با رای مثبت سنای آمریکا طرح لغو مجوز حضور پنتاگون در عراق برای تصویب به مجلس نمایندگان رفت

این خبرگزاری روز چهارشنبه اعلام کرد دولت عربستان این تصمیم را در نشستی به ریاست ملک سلمان، پادشاه عربستان سعودی گرفته است.

«سازمان‌ همکاری شانگهای» یک سازمان بین دولتی منطقه‌ای برای همکاری‌های چند جانبه سیاسی، امنیتی و اقتصادی است که برای رقابت با نهادهای غربی در سال ۲۰۰۱ از سوی چین، روسیه، قزاقستان، تاجیکستان، ازبکستان و قرقیزستان پایه‌گذاری شد و اکنون تعداد اعضای آن به هشت کشور از جمله هند و پاکستان افزایش یافته است.

جمهوری اسلامی ایران نیز که از سال ۲۰۰۵ میلادی عضو ناظر سازمان همکاری شانگهای است، در سال‌های اخیر تلاش کرده عضو دائم این سازمان شود.

در شهریور ۱۴۰۰، مقام‌های جمهوری اسلامی از آغاز روند عضویت دائم ایران در این سازمان خبر دادند و یک سال بعد (اواخر شهریور سال گذشته) نیز ولادیمیر پوتین، رییس‌جمهوری روسیه، در دیدار با ابراهیم رئیسی، رییس دولت جمهوری اسلامی، در حاشیه اجلاس سران سازمان همکاری شانگهای گفت روسیه از این که جمهوری اسلامی به زودی به این سازمان «جدی، بزرگ و معتبر» می‌پیوندد، «بسیار خوشحال است».

کشورهای دیگری که وضعیت ناظر سازمان همکاری شانگهای یا شریک گفت‌وگو را در این سازمان دارند عبارتند از مصر، قطر و ایران.

تصمیم عربستان سعودی برای پیوستن به سازمان همکاری شانگهای کمتر از سه هفته پس از اعلام توافق تاریخی ازسرگیری روابط دیپلماتیک، اقتصادی و امنیتی میان ریاض و تهران، با میانجی‌گری چین و پس از هفت سال قطع روابط میان جمهوری اسلامی و عربستان سعودی صورت گرفته است.

نقش شی جین‌پینگ، رییس‌جمهوری چین در نزدیک کردن تهران و ریاض در حالی است که عربستان سعودی از متحدان قدیمی آمریکا به شمار می‌رود.

رییس‌جمهوری چین روز سه‌شنبه هشتم فروردین در یک تماس تلفنی با محمد بن سلمان، ولیعهد عربستان سعودی که عملا قدرت را در این کشور در دست دارد، از کاهش تنش‌ها در خاورمیانه استقبال کرد.

جین‌پینگ همچنین در اولین واکنش علنی خود درباره توافق میان عربستان سعودی و جمهوری اسلامی، گفت که مذاکرات درباره این توافق «نقش مهمی در تقویت وحدت و همکاری منطقه‌ای» خواهد داشت.

چین از خریداران عمده نفت ایران و عربستان سعودی به شمار می‌رود.

با این حال در واشینگتن، یک سخنگوی وزارت امور خارجه آمریکا، تاثیر اعلام ارتباط ریاض با سازمان همکاری شانگهای را کم‌اهمیت جلوه داد و گفت که این موضوع مدت‌هاست به تعویق افتاده است.

این سخنگو گفت: «هر کشوری روابط خاص خود را دارد.»

رسانه‌های سوری در حالی از حمله موشکی اسرائیل به حومه دمشق خبر می‌دهند که خبرگزاری رسمی سوریه، سانا، ساعت این حمله را حدود ساعت ۱:۳۰ بامداد پنج‌شنبه ۱۰ فروردین اعلام کرد.

بر اساس این خبر، چندین موشک از منطقه جولان به سوی پایتخت سوریه شلیک شدند.

مقام‌های سوری می‌گویند در این حمله دست‌کم دو سرباز سوری زخمی شده‌اند و خسارات مالی نیز بر جای مانده است.

این چهارمین حمله منتسب به اسرائیل در خاک سوریه در یک ماه گذشته است.

هنوز درباره هدف این حمله گزارشی منتشر نشده است.

سانا به نقل از یک منبع نظامی دولت سوریه نوشت: «حدود ساعت ۱:۲۰ دقیقه (به وقت محلی)، اسرائیل با تعدادی موشک از سمت بلندی‌های جولان برخی نقاط در حومه دمشق را هدف قرار داد.»

