ده قدم کوچک برای جلوگیری از افزایش وزن

با توجه به اینکه این نقش اغلب به عهده مادران است و پدران اغلب نقش نان‌آ‌ور را دارند، شاید این تغییر نقش برای بسیاری از پدران چندان آسان نباشد.

یک روان‌درمانگر مشاهدات خود را از پدرانی که تلاش کرده‌اند ارتباط قوی‌تری با فرزندانشان داشته باشند در وب‌سایت خبری سی ان ان منتشر کرده است.

به باور این روان‌درمان‌گر همه‌گیری و کار از خانه نوع روابط خانوادگی را به سرعت تغییر داد. بسیاری از پدران که در بیرون از خانه کار می‌کردند ناگهان با این واقعیت روبرو شدند که چقدر از زندگی روزمره فرزندانشان و بازی و ارتباط نزدیک با آنها غایب بوده‌اند. حالا بسیاری از پدران می‌خواهند بیشتر در زندگی خانوادگی حضور و نقش داشته باشند. اما این‌کار چندان هم برای آنها آسان نیست.

او اعتقاد دارد بسیاری از پدران برای این تغییر نقش نیاز به تغییر و تعدیل تفکر دارند. بسیاری از فرزندان عادت ندارند پدر خود را در نقش یک انسان شوخ و اهل بازی ببینند. برای آنها پدر یعنی یک انسان جدی که کارش فقط نان‌آوری است و اغلب در خارج از خانه کار می‌کند. با اینکه نقش والدین در ۳۰ سال اخیر با حضور و مشارکت بیشتر زنان در جامعه تغییر کرده، اما همچنان تربیت و نگهداری از فرزندان اغلب به عهده مادران بوده، حتی در میان مادرانی که تمام‌وقت یا پاره‌وقت کار می‌کنند.

بر اساس تحقیقات انجام شده، نقش یک پدر فعال و درگیر در امور خانوادگی بی اهمیت نیست. یک تحقیق در سال ۲۰۱۳ نشان داد که پدران بسیاری مهارتهای مهم زندگی را از طریق وجود رابطه پدر و فرزند به فرزندان خود آموزش می‌دهند. پدران همچنین می‌توانند با وجود این رابطه فرزندان خود را در مورد روابط با همسالان راهنمایی کنند.

حضور یک پدر فعال در زندگی بچه‌ها، چه پسر و چه دختر، فواید بسیار دیگری نیز دارد. دیدن مردان در نقش‌های متفاوت و انعطاف‌پذیری آنها در نقش‌های مختلف [اجتماعی] به دختران و پسران کمک می‌کند تا با سخت‌گیری کمتر و خوش‌بینی بیشتری در مورد زندگی خود فکر کنند.

پدرها الگوهای بسیار مهمی برای پسران هستند و توجه مثبت آنها به دختران به همان اندازه برای عزت‌نفس دختران مفید است. با این‌وجود به رغم بروز تغییرات تدریجی در نقش‌های جنسیتی پدر و مادر، همچنان ایده پدر فعال در زندگی روزمره خانوادگی ایده‌ جدیدی است.

برای آسان‌تر کردن این چالش‌ها کارشناسان توصیه می‌کنند:

تغییر را به فرزندان خود اعلام کنید

100%

هیچ اشکالی ندارد به فرزندان خود بگویید که می‌خواهید بیشتر در زندگی آنها حضور داشته باشید و آنها را بهتر بشناسید. اگر شما پدری هستید که علاقه‌مند به ارتباط بیشتر است، این احساستان را به خانواده خود اعلام کنید. به همسرتان بگویید که به کمک و حمایت او در تقویت ارتباط با فرزندان خود نیاز دارید. این کار باعث می‌شود که تغییرات پیش‌رو کمتر فرزندانتان را دچار سردرگمی کند.

اولویت‌های خود را تغییر دهید

100%

مسلما انجام وظایف پدری مستلزم این است که در چگونگی گذراندن وقت خود تغییرات اساسی ایجاد کنید. بسیاری از پدرانی که بیشتر وقت خود را صرف کار و ‌دیگر فعالیت‌ها می‌کرده‌اند، در زمان قرنطینه زمان بیشتری را با خانواده گذرانده‌اند. این تجربه باعث شد که بسیاری از والدین متوجه شوند که با کم‌شدن وقتی که صرف رفت و آمد به محل کار می‌‌شود، بازده کار بیشتر است و آنها زمان بیشتری برای گذراندن در کنار خانواده دارند.

