«متاسفم آقای امباپه، اما مربی به من گفته بود که مهارتهای شما را مهار کنم.» این جمله همراه با عکسی از پسربچهای حدود چهار ساله با گونههای تپل و چشمان آبی، پس از پیروزی ۲ بر صفر اسپانیا مقابل فرانسه در نیمهنهایی جام جهانی ۲۰۲۶، در شبکههای اجتماعی دستبهدست شد.
پسربچه داخل عکس، پائو کوبارسی در حدود چهار سالگی بود. حالا این مدافع ۱۹ ساله قهرمان جام جهانی شده و عنوان بهترین بازیکن جوان مسابقات را نیز به دست آورده است.
اینکه اسپانیا در تمام طول مسابقات تنها یک گل دریافت کرد، تا حد زیادی به عملکرد درخشان کوبارسی در خط دفاعی مربوط میشد. او همچنین پاسوری کمنظیر است؛ ویژگیای که نقش مهمی در برتری اسپانیا در مراحل پایانی جام جهانی داشت.
کوبارسی و همتیمیهایش در فینال برابر آرژانتین تحت فشار قرار گرفتند. او در وقتهای تلفشده نیمه دوم پس از برخورد شدید انزو فرناندز به زمین افتاد؛ خطایی که باعث شد فرناندز با دومین کارت زرد، اخراج شود.
کوبارسی همچنین در دقایق پایانی وقت اضافه، زمانی که آرژانتین برای زدن گل تساوی فشار میآورد، با یک دفع توپ تماشایی مانع گلزنی مارکوس سنسی، بازیکن تعویضی آرژانتین، شد.
در تمام این لحظات، او با آرامش در قلب خط دفاع اسپانیا بازی کرد و بیشترین تعداد لمس توپ، پاس موفق، دقت پاس، پاسهای رو به جلو و دفع توپ را در میان همه بازیکنان حاضر در زمین به ثبت رساند.
او دومین بازیکنی شد که در تاریخ فینالهای جام جهانی بیش از ۱۰۰ پاس موفق ثبت کرده است. آمار مسابقه نیز نشان میدهد که چگونه ریتم بازی اسپانیا را کنترل میکرد.
در مراحل حذفی نیز همین روند ادامه داشت. کوبارسی در پیروزی ۲ بر یک اسپانیا مقابل بلژیک در مرحله یکچهارم نهایی، ۹۱ پاس داد که ۹۷.۸ درصد آنها به مقصد رسید.
در دیدار برابر فرانسه، که بسیاری آن را بخت نخست قهرمانی میدانستند، کیلیان امباپه، رقیب او از رئال مادرید، تقریبا هیچ فرصت موثری پیدا نکرد. همه این اتفاقها در نخستین تورنمنت بزرگ ملی کوبارسی رقم خورد.
به نوشته سایت اتلتیک؛ کوبارسی از نسل بازیکنان آکادمی بارسلونا، متولد سال ۲۰۰۷، است؛ نسلی که لامین یامال نیز از آن برخاست. این دو در لاماسیا همتیمی بودند تا اینکه یامال در فصل ۲۴-۲۰۲۳ به تیم اصلی راه یافت.
کوبارسی نیز در ژانویه ۲۰۲۴، تنها چند روز پیش از ۱۷ ساله شدن، نخستین بازی خود را برای تیم اصلی بارسلونا در جام حذفی اسپانیا مقابل یونیونیستاس سالامانکا انجام داد.
از آن زمان دیگر به عقب بازنگشت؛ هرچند پیشرفت او تا حدی زیر سایه درخشش خیرهکننده لامین یامال قرار گرفت.
او اکنون دو سال و نیم است که یکی از مهرههای ثابت بارسلونا به شمار میرود و پیشرفتش به همان اندازه چشمگیر است؛ بهویژه به دلیل ثبات عملکرد در پستی که کوچکترین اشتباه در آن میتواند به دریافت گل منجر شود.
