جادوی سکوت و هنر در فوتبال؛ از خیابان‌های لندن تا درخشش در تیم ملی فرانسه
مایکل اولیسه، ستاره این روزهای بایرن مونیخ و تیم ملی فرانسه، همان‌قدر که درون زمین مهارناپذیر و چشم‌نواز است، در بیرون از مستطیل سبز به گوشه‌گیری و فرار از مصاحبه شهرت دارد. با این حال، روزنامه فرانسوی اکیپ موفق شد در کمپ کلیرفونتن گفت‌وگوی متفاوتی را با او ترتیب دهد.
اولیسه که فصل فوق‌العاده‌ای را با آمار خیره‌کننده ۲۲ گل و ۲۹ پاس گل در باشگاهش پشت سر گذاشته، ترجیح می‌دهد به جای واژه‌ها، با پاهایش صحبت کند.
او با وجود نمایش‌های هنرمندانه در زمین، خودش را یک «هنرمند» نمی‌داند، بلکه خود را صرفا فردی «خلاق» معرفی می‌کند.
با این حال، او عمیقا باور دارد که فوتبال باید از نظر بصری زیبا و برای تماشاگران لذت‌بخش باشد.
از نظر اولیسه، این زیبایی تنها محدود به حرکات هجومی نیست و حتی یک تکل درست از سوی یک مدافع نیز می‌تواند مانند یک اثر هنری، زیبا و چشم‌نواز باشد.
به عقیده این ستاره ملی‌پوش، ریشه سبک بازی روان و آزادش به دوران کودکی و فوتبال خیابانی در لندن برمی‌گردد؛ جایی که ساعت‌ها به همراه برادرش بدون پیچیدگی‌های تاکتیکی و فقط برای لذت بردن بازی می‌کرد.
اگرچه او بعدها در آکادمی‌های معتبری چون چلسی و منچسترسیتی آموزش دید، اما هنوز هم تشنه آزادی در زمین است.
او اعتراف می‌کند که با وجود بازی در پست بال کناری در حال حاضر، همچنان در پست شماره ۱۰ (پشت مهاجم) به دلیل آزادی عمل بیشتر، احساس راحتی بیشتری می‌کند.
