشی از یازدهمین بسته تحریمی علیه مسکو، علیه نهادهای چینی اعمال کرد که گفته میشود از مجتمع نظامی و صنعتی روسیه در جنگ تجاوزکارانه روسیه علیه اوکراین حمایت کردهاند.
پیش از اعلام این ممنوعیت، فو گفته بود چین متعهد به جلوگیری از کمک شرکتها به روسیه نیست اما او امیدوار است سوءتفاهمها از طریق گفتوگو حل شوند.
در ماه مارس ۲۰۲۱، اتحادیه اروپا چهار مقام دولت چین را به دلیل نقض حقوق بشر در استان سینکیانگ این کشور تحریم کرد و پکن نیز با تحریم اعضای اتحادیه اروپا، از جمله اعضای پارلمان آن، مقابله به مثل کرد.
اتحادیه اروپا همچنین تصمیم گرفت در ماه فوریه سال جاری، پس از دو سال وقفه و دورهای از تحریمهای تلافیجویانه بین اروپا و چین، مذاکرات خود را با چین درباره موضوع «حقوق بشر» از سر بگیرد.
این در حالی است که گروههای حقوق بشری معتقدند بحث در مورد حقوق بشر با پکن «بیمعنی» است.
پکن به دلیل زیر پا گذاشتن حقوق اویغورها و همچنین سرکوب وکلا و فعالان داخل کشور به ویژه در هنگکنگ و تبت، همواره در معرض انتقاد قرار داشته است.
پیش از اجلاس سران اتحادیه اروپا، چندین گروه حقوق بشری نامهای به رهبران این اتحادیه نوشتند و از آنها خواستند در تمام روابط اتحادیه با چین، رویکردی فعالانه در زمینه وضعیت حقوق بشر در این کشور اتخاذ کنند.
آنها خواهان اتخاذ یک رویکرد هماهنگ و استراتژیک از سوی اتحادیه اروپا برای به چالش کشیدن سیاستها، رویهها و روایتهای دولت چین شدند که تضعیف روز افزون وضعیت حقوق بشر را در این کشور در پی داشته است.
تایوان
یکی از انتقادها به اعضای اتحادیه اروپا این است که این کشورها در میان پیشنهادهای ممنوعیت فنآوری، تحریمها و گفتوگوهای حقوق بشری، بهجای تعهد به استراتژی مشترک در قبال چین، منافع امنیت ملی فردی خود را در اولویت قرار دادهاند.
جوریس تیر، تحلیلگر مسایل اروپا-چین در مرکز مطالعات استراتژیک لاهه، به الجزیره گفته است: «کشورهای اروپای شرقی و مرکزی تمایل بیشتری به حمایت از رویکرد و لحن واشینگتن در قبال چین دارند.»
این رویکرد اما تا حدی به دلیل اتکای این کشورها به آمریکا برای تضمین امنیت خود در برابر روسیه است. در عین حال، دولتهای اتحادیه اروپا به طور مشترک بر این باورند که قبول نقش مرکزی چین در زنجیرههای ارزش جهانی و توسعه فنآوری، با ریسک ژئوپلیتیک بالایی همراه است.
کشورهای حوزه بالتیک و لهستان، از چین به دلیل تجدید «مشارکت بدون محدودیت» با روسیه ناامید شدهاند و همین امر سبب شده در روابط تجاری خود با پکن تجدیدنظر کنند.
در ماه آگوست سال گذشته، استونی و لتونی اعلام کردند از مجمع ۱+۱۶ خارج میشوند. این مجمع اقتصادی ۱۰ سال پیش از سوی چین با مشارکت کشورهای اروپای مرکزی و شرقی برای تقویت روابط تجاری راهاندازی شده بود.
لیتوانی نیز در نوامبر سال ۲۰۲۱ از این مجمع خارج شده و همچنین از اعمال تحریمها علیه پکن حمایت کرده بود.
این کشور نه فقط به دلیل اتحاد پکن با مسکو بلکه به دلیل اقدامات چین در تنگه تایوان، خواستار کاهش وابستگی اقتصادی به چین شده است.
از سوی دیگر موضع اتحادیه اروپا در مورد تایوان ثابت و مبتنی بر «سیاست چین واحد» است.
جوزپ بورل، مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا در ماه می به خبرنگاران گفته بود: «هر گونه تغییر یکجانبه در وضعیت موجود و هر گونه استفاده از زور، پیامدهای اقتصادی، سیاسی و امنیتی عظیمی خواهد داشت.»
وی همچنین گفت که اتحادیه اروپا باید برای همه سناریوها آماده شود و با چین برای حفظ وضع موجود و تلاش برای کاهش تنشها تعامل کند.
