ایسنا خبر داده که عیسی امیدوار، بازمانده تیم «برادران امیدوار» که ۷۲ سال پیش با موتور به سفر دور دنیا رفتند، به علت بیماری و کهولت سن در بیمارستان بستری شد. عبدالله امیدوار، برادر او، در تیر ۱۴۰۱ در شیلی درگذشت. نخستین جهانگردان معاصر ایرانی در دهه ۳۰ خورشیدی به این سفر رفتند.
روزنامه پیام ما در گزارشی درباره برادران امیدوار می‌نویسد: «در یکی از روزهای «مطبوع و آفتابی» سال ۱۳۳۳ دو برادر پا در راهی گذاشتند که چشم‌انداز روشنی برایش نداشتند. «برادران امیدوار» می‌دانستند که در این مسیر «خطر برادر سوم» آنهاست، اما باز هم موتورسیکلت‌هایشان را راهی مسیری منتهی به مرزهای شرقی ایران کردند و سفری را آغاز کردند که ده سال طول کشید.»
برادران امیدوار در این سفر ۱۰ ساله از بکرترین مناطق جهان آن سال‌ها عبور کردند. دستاورد سفر این دو نفر، پژوهشی دقیق و پرخطر از زندگی، آیین‌ها و باورهای مردمان سرزمین‌هایی بود که کمتر اطلاعاتی درباره جزئیات زندگی آنها در سال‌های دهه ۳۰ و ۴۰ شمسی در ایران و جهان وجود داشت.
این دو با یک دوربین و دو موتورسیکلت «ماچلس» که به گفته عیسی امیدوار «قوی‌ترین و محکم‌ترین موتورهای آن زمان بودند» راهی سفری به دور دنیا شدند. هفت سال بعد شرکت «سیتروئن» یک خودرو به آنها هدیه داد و سه سال پایانی سفر آنها با این خودرو ادامه پیدا کرد.
اواخر سال ۱۳۸۱ در زیرزمین کاخ سفید سعدآباد (موزه هنرهای ملل) نمایشگاهی از تابلوهای عکس از قبایل بدوی آفریقا و آمازون نصب شده بود. مردمی در حال برگزاری آیین‌های عجیب مثل تیزکردن دندان یک زن به سن بلوغ رسیده با سنگ و چوب.
یک پای فیل تاکسیدرمی شده و دو عاج سفید بزرگ هم در آن فضای کوچک گنجانده شده بود. در همین نمایشگاه بود که بسیاری از مردم اولین‌بار نامشان را شنیدند: «برادران امیدوار».
روزنامه پیام ما در روایتی از این نمایشگاه که ربع قرن پیش برپا شد، نوشته است: «نمایشگاه بارها تمدید شد و همچنان مورد استقبال بازدیدکنندگان بود. جذابیت موضوع و محتوای نمایشگاه آن‌قدر بود که مدیران مجموعه سعدآباد تصمیم گرفتند آن را تبدیل به موزه‌ای دائمی کنند. عیسی امیدوار اشیا و مستندات حاصل از سفرش را به میراث‌فرهنگی اهدا کرد و «عمارت درشکه‌خانه» سعدآباد که به‌تازگی مرمت شده بود، تبدیل شد به «موزه برادران امیدوار»؛ موزه‌ای که روز ۵ مهر ۱۳۸۲ و هم‌زمان با روز جهانی گردشگری افتتاح شد.»
به نوشته این روزنامه، چند روز مانده به پایان اسفند ۱۴۰۴ اصابت بمب‌های سنگرشکن به نزدیکی سعدآباد، بنای این موزه را دچار آسیب جدی کرد. هر چند آثار موزه به جایی امن منتقل شده بود؛ اما بنا و ویترین‌ها دچار تخریب جدی شده‌اند. کسی نمی‌داند کی دوباره قرار است این موزه برپا شود.