این منبع نظامی که نامش فاش نشده، مدعی شد که سوریه توانسته با پدافند هوایی خود برخی از موشک‌ها را رهگیری و ساقط کند.

مقام‌های سوری از میزان خسارت وارده و محل وقوع حمله جزییاتی ارائه نکردند اما در سال‌های اخیر بارها در حملاتی که به اسرائیل منتسب شده، مواضع نظامی دولت سوریه، شبه‌نظامیان تحت حمایت جمهوری اسلامی و همچنین مواضع حزب‌الله لبنان در خاک سوریه هدف گرفته شده است.

اسرائیل به ندرت درباره چنین حملاتی اظهارنظر می‌کند اما مقام‌های این کشور بارها تاکید کرده‌اند اجازه نخواهند داد جمهوری اسلامی در سوریه حضور نظامی خود را تثبیت کند.

از ابتدای ماه جاری میلادی تاکنون تنها دو حمله منتسب به اسرائیل علیه فرودگاه حلب، دومین فرودگاه بزرگ سوریه گزارش شده است: در اولین حمله که روز هفتم مارس انجام شد سه نفر کشته شدند و در دومین حمله که روز ۲۲ مارس (دوم فروردین) انجام شد، خسارات مادی وارد آمد.

درباره دومین حمله که تلفات انسانی آن گزارش نشد، سازمان دیده‌بان حقوق بشر سوریه از انهدام انبار تسلیحاتی شبه‌نظامیان تحت حمایت جمهوری اسلامی در نزدیکی فرودگاه حلب خبر داد و حمله را به جنگنده‌های اسرائیلی منتسب کرد.

بر اساس گزارش این سازمان، فرودگاه حلب موقتا از فعالیت عادی خود خارج شد.

آسوشیتدپرس نوشت که این فرودگاه به مدت دو روز از مدار خارج بود.

از زمان زلزله اخیر ترکیه و سوریه که حدود شش هزار کشته در سوریه بر جای گذاشت، تعداد زیادی از هواپیماهای حامل کمک‌های بشردوستانه در فرودگاه حلب به زمین نشستند.

پیشتر یک منبع نظامی اسرائیل به جمهوری اسلامی هشدار داده بود اگر تجهیزات و تسلیحات نظامی را زیر پوشش کمک‌های بشردوستانه به مردم زلزله‌زده سوریه به این کشور منتقل کند، بدون تردید پاسخ نظامی قاطعی از سوی اسرائیل دریافت خواهد کرد.

آسوشیتدپرس نوشت که علاوه بر فرودگاه‌ها، اسرائیل بنادر دریایی سوریه در مناطق تحت کنترل دولت را هم هدف قرار داده تا از ارسال تسلیحات از ایران به گروه‌های شبه نظامی مورد حمایت تهران، از جمله حزب‌الله لبنان جلوگیری کند.

در این بیانیه آمده است: «در این سال‌ها کنگره‌ ایرانیان کانادا را رفته‌رفته از سازمانی که باید به اهداف خود خدمت می‌کرد به ابزاری بدل کردند تا مقاصد سیاسی و اقتصادی‌شان را برآورده کند. آن‌ها با تغییر آیین‌نامه‌های این نهاد بدون مشورت کافی با اعضا و جامعه، جز عدم شفافیت و فرار از پاسخگویی چیزی در چنته نداشته‌اند.»

این بیانیه افزود: «هیات‌مدیره‌های کنگره از سال ۲۰۱۶ فعالانه از مشروعیت ‌بخشیدن به نظام جمهوری اسلامی در داخل ایران و در صحنه‌ بین‌المللی و عادی‌سازی روابط با رژیم اسلامی برخلاف میل جامعه‌ ایرانی-کانادایی دفاع کرده‌اند.»

امضاءکنندگان این بیانیه خاطرنشان کردند کنگره‌ ایرانیان کانادا برخلاف اساس‌نامه و اهداف تعیین‌شده در این نهاد، بر سرنگونی پرواز اوکراینی با موشک‌های سپاه «خاک پاشیدند»، و نه تنها از سپاه به عنوان عامل این جنایت نامی نبردند، بلکه در تلاش خانواده‌های جانباختگان برای دادخواهی سنگ‌اندازی کردند.