این مدافع جوان همچنین نزدیکترین بازیکنی است که اسپانیا در سالهای اخیر به جرارد پیکه، مدافع قهرمان جام جهانی و جام ملتهای اروپا، داشته است.
او بازیکنی آرام، خونسرد و خلاق است. هرچند بلوغ فوتبالی او در این جام جهانی بسیاری را شگفتزده کرد، اما پیش از این نیز همین ویژگیها را در بارسلونا، یکی از سختگیرترین باشگاههای فوتبال جهان، نشان داده بود.
این آرامش ریشه در محل زندگی او دارد؛ روستای کوچک استانیول در منطقه کاتالونیا با تنها ۱۹۵ نفر جمعیت. کوبارسی در خانوادهای نجار به دنیا آمده و در ۱۷ سالگی، برای پروژه پایان مدرسه، یک چهارپایه چوبی ساخت و سنت خانوادگی را ادامه داد.
اگر بخواهیم استانیول را توصیف کنیم، شبیه منطقه شایر در داستان ارباب حلقهها است؛ دشتهای سرسبز، تپههای آتشفشانی، جادههای باریک و گلهای شقایق که آرامش آن را از هر ترافیکی دور نگه داشتهاند.
سال ۲۰۱۸، زمانی که کوبارسی ۱۱ سال داشت، پدر و مادرش در مسیر بازگشت از شهر ساحلی یورت ده مار به او خبر دادند که به بارسلونا پیوسته است. واکنش او همان چیزی بود که از یک کودک کاتالانی انتظار میرفت؛ از خوشحالی فریاد کشید، با وجود بسته بودن کمربند ایمنی پاهایش را در هوا تکان داد و به محض رسیدن به خانه، از خودرو بیرون پرید و شروع به دویدن کرد.
او به اقامتگاه لاماسیا برای بازیکنان جوانی که خارج از کاتالونیا زندگی میکردند منتقل شد. بارسلونا برای او استثنا قائل شد؛ هرچند خانهاش در کاتالونیا و نزدیک خیرونا بود، اما دورافتاده بودن روستایش باعث شد باشگاه ترجیح دهد او در اقامتگاه آکادمی زندگی کند.
با وجود آنکه از ۱۷ سالگی بازیکن ثابت بارسلونا بود، تا چند ماه پس از رسیدن به سن قانونی در سال ۲۰۲۵ همچنان در لاماسیا ماند.
افراد نزدیک به او معتقد بودند این تصمیم به حفظ فروتنی و تمرکز او کمک میکند. به همین دلیل، حتی پس از بازی در لیگ قهرمانان اروپا، شب را در خوابگاه آکادمی و کنار همسنوسالانش میگذراند. هر زمان هم که فرصت استراحت پیدا میکرد، به استانیول، پناهگاه آرامش خود، بازمیگشت.
همسایههای خانوادهاش میگویند او در روزهای تعطیل اغلب به پدر و مادرش در کار نجاری کمک میکند؛ روزهایی که کفشهای فوتبال را کنار میگذارد و دوباره همان «پائو» میشود.
او در گفتوگو با اتلتیک در ماه اکتبر گفت: «وقتی آنجا هستم، تنها هدفم این است که کنار خانواده و نزدیکترین دوستانم لحظات خوبی داشته باشم. هیچ نگرانی یا حواسپرتی دیگری وجود ندارد. هنگام فوتبال بازی کردن هم همین حس را دارم؛ متمرکز و آرام هستم.»
پس از ترک لاماسیا نیز تنها زندگی نکرد، بلکه نزد خواهر بزرگترش ایرنه رفت؛ کسی که در حال تحصیل در رشته فیزیوتراپی است. محیط زندگی او همچنان برایش آشنا مانده، هرچند شرایط زندگیاش کاملا تغییر کرده است.
