هری کین، کاپیتان تیم ملی انگلستان، با دبل برابر کنگو، انگلیس را از حذفی غیرمنتظره در جام جهانی نجات داد و تعداد گلهای خود در فصل جاری را به ۷۲ رساند؛ آماری که او را به دومین گلزن برتر یک فصل از سال ۲۰۰۰ تاکنون تبدیل کرده است.
کاپیتان سهشیرها پس از یک فصل درخشان در بایرن مونیخ، همچنان به روند گلزنی خود ادامه میدهد تا جایی که حتی کریستیانو رونالدو نیز هرگز در یک فصل به تعداد گلهای فعلی او نرسیده است.
بهترین فصل گلزنی رونالدو به فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۱ بازمیگردد؛ زمانی که فوقستاره پرتغالی با پیراهن رئال مادرید و تیم ملی پرتغال، در مجموع ۶۹ گل به ثمر رساند. رونالدو در آن فصل ۴۶ گل در لالیگا، ۱۰ گل در لیگ قهرمانان اروپا، چهار گل در سایر رقابتهای داخلی اسپانیا و سه گل برای تیم ملی پرتغال به ثمر رساند و نقش مهمی در قهرمانی رئال مادرید با ۱۰۰ امتیاز در لالیگا داشت.
کین اما از این رکورد عبور کرده است. او در این فصل برای بایرن مونیخ ۳۶ گل در ۳۱ بازی بوندسلیگا، ۱۴ گل در ۱۳ بازی لیگ قهرمانان اروپا، ۱۰ گل در ۶ دیدار جام حذفی آلمان و یک گل در سوپرجام آلمان به ثمر رسانده تا آمار گلهای باشگاهیاش به ۶۱ برسد.
او همچنین پیش از آغاز جام جهانی در یک دیدار دوستانه برای انگلیس گلزنی کرد و در جریان مسابقات نیز مقابل کرواسی (دو گل)، پاناما (یک گل) و کنگو (دو گل) موفق به گلزنی شد و تنها برابر غنا موفق به باز کردن دروازه حریف نشد.
با وجود این آمار خیرهکننده، کین هنوز با بهترین فصل گلزنی لیونل مسی فاصله دارد. مسی در فصل ۲۰۱۲-۲۰۱۱، ۸۲ گل برای بارسلونا و آرژانتین به ثمر رساند؛ از جمله ۵۰ گل در ۳۷ بازی لالیگا، ۱۴ گل در ۱۱ بازی لیگ قهرمانان اروپا، ۹ گل در سایر رقابتها و ۱۰ گل برای تیم ملی آرژانتین.
کین از نظر تئوری همچنان شانس عبور از رکورد مسی را دارد، اما برای این کار باید در چهار بازی احتمالی باقیمانده انگلیس در جام جهانی، ۱۱ گل دیگر به ثمر برساند.
کالیدو کولیبالی، کاپیتان تیم، پیش از جام از سنگال به عنوان «بهترین تیم جهان» یاد کرده بود، اما واقعیت درون و بیرون زمین چیزی جز یک مدیریت فاجعهبار را نشان نمیداد.
«شیرهای ترانگا» در حالی که تا چهار دقیقه پیش از پایان وقت قانونی با دو گل از بلژیک پیش بودند، اسیر درخشش روملو لوکاکو و اشتباه مرگبار موری دیاو، دروازهبان خود، شدند تا بازی به تساوی کشیده شود.
در نهایت نیز یوری تیلمانس در دقیقه ۵+۱۲۰ از روی نقطه پنالتی گل پیروزیبخش بلژیک را به ثمر رساند و سند حذف سنگال را امضا کرد. اما این شکست دراماتیک، در واقع نتیجه منطقی برنامهریزی آماتور و بیکفایت مسئولان فدراسیون سنگال بود.
بحران سنگال از همان داکار آغاز شد؛ جایی که تیم به دلیل پرداخت نشدن هزینه اجاره استادیوم، تنها یک بار موفق به تمرین شد.
پرداخت نشدن پاداشها، بلاتکلیفی قرارداد پاپ تیاو، سرمربی تیم، و برگزاری یک بازی دوستانه فرسایشی مقابل فرانسه در بدو ورود به آمریکا که باعث خستگی بازیکنان شد، از جمله این مشکلات بود.
حتی در طول تورنمنت، اضافه شدن ناگهانی آنالیزور ویدئویی دوم و غیبت عجیب ناظر تیم در بازی نخست مقابل نروژ، نشان از بیبرنامگی محض داشت.
در بخش فنی نیز مدیریت بازیکنان ناامیدکننده بود. مامادو سار، مدافع جوانی که در جام ملتهای آفریقا درخشان ظاهر شده بود، در این جام کاملا نادیده گرفته شد و سایه سنگین بازیکنان قدیمی و پابهسنگذاشته، تیم را فلج کرد.
کولیبالی با وجود افت شدید، در ترکیب اصلی قرار گرفت و پیروزی ۵ بر ۰ مقابل عراق ۱۰ نفره، ضعفهای ساختاری سنگال را پنهان کرد.
سنگال در این جام با سه تیم اروپایی روبهرو شد و هر سه بازی را واگذار کرد. پاپ تیاو، گرچه شجاعت نیمکتنشین کردن کولیبالی را در بازی آخر داشت، اما با تعویض نکردن بهموقع سادیو مانه و ادریسا گیه، که در دقایق پایانی کاملا خسته شده بودند، نتوانست جریان بازی را کنترل کند و تیمش در وقتهای اضافه، با بازیکنانی جوان و بیتجربه که قادر به کنترل احساسات خود نبودند، مغلوب شد.
اکنون تیاو، قهرمان سابق، در فضای مجازی با شدیدترین انتقادها روبهرو است و طبق معمول، مدیران فدراسیون به جای پذیرش اشتباهات خود در آمادهسازی تیم، سرمربی جوان را قربانی خواهند کرد.
سنگال با ادعای قهرمانی به جام آمد، اما با این واقعیت تلخ حذف شد که وقتی همهچیز در پشت صحنه ویران است، استعداد بازیکنان نیز نمیتواند معجزه کند.