این بیانیه افزود: «اعضای هیات‌مدیره‌ کنگره‌ ایرانیان کانادا نه تنها در برابر جنایات جمهوری اسلامی در انقلاب زن، زندگی و آزادی قاطعانه واکنشی نشان ندادند، بلکه بر عکس با اظهارات خود بر ادعاهای نادرست رژیم در مورد انگیزه‌ معترضان صحه گذاشتند.»

امضاءکنندگان خاطرنشان کردند: «هیات‌مدیره‌ فعلی مشروعیتش را از دست داده و اعتماد جامعه‌ ایرانی کانادا را نه در هدایت کنگره‌ ایرانیان کانادا و نه در برگزاری مجمع عمومی و انتخابات دارد.»

این کنشگران در پایان از اعضای فعلی هیات‌ مدیره‌ کنگره‌ ایرانیان کانادا خواستند که از سمت خود کناره‌گیری کنند و امور این نهاد را به کمیته‌‌ای موقت واگذار کنند تا در مهلتی سه ماهه و در انتخاباتی آزاد و منصفانه، هیات‌مدیره‌ تازه انتخاب شود.

کاوه شهروز، مهرداد آرین‌نژاد، مهردخت هادی، فراز خوشبختیان، کاوه شکوری، نیما مشعوف و امیر خدیر از دیگر امضاءکنندگان این بیانیه هستند.

به گزارش مجتبا پورمحسن، عضو هیات تحریریه ایران‌اینترنشنال، کار حمیدرضا محمد آبراهه ایجاد یک شبکه مخفی غیر رسمی با هدف جذب عوامل و ترویج فعالیت‌های وزارت اطلاعات در آفریقا برای نفوذ در دولت‌های محلی، فعالیت‌های تروریستی و ربودن و حذف اهداف غربی در قاره آفریقا بوده است.

حمیدرضا محمد آبراهه، با نام مستعار «حمید سالاری»، آبان ماه در دارالسلام دستگیر شد. او ۴۵ ساله و اهل زابل است و ۱۵ سال با وزارت اطلاعات همکاری داشته است.

در ۱۵ آذر ۱۴۰۱، وزارت مهاجرت تانزانیا در بیانیه‌ای از اخراج یک شهروند ایرانی به نام حمیدرضا محمد آبراهه خبر داد، که به گفته این وزارتخانه با مجموعه‌ای از اسناد جعلی، از جمله یک سند جعلی ازدواج، ویزای چندگانه دریافت کرده بود.

دولت تانزانیا اعلام کرد پس از دستگیری و بازجویی حمیدرضا محمد آبراهه، مشخص شده که او به دنبال اقدامات خرابکارانه علیه شهروندان تانزانیا و چند کشور دیگر بوده است.

طبق فیلم بازجویی حمیدرضا محمد آبراهه که در اختیار ایران‌اینترنشنال قرار گرفته، این مامور اطلاعاتی جمهوری اسلامی گفت: «وزارت اطلاعات هر سرویس یا کاری از من بخواهد، باید آماده کنم... شما هر کاری را که بخواهید، بعد از سه سال می‌توانید انجام دهید.»

او افزود: «وظیفه اصلی من این است که باید در یک طرح پنج ساله و بعد ۱۰ ساله، برای وزارت اطلاعات شبکه‌ای را ایجاد کنم تا بتوانند هر کاری که می‌خواهند در اینجا انجام دهند.»

حمیدرضا محمد آبراهه در این بازجویی گفت: «من به عنوان حمید سالاری باید این سه پله را درست کنم: آدم‌ها را پیدا کنم، آدم‌ها را سر جایشان قرار دهم و تصویبشان کنم. آنها باید زبان یاد بگیرند، مدارک هویتی بگیرند، باید بتوانند تحرک داشته باشند و باید با آدم‌های بزرگ تا آدم‌های پایین ارتباط بگیرند.»

تانزانیا در شرق آفریقا در کنار کشورهای کنیا و اوگاندا میزبان حدود ۳۰ هزار بلوچ است که ۳۰۰ سال پیش به آنجا مهاجرت کرده‌اند.

حمیدرضا آبراهه با وجودی که از تبار سیستانی و شیعه است، در تانزانیا خود را بلوچ و سنی مذهب معرفی می‌کرد تا وارد جامعه بلوچ‌های تانزانیا شود.

