تحلیل منتشرشده در وای‌نت می‌گوید حمله نیروهای ایرانی به کشتی‌های تجاری در تنگه هرمز، نشان‌دهنده استفاده هدفمند تهران از این آبراه راهبردی به‌عنوان ابزار فشار در مذاکرات با آمریکا است؛ موضوعی که می‌تواند پیامدهای امنیتی گسترده‌تری برای منطقه، به‌ویژه اسرائیل، داشته باشد.
بر اساس این گزارش، قایق‌های تندروی وابسته به سپاه پاسداران روز شنبه بدون هشدار به دو کشتی تجاری با پرچم هند در تنگه هرمز شلیک کردند و یک شناور دیگر نیز هدف حمله جداگانه قرار گرفت. این حادثه کمتر از ۲۴ ساعت پس از آن رخ داد که مقام‌های ایرانی از «باز بودن کامل» تنگه برای عبور کشتی‌های تجاری خبر داده بودند.
به نوشته وای‌نت، [حکومت] ایران به‌سرعت موضع خود را تغییر داد و اعلام کرد کنترل تنگه تحت «مدیریت سخت‌گیرانه نیروهای مسلح» قرار دارد و عبور کشتی‌ها منوط به دریافت مجوز و پرداخت عوارض از سوی تهران است.
این تحلیل تاکید می‌کند که این تغییر موضع، نه یک «پیچیدگی» در روند مذاکرات، بلکه پاسخی روشن به یک پرسش کلیدی است: آیا [حکومت] ایران تنگه هرمز را به‌عنوان یک ابزار موقت در مذاکرات می‌بیند یا یک سلاح راهبردی دائمی؟
به نوشته وای‌نت، تهران روز جمعه برای دستیابی به امتیازاتی مانند آتش‌بس در لبنان، تنگه را باز کرد، اما با ادامه محاصره دریایی آمریکا، بار دیگر آن را بست. در این چارچوب، تنگه [هرمز] نه کنار گذاشته شده، بلکه به‌طور موقت به‌عنوان اهرم فشار مورد استفاده قرار گرفته است.
در بخش دیگری از تحلیل آمده است که هدف قرار دادن کشتی‌های هندی، پیام مهمی در بر دارد؛ چرا که هند نه متحد نظامی آمریکا در این درگیری است و نه در محاصره دریایی علیه ایران مشارکت داشته است. با این حال، حتی این کشور نیز از تیررس اقدامات [حکومت] ایران در امان نمانده است.
به گفته تحلیل‌گران، این اقدام نشان می‌دهد که از نگاه تهران «هیچ بی‌طرفی‌ای مصون نیست» و کنترل تنگه هرمز به‌طور کامل در اختیار ایران باقی خواهد ماند.
این تحلیل همچنین هشدار می‌دهد که تمرکز صرف بر برنامه هسته‌ای ایران - از جمله سطح غنی‌سازی و ذخایر اورانیوم - ممکن است ابعاد مهم‌تری از راهبرد تهران را نادیده بگیرد. به‌ویژه، توانایی [حکومت] ایران در کنترل تنگه هرمز به‌عنوان یک ابزار فشار اقتصادی، می‌تواند به‌مراتب سریع‌تر و بدون نیاز به سلاح هسته‌ای مورد استفاده قرار گیرد.
به نوشته وای‌نت، هرگونه توافقی که به [حکومت] ایران اجازه دهد کنترل موثر بر تنگه هرمز - از جمله صدور مجوز عبور کشتی‌ها و دریافت عوارض - را حفظ کند، نه‌تنها تهدید این کشور را کاهش نمی‌دهد، بلکه آن را در قالبی رسمی تثبیت می‌کند.
این تحلیل هشدار می‌دهد که چنین سناریویی می‌تواند به [حکومت] ایران امکان دهد از موقعیت جغرافیایی خود به‌عنوان ابزار فشار دائمی بر اقتصاد جهانی و سیاست‌های غرب استفاده کند؛ ابزاری که به گفته نویسنده، حتی بدون داشتن سلاح هسته‌ای نیز کارآمد و خطرناک است.