در همین حال کشورهای اروپای غربی مانند آلمان و فرانسه که اغلب سیاستهای داخلی و خارجی اتحادیه اروپا را هدایت میکنند، با امید به حفظ و تقویت روابط تجاری با چین، لفاظیهای تند این اتحادیه را نسبت به پکن در مورد تایوان کاهش دادهاند.
اخیرا اولاف شولتس، صدراعظم آلمان در برلین گفت که از لی کیانگ، نخستوزیر چین خواسته تا در جنگ اوکراین تاثیر بیشتری بر روسیه بگذارد.
همچنین به او اطمینان داده که برلین قصد جدایی از پکن ندارد بلکه به دنبال حفظ روابط تجاری با چین است.
از سوی دیگر امانوئل مکرون، رییسجمهوری فرانسه که او نیز اخیرا با نخستوزیر چین در پاریس ملاقات کرد، نظر مشابهی داشته است اما پس از اینکه به خاطر اظهاراتش در مورد تایپه در جریان سفرش به چین در ماه آوریل مورد انتقاد قرار گرفت، از بحث در مورد تایوان اجتناب کرد.
مکرون در مصاحبهای با روزنامه پولیتیکو گفته بود اتحادیه اروپا نباید به دلیل «همراهی با آمریکاییها یا واکنش بیش از حد چین» وارد بحران تایوان شود. در عوض، او بر داشتن «استقلال استراتژیک اروپا» تاکید کرده بود.
ماتیو دوشاتل، کارشناس ارشد مقیم و مدیر مطالعات بینالملل در انستیتو مونتاین در پاریس، به الجزیره گفته است: «تایوان بهعنوان یک موضوع تفرقهانگیز جدید در اتحادیه اروپا در حال ظهور است.»
او تاکید کرده است: «بحث بین کسانی مطرح شده که فکر میکنند اتحادیه اروپا باید در برداشتن گامهایی که به حفظ وضعیت موجود کمک میکند فعالتر باشد و کسانی که معتقدند اتحادیه اروپا باید بیتفاوت بماند.»
نتیجه تعامل اروپا با چین چه خواهد بود؟
در حالی که رهبران اتحادیه اروپا در حال بحث و گفتوگو درباره این هستند که «ریسکزدایی» چه تاثیری روی روابط آینده با چین دارد و تلاش میکنند با یک «استراتژی متحد در قبال چین» موافقت کنند، بورل در سخنرانی هفته گذشته خود در موسسه مطالعات امنیتی اتحادیه اروپا گفته است: «مرز بین ریسکزدایی و جدا شدن از چین را همیشه نمیتوان به راحتی تفکیک کرد.»
او در ادامه گفته است: «بنابراین ما به یک بحث واقعی در اروپا در این مورد نیاز داریم؛ با در نظر گرفتن اینکه نهادها میتوانند پیشنهاد دهند اما این کشورهای عضو هستند که تصمیم نهایی را میگیرند.»
بر اساس پیشنویس نتیجهگیری شورای اتحادیه اروپا که از سوی پولیتیکو مشاهده شده است، انتظار میرود رهبران اتحادیه اروپا رویکردی مبنی بر «قصد جدایی یا چرخش به سمت داخل» یا سیاستهایی برای آسیب رساندن و خنثی کردن پیشرفت اقتصادی چین اتخاذ «نکنند».
دوشاتل گفته است: «ریسکزدایی یک نتیجه توافقی است. این به وضوح نشان میدهد تنها بخشی از تجارت، سرمایهگذاری و روابط مردمی بین اتحادیه اروپا و چین در حال تبدیل شدن به مسایل امنیتی است.»
دوشاتل همچنین گفته است مشارکت ترانس آتلانتیک با آمریکا میتواند به عنوان عامل تعیین کننده ساختار سیاست خارجی اروپا باشد.
او تاکید کرده است: «طبیعی است که اتحادیه اروپا با متحد مهمتر خود در مورد سیاست خارجی در قبال چین هماهنگ شود به ویژه که اتحادیه اروپا در ارزیابی خود از روند حاکمیت داخلی چین و جاهطلبیهای بینالمللی این کشور با آمریکا همراستاست.»
با این حال نیرویی در اروپا وجود دارد که به دنبال جلوگیری از سیاست بیش از حد تهاجمی آمریکا و اتحادیه اروپا علیه چین است.
دوشاتل در این مورد معتقد است: «اروپا هم یک متحد وفادار و هم یک ترمز است.»
وی اضافه کرده است: «البته حمایت چین از روسیه بهطور جدی وجهه چین را در سراسر اروپا تضعیف کرده و دیپلماسی این کشور در تلاش برای کنترل خسارت، تاکنون شکست خورده است.»
او یادآور شده است: «بنابراین انتظار میرود اختلافات سیاسی بین کشورهای عضو اتحادیه اروپا همچنان ادامه یابد.»
