روزنامه اورشلیم‌پست در یادداشتی نوشت هم‌زمان با طرح اتهام «جنایت جنگی» علیه دونالد ترامپ توسط منتقدان، پرسش کلیدی این است که چرا استفاده حکومت ایران از شهروندان - از جمله کودکان - به‌عنوان سپر انسانی کمتر مورد توجه قرار گرفته است.
اورشلیم‌پست در این یادداشت تحلیلی با اشاره به اینکه برخی دموکرات‌ها ورود ترامپ به جنگ با ایران را زیر سوال می‌برند و اتهاماتی درباره «جنایت جنگی» مطرح شده است، این پرسش را مطرح کرده است که «چگونه رژیم ایران می‌تواند مردم خود - از جمله کودکان - را به‌عنوان سپر انسانی پیرامون تاسیسات انرژی قرار دهد، بدون آن‌که این اقدام به‌عنوان جنایت جنگی تلقی شود؟»
نویسنده این اقدام حکومت ایران را در چارچوب الگوهایی مشابه با گروه‌هایی مانند حماس ارزیابی کرده است.
در ادامه، این تحلیل به سابقه حملات منتسب به حکومت ایران و نیروهای نیابتی آن علیه منافع آمریکا اشاره کرده و می‌گوید طی چهار دهه گذشته حدود هزار آمریکایی در این حملات کشته شده‌اند. همچنین با اشاره به حملات موشکی اخیر و استفاده از کلاهک‌های خوشه‌ای، بر پیامدهای انسانی و حقوقی این اقدامات تاکید شده است.
این یادداشت همچنین به گزارش‌هایی درباره یورش نیروهای امنیتی حکومت ایران به بیمارستان‌ها و بازداشت معترضان زخمی اشاره کرده و این اقدامات را در چارچوب احتمالی «جنایت علیه بشریت» یا «جنایت جنگی» مطرح می‌کند.
اورشلیم‌پست در این تحلیل به نقش پاکستان در میانجی‌گری آتش‌بس دو هفته‌ای میان جمهوری اسلامی و آمریکا نیز پرداخته و هم‌زمان ادامه حملات موشکی به اسرائیل و رهگیری آنها توسط کشورهای منطقه را نشانه‌ای از شکنندگی این توافق دانسته است.
در بخش دیگری از این یادداشت، به مواضع ترامپ، به‌خصوص تهدید به «محو تمدن ایران»، اشاره شده که از یک سو با ادبیاتی تند ایران را تهدید کرده و از سوی دیگر بارها اعلام کرده که آمریکا در کنار مردم ایران ایستاده است.
این تحلیل همچنین مجموعه‌ای از پرسش‌ها درباره آینده تحولات مطرح می‌کند؛ از جمله اینکه آیا حکومت ایران عبور آزاد کشتی‌ها از تنگه هرمز را خواهد پذیرفت، آیا نیروهای نیابتی مانند حوثی‌ها به حملات خود ادامه خواهند داد و آیا امکان شکل‌گیری مسیری برای تغییر وضعیت داخلی ایران وجود دارد یا نه.
در ادامه، این یادداشت به نقش حزب‌الله به‌عنوان یکی از متحدان اصلی حکومت ایران اشاره کرده و بر حمایت مالی قابل‌توجه تهران از این گروه تاکید می‌کند.
در جمع‌بندی، نویسنده تاکید می‌کند که شکاف میان دو نظام [آمریکا و جمهوری اسلامی] - یکی مبتنی بر دموکراسی و دیگری به‌گفته او سرکوبگر - بسیار عمیق است و هرگونه توافق صلحی که به ارزش جان انسان‌ها توجه نکند، نمی‌تواند پایدار باشد.
