ایراناینترنشنال
چهار روز دیگر جام جهانی ۲۰۲۶ آغاز خواهد شد و تیم ملی تحت کنترل جمهوری اسلامی در حال تجربه «تحقیرآمیزترین» دوران حضور خود در تاریخ این رقابتهاست؛ حضوری که با چاشنی تهدیدهای پوچ مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال جمهوری اسلامی و پاسخهای سخت مقامات آمریکایی همراه شد.
مهدی تاج، رئیس فدراسیون فوتبال، بارها با ادبیاتی تهاجمی تهدید کرد: «به فیفا اعلام کردهایم اگر ویزای برخی از اعضای تیم ملی صادر نشود، تصمیمهای دیگری خواهیم گرفت.»
اما پاسخ واشنگتن به این خطونشانها، ابطال گسترده ویزای کاروان همراه ایران بود. نیویورکتایمز از رد درخواست ویزای خود مهدی تاج خبر داد و رسانههای وابسته به سپاه پاسداران (فارس و تسنیم) فهرستی ۱۴ نفره از جاماندگان شامل مقامات حراست، دبیرکل و مشاوران فدراسیون را منتشر کردند.
پیش از این، مارکو روبیو، وزیر امور خارجه آمریکا، صراحتاً اعلام کرده بود که اجازه ورود افراد مرتبط با سپاه را نخواهد داد. یک مقام کاخ سفید نیز با تأکید بر اینکه ویزای بازیکنان و کادر ضروری صادر شده، گفت: «اجازه نخواهیم داد از این سازوکار سوءاستفاده کنند تا تحت عناوین نادرست، تروریستها را به ایالات متحده وارد کنند.»
فدراسیون فوتبال که پیشتر تهدید به تصمیمات جایگزین کرده بود، در واکنشی انفعالی با صدور بیانیهای این اقدام را «مغایر با قوانین بینالمللی» و «مداخله سیاست در ورزش» خواند.
اما اوج این «تحقیر»، شرایط بیسابقه ورود بازیکنان به خاک آمریکاست. برخلاف ادعای سخنگوی فدراسیون مبنی بر صدور ویزای مولتی، سفیر جمهوری اسلامی در مکزیک تایید کرد که آمریکا تنها اجازه داده بازیکنان صبح روز مسابقه وارد خاک این کشور شوند و بلافاصله پس از بازی آنجا را ترک کنند.
این وضعیت، کاروان تیم ملی را به زندانیانی شبیه کرده که تنها برای چند ساعت مرخصی مشروط برای حضور در مراسم خاکسپاری پدر و مادر خود گرفتهاند؛ آنهم در شرایطی که سایه بازداشت و بازجوییهای چندساعته، مشابه آنچه برای ایمن حسین، مهاجم عراقی در شیکاگو رخ داد، بر سر تکتک بازیکنان سنگینی میکند.
در پاسخ به این پرسش که چرا مسئولان این میزان از تحقیر را تحمل میکنند، دو دلیل اساسی را از زبان مقامات پیشین ورزش جمهوری اسلامی میتوان بیان کرد: نخست، ولع مالی فدراسیون برای تصاحب پاداش حداقل ۱۰.۵ میلیون دلاری فیفا است.
به قول محمد دادکان، رئیس پیشین فدراسیون فوتبال: «تمام تلاش فدراسیون برای این است که پول پاداش صعود را بگیرد و بین خودشان تقسیم کنند؛ هیچکس دلش برای وطن نسوخته است.»
دوم، اصرار حکومت بر ترویج ایدئولوژی خود در بزرگترین صحنه ورزشی جهان است؛ تا جایی که مصطفی هاشمیطبا، رئیس اسبق سازمان تربیت بدنی با نگاهی ایدئولوژیک گفت: «باید در این رقابتها حتما شرکت کنیم و از پرچم دفاع کنیم. حاشیهها را باید تحمل کرد. اگر به ۱۱ بازیکن ویزا بدهند، باید با همان ۱۱ نفر وارد زمین بشویم و به جام جهانی برویم.»
با این حال، این اصرار بر حضور به هر قیمت، با حضور گسترده هواداران مخالف جمهوری اسلامی که قرار است با پرچمهای شیروخورشید در ورزشگاههای لسآنجلس و سیاتل حضور پیدا کنند، احتمالاً به شکستی تمامعیار برای حکومت بدل خواهد شد؛ شکستی که شاید یکی از سنگینترین و کمسابقهترینها در نوع خود باشد.