کوبارسی مانند یک کهنهکار بازی میکند، اما همچنان لبخند و معصومیت همان پسربچهای را دارد که روزی از خوشحالی پیوستن به بارسلونا پاهایش را در هوا تکان میداد. البته چهرهاش نشانههایی از سختیهای فوتبال حرفهای را نیز با خود دارد؛ از جمله زمانی که در دیدار لیگ قهرمانان اروپا برابر ستاره سرخ بلگراد، بر اثر برخورد کفش یکی از بازیکنان با صورتش، به ۱۰ بخیه نیاز پیدا کرد.
کوبارسی شخصیتی آرام دارد و علاقهای به قرار گرفتن در مرکز توجه ندارد. خارج از زمین فوتبال نیز زندگی آرامی را ترجیح میدهد و معمولا بین ۱۰ تا ۱۲ ساعت در شبانهروز میخوابد.
در اعماق وجودش، او همچنان همان پسربچه دوستداشتنی با گونههای تپل است که در عکس به دوربین نگاه میکند؛ همان کودکی که در شوخیهای شبکههای اجتماعی از «آقای امباپه» بابت مهار کردنش عذرخواهی میکند و حالا قهرمان جهان شده است.
تسنیم با اشاره به ناکامی ۱۰ ساله قلعهنویی پیش از حضور در تیم ملی نوشت: «قلعهنویی در شرایطی اسفند ماه سال ۱۴۰۱ به عنوان سرمربی تیم ملی انتخاب شد که در ۱۰ سال قبل از آن جامی به دست نیاورده بود. او آخرین بار در فصل ۹۲-۹۱ با استقلال قهرمان شد.»
رسانه وابسته به سپاه پاسداران با تکرار «ایثار» در یادداشت خود، اشاره میکند که «تنها هدف زندگی قلعهنویی نشستن روی نیمکت تیم ملی در جام جهانی بود.»
تسنیم مینویسد: «او البته نمیگوید که در زندگیاش به عنوان بازیکن و مربی به همه چیز رسیده و شاید اگر همین ۳۰ میلیارد را هم نمیدادند باز هم سرمربی تیم ملی شد. اگر ۳۰ میلیارد کم بوده چرا قلعهنویی پذیرفته سرمربی تیم ملی شود؟ چرا «ایثار» کرده و حالا منتش را سر مردم میگذارد؟»
این رسانه اشاره میکند که قلعهنویی با فشار به مهدی تاج، او را مجبور میکند که قراردادش مشابه قرارداد کارلوس کیروش تغییر کند: «کیروش بندی در قراردادش داشت که به موجب آن ۱۰ درصد پاداش صعود به جام جهانی را میگرفت. قلعهنویی این بند را نداشت و وقتی از این ماجرا مطلع شد به فدراسیون فوتبال فشار آورد. در نهایت مهدی تاج با برگزاری دو جلسه، اعضای هیئت رئیسه را مجاب کرد که این پول پرداخت شد.»
تسنیم همچنین مینویسد که ادعای «ایثار» قلعهنویی برای پاداش ۸۰۰ هزار دلاری درحالی است که او این پاداش که ۱۴۰ میلیارد تومان میشود را «برای جام جهانی ۴۸ تیمی که سهمیه آسیا برخلاف ادوار گذشته ۸.۵ سهمیه بود نه ۴.۵ تیم گرفته است.»
این رسانه با پیشنهاد تمدید نشدن قرارداد سرمربی تیم ملی، نوشته است: «او البته که ایثار نکرده است. آرزوی هر فردی است که روی نیمکت تیم ملی کشورش بنشیند و آرزوی هر مربیای است که در جام جهانی حضور داشته باشد. حالا هم که قرارداد قلعهنویی رو به اتمام است او میتواند دوباره «ایثار» نکند و با رها کردن سرمربیگری تیم ملی به لیگ برتر برگردد و همان پولی که خودش میگوید حقش است را بگیرد.»
خاویر تباس گفت تعویق محرومیت فولارین بالوگان پس از دخالت دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، میتوانست به برکناری جیانی اینفانتینو منجر شود، اما حذف آمریکا از جام جهانی باعث شد این پرونده بسته شود.