با این حال، بسیاری از پدران متوجه شدند که بدون هیچ قصدی، زمان به راحتی با کارهایی مانند ساعات کاری بیشتر، کارهای خانه و یا حتی پرسه‌زدن در رسانه‌های اجتماعی بلعیده می‌شود. سعی کنید از هر لحظه زمان خود برای گذراندن وقت با فرزندان خود استفاده کنید؛ ترجیحا برنامه‌های گذران وقت با خانواده را در تقویم خود ثبت کنید. [تا با عوامل دیگر تداخل پیدا نکند]

100%

صبور باشید

با اقدامات کوچک شروع کنید. یکی از پدرانی که من با او کار می‌کنم، ارتباط عمیقی را با دختر نوجوانش تجربه کرد. او شروع کرد به نوشتن پیام‌های کوتاه « دوستت دارم». سپس آنها شروع کردند به ارسال پیامک‌های کوتاه روزمره؛ پیامک‌هایی مانند ارسال جک و یا موسیقی و یا فقط یک دوستت دارم خیلی کوتاه با علامت اختصاری. همین پیامک‌ها باعث عمیق‌تر شدن رابطه آنها شد. فراموش نکنید که ایجاد و تقویت رابطه زمان می‌برد. نشان دادن احساس نا‌امیدی و سرخوردگی فقط فاصله بین شما و فرزندانتان را بیشتر می‌کند.

در بسیاری از خانواده‌ها، مادران در انجام وظایف مربوط به تربیت فرزندان تجربه بیشتری دارند. بنابراین، به جای اختراع دوباره چرخ، با شریک زندگی خود در مورد نحوه ارتباط با فرزندانتان صحبت کنید. اگر فرزندان شما به طنز و شوخی خوب واکنش نشان می‌دهند، از طریق طنز با آنها ارتباط برقرار کنید. اگر آنها به ساختار و نظم عادت دارند در برقرای ارتباط با آنها چنین روش‌هایی را پیشه کنید. مثلا می‌توانید در برنامه‌ریزی هفتگی آنها، مانند برنامه غذایی، زمان تکالیف و زمان استراحت پیش از خواب، شرکت کنید. اگر همچنان احساس می‌کنید نمی‌توانید ارتباط برقرار کنید، الگوهای ارتباط مادر با بچه‌ها را دنبال کنید.

با انجام این کارها، شما در انجام وظایف والدین و نقش آنها تعادل برقرار می‌کنید. حفظ چنین دستاوردی- حتی بعد از گذر از بدترین شرایط همه‌گیری- می‌تواند ارزشمند باشد، زیرا باعث تقویت بیشتر روابط و ایجاد یک زندگی شادتر در خانه می‌شود و در نهایت به نفع کل خانواده است.

اسکات مونتگمری، پروفسور اپیدمی‌شناس و تیم او در دانشگاه یوسی‌ال در بریتانیا، سال‌ها برای پیدا کردن علل این بیماری تحقیق کرده‌اند. تحقیقات آنها نشان داده است که ابتلا به ذات‌الریه در نوجوانی، با بروز احتمالی ام‌اس در فرد در بزرگسالی او، مرتبط است. پژوهش این تیم، بر بررسی بیشتر ارتباط دیگر انواع عفونت‌ها با بروز عارضه ام‌اس متمرکز است.  گوشه‌ای از یافته‌های این تیم در وبسایت کانورسیشن منتشر شده است.

انجام تحقیقات این‌چنینی نیازمند احتیاط است. چرا که اغلب، عفونت‌ها خود، می‌توانند ناشی از ام‌اس باشند تا برعکس آن. همچنین، پنج تا ده سال و یا حتی بیشتر از ابتلا به عفونت، تا هنگامی که فرد نخستین علایم ام‌اس را در بدن خود مشاهده می‌کند طول می‌کشد. از این علایم می‌توان مورمور شدن، بی‌حسی، خشکی، مشکل در حفظ تعادل، مشکلات بینایی و خستگی مفرط را نام برد. بنابراین مونتگمری و تیم او در این پژوهش کوشیدند از اینکه عفونت‌ها، پیش از ظهور عارضه ام‌اس در فرد اتفاق افتاده‌ باشد، اطمینان حاصل کنند.

تیم مونتگمری، برای انتشار این تحقیقات که در مجله «مغز» منتشر شد، از پرونده پزشکی نزدیک به ۵/۲ میلیون متولد در سوئد، از ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۴، استفاده کرد. از این دسته، برای بیش از ۴ هزار نفر، پس از ۲۰ سالگی، تشخیص ام‌اس داده شده بود. ۱۹ درصد از این ۴ هزار نفر، بین زمان تولد تا ده سالگی و ۱۴ درصد آنان، بین سنین ۱۱ تا ۱۹ سالگی به عفونتی مبتلا شده بودند که در بیمارستان تشخیص داده شده بود.

تیم مونتگمری دریافت که عفونت‌هایی که پیش از ۱۱ سالگی تشخیص داده شده بود با تشخیص ام‌اس  در بزرگسالی رابطه‌ای نداشت. اما عفونت‌هایی، شامل عفونت‌های نسبتا شدیدی که بین سنین ۱۱ تا ۱۹ سالگی و در بیمارستان تشخیص داده شده بود، مشخصا با احتمال بالاتر بروز عارضه ام‌اس در فرد در سال‌های آتی زندگی او، مرتبط بود.

