تحلیل منتشر شده در واشینگتن‌پست می‌گوید دونالد ترامپ باید از مهلت دو هفته‌ای خود برای وادار کردن جمهوری اسلامی به پذیرش شروط آمریکا استفاده کند و در صورت شکست مذاکرات، آماده ازسرگیری عملیات نظامی و تحمیل یک نتیجه قاطع باشد.
این یادداشت که توسط مارک ای. تیسن، نویسنده ارشد سخنرانی‌های جورج دبلیو بوش، نوشته شده، استدلال می‌کند که [حکومت] ایران در حال حاضر تصور می‌کند دست بالا را در اختیار دارد، به‌ویژه با استفاده از کنترل تنگه هرمز برای فشار بر آمریکا، و تلاش می‌کند مذاکرات را طولانی کند تا هزینه‌های سیاسی و اقتصادی جنگ برای واشینگتن افزایش یابد.
«آتش‌بس فقط یک وقفه است»
در این تحلیل، به اظهارات دن کین، رییس ستاد مشترک نیروهای مسلح آمریکا، اشاره شده که گفته است: «آتش‌بس یک وقفه است» و نیروهای آمریکایی همچنان آماده ازسرگیری عملیات هستند. نویسنده تاکید می‌کند ترامپ باید این آمادگی را به‌طور روشن به تهران منتقل کند.
به باور نویسنده، اگر [حکومت] ایران ظرف دو هفته به توافقی «قابل قبول» نرسد، ترامپ باید عملیات نظامی گسترده را از سر بگیرد و جنگ را «به‌طور نهایی و قاطع» پایان دهد.
سناریوی پیشنهادی برای مرحله نهایی جنگ
واشینگتن‌پست در این یادداشت مجموعه‌ای از گزینه‌های پیشنهادی برای مرحله پایانی جنگ را تشریح می‌کند:
تاکید بر حمایت از مخالفان و تغییر درازمدت
در ادامه، این تحلیل پیشنهاد می‌دهد آمریکا باید یک برنامه پنهانی برای حمایت از مخالفان ایرانی طراحی کند، مشابه حمایت دولت ریگان از جنبش‌های دموکراسی‌خواه در دوران جنگ سرد، با هدف تضعیف و در نهایت سرنگونی حکومت.
به نوشته نویسنده، حتی اگر ساختار رهبری [حکومت] ایران در جریان جنگ ضربه خورده باشد، در صورت عدم تغییر ماهیت نظام، تهدید همچنان پابرجا خواهد بود و دستاوردهای نظامی آمریکا موقتی باقی می‌ماند.
هشدار درباره برداشت [حکومت] ایران از توازن قدرت
واشینگتن‌پست تاکید می‌کند که رهبران [حکومت] ایران در حال حاضر تصور می‌کنند ترامپ بیش از آن‌ها به توافق نیاز دارد؛ برداشتی که می‌تواند روند مذاکرات را به نفع تهران تغییر دهد. به همین دلیل، به باور نویسنده، ترامپ باید نشان دهد که قادر است بدون توافق نیز جنگ را به پایان برساند و نتیجه را به نفع آمریکا رقم بزند.
در جمع‌بندی، نویسنده این تحلیل تاکید می‌کند که موفقیت دیپلماسی تنها زمانی ممکن است که با تهدید معتبر به اقدام نظامی همراه باشد؛ و برای [حکومت] ایران باید روشن شود که «زمان در حال پایان است» و مهلت دو هفته‌ای، یک ضرب‌الاجل واقعی است.