آبراهه در بخشی از بازجویی گفت: «دو اداره در چابهار و زاهدان از ما پشتیبانی می‌کنند. گفتم فقط برای من افراد بلوچ‌زبان ایرانی یا پاکستانی پیدا کنید که از تانزانیا تا حدی شناخت داشته باشد و حاضر باشد مدتی در اینجا بماند.»

جمهوری اسلامی در دو دهه اخیر کوشیده از طریق سرمایه‌گذاری و فرستادن هیات‌های اقتصادی و تجاری به کشورهای آفریقایی نزدیک شود. آبراهه در گزارش خود روش نسبتا تازه وزارت اطلاعات با نام فرستادگان غیر رسمی را فاش کرد که در آن افراد به ماموریت‌های رسمی نمی‌روند و با سفارتخانه‌ها در تماس نیستند.

آبراهه برای مخفی کردن امضای عملیاتی خود در تانزانیا این اقدامات را انجام می‌داد: ارسال اطلاعات و پیام‌ها از طریق همسران که برای بازدید از اعضای شاخه‌های مخفی می‌آیند؛ جدا کردن پروازها و ترجیح استفاده از پروازهایی با چند توقف (چهار توقف) تا مقصد؛ خرید تلفن، رزرو هتل و تاکسی، اجاره اتوموبیل و آپارتمان از طریق عوامل واسطه و ایجاد روابط مجازی مخفیانه.

فرمانده آبراهه فردی به نام «سید محمد» است که از او خواسته بود تا هر سال سه مامور را استخدام کند و با ۱۰ نفر از جامعه بلوچ در تانزانیا ارتباط برقرار کند تا پوشش اطلاعاتی او برقرار شود. اسناد رسیده به ایران‌اینترنشنال نشان می‌دهد آبراهه در این مدت افرادی را جذب کرده است.

آبراهه در بازجویی گفت: «این شبکه و این ایستگاه غیررسمی تانزانیا یک بسته است که باید بتواند همه کارها را انجام دهد و این اهداف اصلی وزارت اطلاعات در تمام دنیاست.»

این افسر وزارت اطلاعات در اعترافات خود ساختار همه بخش‌های وزارتخانه و ماموریت‌های آنها را فاش کرده است. او گفت عمده فعالیت بخش جمع‌آوری اطلاعات خارجی بر اسرائیل، آمریکا، عربستان سعودی و جمهوری آذربایجان متمرکز است.

اطلاعات به دست آمده در بازجویی آبراهه، از رقابت سنگین وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه حکایت دارد، تا جایی که به گفته او، هر یک از این دو نهاد از شکست اطلاعاتی یکدیگر ابراز رضایت می‌کنند.

آبراهه اطلاعات سپاه را سازمانی بی‌پروا خواند که برای فعالیت سریع‌تر، به هزینه کیفیت پایین فعالیت توجه نمی‌کند.

این مامور واحد ۸۵۳ وزارت اطلاعات پس از تخلیه اطلاعاتی در تانزانیا، به ایران بازگردانده شده است.

بنیاد روزنامه‌نگاری نیمان دانشگاه هاروارد ضمن اهدای این جایزه تعهد استوار نیلوفر حامدی و الهه محمدی به روزنامه‌نگاری شهامت‌آمیز درباره مسائلی که در ایران زنان را تحت تاثیر قرار می‌دهند، ستود.

این بنیاد خاطرنشان کرد: «نیلوفر حامدی و الهه محمدی برای گزارش جان باختن مهسا امینی جان خود را به خطر انداختند و در این راه آزادی خود را از دست دادند. آنها از خطری که با آن مواجه بودند آگاه بودند، اما همچنان به گزارش داستان مهسا امینی متعهد ماندند.»

الهه محمدی، خبرنگار روزنامه هم‌میهن و نیلوفر حامدی، خبرنگار روزنامه شرق هستند که گزارش‌هایی از چگونگی کشته شدن و مراسم خاکسپاری مهسا امینی تهیه و در رسانه‌های خود منتشر کردند اما در نخستین موج از دستگیری‌های خیزش انقلابی و در اواخر شهریور و اوایل مهر ماه بازداشت شدند.

وزارت اطلاعات و سازمان اطلاعات سپاه روز ششم آبان با انتشار بیانیه مشترکی، محمدی و حامدی را به «ارسال اخبار جهت‌دار»، «تحریک بستگان متوفی (مهسا امینی)» و «کارگردانی برخی صحنه‌ها» در بیمارستان و مراسم تشییع مهسا متهم کردند.