100%

بنا بر تحقیقات این تیم، تمامی عفونت‌ها با به وجود آمدن ام‌اس مرتبط نبود. اما یک یافته قابل‌توجه این بود که عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی، شامل مغز و نخاع، احتمال ابتلا به ام‌اس را به‌شکل آشکاری افزایش می‌داد. البته این یافته، منطقی به نظر می‌رسد. چرا که التهاب در سیستم عصبی مرکزی موجب برانگیخته شدن فرآیند خودایمنی می‌شود که باعث بروز عارضه ام‌اس است. طی فرآیند خودایمنی، سیستم ایمنی شخص، خود به قسمت‌هایی از بدن حمله می‎‌کند.

بر اساس این پژوهش‌ها، ابتلا به عفونت‌های تنفسی در دوره نوجوانی با ام‌اس مرتبط بود و احتمال ابتلا به این عارضه را تا بیش از ۵۰ درصد افزایش می‌داد. در برخی موارد، عفونت و التهاب در ریه می‌تواند به فعال شدن سیستم ایمنی در باقی نقاط بدن، از جمله سیستم عصبی مرکزی، منجر شود و احتمال التهاب در آن را افزایش دهد. این امر می‌تواند دلیل اینکه عفونت ریه، می‌تواند آغاز فرآیند بروز ام‌اس باشد را توضیح دهد. دیگر اینکه، عوامل عفونت‌زا می‌توانند تاثیر مستقیم‌تری بر روی مغز داشته باشد.

دیرزمانی است که عفونت با ویروس‌های «اپشتین بار»، موسوم به ای‌بی‌وی، از خانواده ویروس هرپس انسانی، با بروز عارضه ام‌اس مرتبط خوانده شده است. بنابراین مونتگمری و تیم او باید یقین حاصل می‌کردند که نتایج پژوهش آنها، متکی بر ارتباط میان این‌گونه ویروس‌ها با دیگر انواع عفونت‌ها نباشد. پس پژوهش، افرادی که به نوع شدید ای‌بی‌وی که به‌نام منونوکلئوز عفونی یا تب‌غده‌ای شناخته می‌شود، مبتلا شده بودند دربرنمی‌گرفت. با خارج کردن این دسته از جامعه آماری، ارتباط ابتلا به عفونت در دوره نوجوانی با افزایش احتمال بروز ام‌اس در بزرگسالی، همچنان برجا ماند.

برای بیشتر مطمئن شدن از ارتباط  ابتلا به عفونت در دوره نوجوانی پیش از پدیدار شدن علائم اولیه ام‌اس در فرد، مونتگمری و همکارانش، پژوهششان را تکرار کردند ولی این بار، تنها به تشخیص ام‌اس پس از ۲۵ سالگی پرداختند. نتیجه یکسان ماند. یعنی بالا رفتن احتمال ابتلا به ام‌اس، با ابتلا به عفونت‌های سیستم عصبی مرکزی و ریه در دوره نوجوانی، مرتبط ماند. دست‌کم ۵ سال  و معمولا بیشتر، بین ابتلا به عفونت و تشخیص ام‌اس فاصله بود که نشان می‌داد که بیماری به‌آهستگی پیشرفت می‌کند و بروز آن، تا هنگامی که آنقدر آسیب به مغز وارد شده باشد که اولین نشانه‌های اسکلروز چندگانه پدیدار شود، طول می‌کشد.

نوجوانی، دوره آسیب‌پذیری

بر اساس پژوهش تیم مونتگمری، نوجوانی دوره آسیب‌پذیری بیشتر برای ابتلا به ام‌اس در آینده است و می‌تواند سال‌ها بین ابتلا به عفونت و بروز ام‌‌اس فاصله باشد. یافته‌هایی که می‌تواند به پژوهشگران در فهم بهتر انواع عفونت‌های مرتبط با افزایش احتمال بروز ام‌اس، کمک کند. پس خوب است هنگام تشخیص پزشکی برای فردی که علایم ام‌اس را نشان می‌دهد، ابتلای او به عفونتی جدی در دوره نوجوانی، در نظر گرفته شود.

بسیاری عفونت‌ها، اما نه تمامی آنها و به‌صورت ‌خاص، عفونت‌هایی که در سیستم عصبی مرکزی التهاب ایجاد می‌کند، با بروز ام‌اس مرتبط است. اما تنها شمار اندکی، و در بسیاری موارد رقمی کمتر از یک درصد، که در نوجوانی به عفونتی نسبتا شدید مبتلا شده باشند در سنین بالاتر ام‌اس می‌گیرند.