خاویر تباس از احتمال برگزاری جام جهانی ۶۴ تیمی، وقفههای اجباری نوشیدن آب و افزایش زمان بین دو نیمه فینال جام جهانی انتقاد کرد و گفت فیفا تصمیمهای خود را فقط بر اساس منافعش میگیرد.
او در پاسخ به این پرسش که آیا اینفانتینو باید کنار برود، گفت: «به نظر من بله. فکر میکنم دوران او به پایان رسیده است.»
تباس در عین حال گفت اینفانتینو، ۵۶ ساله، همچنان از حمایت فدراسیونهای ملی برخوردار است و مدعی شد نظام انتخاباتی فیفا «از اساس فاسد» است: «هیچ نامزد رقیبی وجود ندارد. هیچکس حاضر نیست فقط برای شکست خوردن نامزد شود.»
تباس افزود: «او نباید در سمتش بماند، اما شرایط کنونی به گونهای است که کنار نخواهد رفت.»
رییس لالیگا که برای تماشای قهرمانی اسپانیا در جام جهانی ۲۰۲۶ به آمریکا سفر کرده بود، گفت: «در چند روز گذشته در آمریکا با افراد زیادی صحبت کردم که با اینفانتینو مخالف هستند و با عملکرد او موافق نیستند.»
او افزود: «همه این را میگویند، اما هیچ اقدامی انجام نمیدهند. نمیدانم سکوت بدتر است یا همدستی، زیرا کسانی که سکوت میکنند، کاملا از آسیبی که فوتبال میبیند آگاه هستند.»
انتظار میرود اینفانتینو در کنگره ماه مارس فیفا برای چهارمین دوره متوالی دوباره انتخاب شود، اما تباس معتقد است پرونده فولارین بالوگان میتوانست موقعیت او را به خطر بیندازد.
بالوگان، مهاجم ۲۵ ساله تیم ملی آمریکا، پس از دخالت دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، از اجرای محرومیتش برای دیدار مرحله یکهشتم نهایی برابر بلژیک معاف شد.
تباس گفت: «تعویق اجرای محرومیت بازیکن آمریکایی موضوعی بسیار جدی بود. خوششانس بودند که بلژیک آمریکا را حذف کرد، زیرا در غیر این صورت پروندهای شکل میگرفت که شاید میتوانست به قیمت از دست رفتن سمت اینفانتینو تمام شود.»
او افزود: «از آنجا که بلژیک پیروز شد، توانستند این موضوع را پنهان کنند، اما این اتفاقها فقط نوک کوه یخ هستند.»
اتحادیه فوتبال اروپا (یوفا) در آن زمان تصمیم فیفا را «بیسابقه، غیرقابل درک و غیرقابل توجیه» توصیف کرد. این تصمیم یکی از دلایل غیبت الکساندر چفرین، رییس یوفا، در فینال جام جهانی بود.
اینفانتینو در جریان جام جهانی امسال احتمال برگزاری مسابقاتی با حضور ۶۴ تیم را مطرح کرد، اما تباس گفت: «همه چیز نباید حول جام جهانی بچرخد.»
او افزود: «افزایش تعداد تیمهای ملی هیچ منطقی ندارد. صنعت فوتبال فقط جام جهانی نیست.»
تباس گفت: «رقابتهای داخلی ستون اصلی این ورزش هستند. آنها برای مسابقهای ۴۰ روزه که فقط شمار محدودی از بازیکنان در آن حضور دارند، صنعت فوتبالی را که دهها هزار شغل ایجاد کرده است، نابود میکنند.»
او ادامه داد: «آیا بهترین بازیکنان در جام جهانی هستند؟ قطعا، اما همین بازیکنان در لیگهای ما هم حضور دارند. ما به مسابقات ملی کمتر و حمایت بیشتر از فوتبال داخلی در همه سطوح نیاز داریم. آنها متوجه نیستند که تصمیمهای غیرمسئولانه میگیرند.»
