حکم ۱۱ سال زندان برای ملکه «ترانوس»؛ در سر کلاهبردارانی همچون الیزابت هولمز چه می‌گذرد؟

سریالی با نام «دراپ‌اوت» که مدتی پیش از شبکه «هولو» پخش شد به بُعد روان‌شناختی داستان الیزابت هولمز و ظهور و سقوط او پرداخت.

با وجود پخش چنین سریالی، پاسخ سوال افکار عمومی درباره این که واقعا در «ترانوس» چه رخ داد و همچنین شخصیت هولمز داده نشده و وضعیت همچنان به شکل معما باقی مانده.

سوال این است که او چطور موفق شد برای مدتی این همه طولانی، کلاهبرداری این‌چنین عظیم و جدی‌ای را ادامه دهد و البته سوال دیگر این که: این الیزابت هولمز واقعا چطور آدمی است؟

تلاش برای پاسخ به این سوال: «الیزابت هولمز واقعا چه‌جور شخصیتی دارد؟»

شخصیت‌پردازی هولمز سریال «دراپ‌اوت» هوشمندانه است از آن رو که او یک سایکوپت (اجتماع‌ستیز) بالفطره حریص یا یک قربانی بازی‌ داده‌ شده نمایش داده نمی‌شود (چیزی که خود هولمز در دادگاه ادعا کرد و گفت که درگیری او در این کلاهبرداری، تقصیر بالوانی است).

در این سریال، هولمز در سنین دانشجویی فردی جاه‌طلب و ایده‌آل‌گرا به تصویر کشیده می‌شود که البته مشخصا کم‌اعتماد به‌ نفس است و طی زمان و تجربیات زندگی است که او را به الیزابت هولمزی تبدیل می‌کند که می‌تواند سر یک سیلیکون ولی را کلاه بگذارد.

«دراپ‌اوت» روایتی باورپذیر و به اندازه کافی قانع‌کننده (از نظر روان‌شناختی) از شخصیت هولمز به مخاطب ارائه داده است.

هولمز نسخه جدید کلاهبرداران شرکتی قدیمی است

یک تحقیق که در سال ۲۰۱۱ در ژورنال اخلاق کسب‌وکار منتشر شده بود و به ارتکاب کلاهبرداری در ۳۹ شرکت آمریکایی بین سال‌های ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۵ پرداخته بود، عوامل موثری که مسوولیت کلاهبرداری به شکل سیستماتیک را متوجه عوامل اجرایی شرکت‌ها می‌کنند، بررسی کرده بود.

بسیاری از عواملی که در این پژوهش لیست شده، در شخصیت هولمز هم نمایان است.

برخی از این عوامل عبارتند از:

۱- توجیه: هولمز از دروغ گفتن به عنوان راهی برای سر پا نگه داشتن «ترانوس» استفاده می‌کرد.

۲- خودباوری: رسانه‌ها و هیات مدیره هولمز، او را غرق تعریف و تمجید می‌کردند تا جایی که امر به خود او هم مشتبه شد و باورش شد که می‌تواند ناممکن را ممکن کند.

۳- تقلیل احساس گناه یا همان «هدف وسیله را توجهی می‌کند»: هولمز بارها تاکید کرده بود که هدف از تاسیس «ترانوس» کمک به مردم است اما اگر واقعا به آن‌چه می‌گفت باور داشت، پس به همان شکل در ذهنش، «شر» کلاهبرداری را با آن «خیر» که قرار بود از «ترانوس» عاید مردم شود، خنثی می‌کرد.

البته اینکه جهان درباره شخصیت کسی مانند الیزابت هولمز کنجکاو باشد چیز عجیبی نیست و اتفاقا خوب است.

نتیجه اصلی تحقیق سال ۲۰۱۱ نشان می‌دهد هنگام تحلیل شخصیت افرادی همچون هولمز، پای مواردی فراتر از انگیزه‌های سود مالی و البته عوامل روانی صاحبان و سران شرکت‌ها که خود آن‌ها را با رفتارهایشان به نمایش می‌گذارند، در میان است.

درک توجیه الیزابت هولمز بابت آن کلاهبرداری عظیم موجب می‌شود مردم بتوانند دست افرادی که رفتارهای مشابه نشان می‌دهند، پیش‌ پیش بخوانند تا شاید بتوانند از تولد یک «ترانوس» دیگر جلوگیری کنند.