فیفا در جام جهانی، برای همه مسابقات برگزارشده در ورزشگاههای آمریکا، مکزیک و کانادا، صرفنظر از شرایط آبوهوایی، وقفه اجباری سه دقیقهای برای نوشیدن آب را اجرا کرد.
فیفا اعلام کرد این تصمیم در راستای حفظ سلامت بازیکنان اتخاذ شده است، اما منتقدان میگویند شبکههای تلویزیونی از این وقفهها برای پخش آگهیهای تبلیغاتی استفاده میکنند.
جای خالی رییس یوفا در فینال جام جهانی
اظهارات تباس درحالی است که به نظر میرسد در اروپا، اوضاع برای اینفانتینو، خوب پیش نمیرود؛ روزنامه تایمز روز دوشنبه گزارش داد که آلکساندر چفرین، رییس یوفا و نائب رییس فیفا، در اعتراض به نحوه رسیدگی فیفا به پرونده محرومیت فولارین بالوگان، از حضور در فینال جام جهانی روز یکشنبه خودداری کرد.
این اقدام همچنین در ادامه اختلافهای دیگر او با نهاد حاکم بر فوتبال جهان انجام شد.
پرونده بالوگان تنها یکی از موارد اختلاف میان فیفا و یوفاست؛ دو نهادی که حتی در بهترین شرایط نیز روابط سردی با یکدیگر داشتهاند و اکنون این اختلافها شدت گرفته است.
چفرین پیش از آغاز جام جهانی نیز از قیمت بالای بلیتها انتقاد کرده و گفته بود این سیاست، فوتبال را از «هواداران واقعی و وفادار» دور میکند. برخلاف فیفا، یوفا اعلام کرده از قیمتگذاری شناور در مسابقات خود استفاده نخواهد کرد و دستکم ۴۰ درصد بلیتهای یورو ۲۰۲۸ در بریتانیا و ایرلند حدود ۶۰ پوند یا کمتر قیمت خواهند داشت.
اختلافها تنها به مسائل خارج از زمین محدود نمیشود. یوفا با اجباری شدن وقفههای آبرسانی، طولانی شدن زمان بین دو نیمه برای اجرای برنامههای موسیقی و همچنین دادن کارت قرمز به بازیکنانی که هنگام صحبت در زمین دهان خود را میپوشانند، موافق نیست.
فیفا به سود خود کار میکند
اجرای مدونا، بیتیاس، شکیرا و جاستین بیبر در برنامه بین دو نیمه فینال جام جهانی اجرا زمان معمول ۱۵ دقیقهای بین دو نیمه را به ۲۷ دقیقه و ۲۲ ثانیه افزایش داد.
تباس در اعتراض به این برنامه گفت: «فیفا هر کاری را که بخواهد، هر طور که بخواهد و فقط در راستای منافع خودش انجام میدهد، نه به سود فوتبال.»
او افزود: «اگر به ۲۷ دقیقه زمان بین دو نیمه نیاز داشته باشند، همان را اجرا میکنند.»
تباس همچنین گفت: «وقفههای نوشیدن آب یک دروغ است. ما هم در لالیگا چنین وقفههایی داریم، اما فقط زمانی که هوا واقعا گرم باشد.»
او ادامه داد: «در ورزشگاههای دالاس، لسآنجلس و آتلانتا سیستم تهویه فعال بود و من روی سکوها مجبور شدم ژاکت بپوشم. این وقفهها بهانهای برای پخش تبلیغات بودند.»
تباس گفت: «این نشان میدهد نهادی بر فوتبال حکومت میکند که هر زمان بخواهد و هر تصمیمی که بخواهد، فقط بر اساس منافع خودش میگیرد، بدون آنکه سایر بخشهای فوتبال را در نظر بگیرد. در بسیاری از موارد نیز به فوتبال آسیب میزند.»
