حزب کومله کردستان ایران با صدور اطلاعیه، ضمن حمایت قاطع از خیزش سراسری مردم ایران در دیماه ۱۴۰۴، سرکوب معترضان را محکوم کرد و از اقشار مختلف جامعه خواست با پیوستن به اعتصابات و اعتراضات خیابانی، این حرکت را تقویت کنند.
در این بیانیه که بیش از یک هفته پس از آغاز اعتصابات صنفی کسبه و بازاریان تهران منتشر شده، حزب کومله کردستان ایران ریشه اعتراضات را سقوط بیسابقه ارزش ریال، تورم لجامگسیخته و بحران عمیق اقتصادی ناشی از سیاستهای «ناکام و ویرانگر» جمهوری اسلامی دانسته است. به گفته این حزب، حرکتی که در ابتدا ماهیتی اقتصادی داشت، بهسرعت به شهرها و استانهای دیگر گسترش یافت و به اعتراضاتی گسترده و سیاسی در خیابانها انجامید.
کومله با اشاره به شرایط معیشتی مردم ایران، از تبعیضهای سیستماتیک، فساد نهادینهشده، گرانی، بیکاری و فقر گسترده بهعنوان عوامل اصلی خشم عمومی نام برده و اعلام کرده است که پاسخ حکومت، همچون گذشته، «برچسب اغتشاش، سرکوب خشن، تیراندازی مستقیم و خشونت سازمانیافته» بوده است. در این بیانیه آمده که بر اساس گزارشهای میدانی، رسانهای و بینالمللی، تاکنون چندین معترض کشته و دهها نفر زخمی شدهاند.
این حزب خیزش کنونی را «قابل پیشبینی» توصیف کرده و آن را در امتداد اعتراضات دیماه ۱۳۹۶، آبان ۱۳۹۸ و جنبش «زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱ ارزیابی میکند. به باور کومله، جمهوری اسلامی مشروعیت خود را از دست داده و در حالی که با اعتراضات گسترده داخلی روبهروست، همزمان تحت فشارهای فزاینده بینالمللی و انزوای جهانی قرار دارد. در متن بیانیه تاکید شده که بخش بزرگی از جامعه ایران به این نتیجه رسیده که «عبور از ساختار سیاسی جمهوری اسلامی تنها راه چاره» است.
در بخش دیگری از اطلاعیه، به نقش و جایگاه کردستان اشاره شده و آمده است که مردم کردستان از نخستین روزهای پس از انقلاب ۱۳۵۷ در مخالفت با جمهوری اسلامی ایستادهاند و طی بیش از چهار دهه، هزینههای سنگینی از جمله اعدام، سرکوب و بمباران شهرها پرداختهاند. کومله با یادآوری نقش کردستان در جنبش «زن، زندگی، آزادی» اعلام کرده است که جامعه کردستان با «آگاهی و بلوغ سیاسی» آماده است بار دیگر با پیوستن به خیزش سراسری، نقشی مؤثر و پیشرو ایفا کند.
حزب کومله کردستان ایران در پایان این بیانیه، ضمن محکوم کردن سرکوب معترضان، مسئولیت هرگونه کشتار و نقض حقوق بشر را متوجه جمهوری اسلامی و رهبران آن دانسته و از همه اقشار و اصناف خواسته است با گسترش اعتصابات سراسری و اعتراضات خیابانی، این خیزش را تعمیق ببخشند. این حزب همچنین از جامعه جهانی، از جمله سازمان ملل متحد، اتحادیه اروپا و ایالات متحده، خواسته است با اعمال فشارهای همهجانبه، تحریمهای هدفمند و حمایت دیپلماتیک از معترضان، مانع ادامه سرکوب شوند و حق اعتراض مسالمتآمیز مردم ایران را به رسمیت بشناسند.
به گفته امضاکنندگان، خیزش کنونی صرفاً اعتراض به فقر و فساد نیست، بلکه نمادی از اراده مردم ایران برای دستیابی به حکومتی دموکراتیک، سکولار و کثرتگراست که حقوق همه ملیتها، ادیان و جنسیتها را تضمین کند.
پیش از این حزب مردم بلوچستان نیز در بیانیهای از مردم بلوچ برای تظاهرات و رفتن به خیابانها و پیوستن به اعتراضات دعوت کرده است. در این بیانیه با اشاره به اینکه هم سرنوشتی مردم ایران، تاکید شده همبستگی سراسری با حضور مردم در خیابانهای ایران نیازی حیاتی برای رهایی از نابرابری و استبداد است.
اتحادیه آزاد کارگران ایران در یک بیانیه در مورد اعتراضات سراسری خواستار «حضور موثر» کارگران سراسر کشور، بهویژه در صنایع کلیدی چون نفت، فولاد و خودروسازی «در تحولات سیاسی کشور» شد و اعتراضات در ایران را «انقلاب» نامید.
این تشکل کارگری نوشت: «آنچه که امروز در خیابانهای شهرهای مختلف درجریان است، فریاد مردمی به جان آمده از فقر و فلاکت؛ تورم و گرانی، اختناق و سرکوب، زن ستیزی، فروپاشی اقتصادی، اضمحلال و بهتباهی کشیده شدن بنیانهای زندگی اجتماعی و نتیجه تحمیل خشنترین و سرکوبگرانهترین شکل از بیحقوقی بر مردم ایران است.»
اتحادیه آزاد کارگران ایران افزود: «این خیزش در تداوم خیزشهای مردمی سالهای گذشته که بیرحمانه توسط حکومت جمهوری اسلامی سرکوب و به خون کشیده شدند، برگ دیگری از تلاش و مبارزه جانفشانانه مردم ایران برای پایان دادن به جهنم موجود و شکلدهی به جامعهای دموکراتیک، آزاد، مرفه و عاری از تبعیض، ستم و استثمار است.»
در این بیانیه تاکید شد که «حکومت جمهوری اسلامی که دیگر حتی قادر نیست ابتداییترین نیازمندیهای متضمن زیست و بقای یک جامعه انسانی از قبیل آب و برق، انرژی و هوای سالم را نیز تامین کند، همچنان بر طبل بقای ننگین خود و تداوم ویرانسازی کشور میکوبد و با گسیل نیروهای سرکوب به خیابانها و به خون کشیدن اعتراضات مسالمت آمیز مردم، تلاش دارد این بار نیز از موج توفنده و زیر و رو کننده تحولخواهی بنیادین مردم ایران گذر کند.»
اتحادیه آزاد کارگران ایران تاکید کرد واقعیت این است که «مردم خسته و از هستی ساقط شده ایران دیگر چیزی برای از دست دادن ندارند و برای صباحی کوتاه نیز حاضر به تحمل شرایط نکبتبار کنونی نیستند و از سوی دیگر، حکومت نیز قادر به حتی ذرهای بهبود شرایط به غایت فلاکتبار موجود نیست.»
این تشکل کارگری، اعتراضات در خیابانها و شهرهای مختلف ایران را «یک انقلاب» توصیف کرد؛ «انقلابی که چه بسا فراز و فرودها و افت و خیزهای خود را داشته باشد اما از حرکت و پیشروی باز نخواهد ایستاد.»
در این بیانیه تاکید شده است که بنیانهای این انقلاب عظیم اجتماعی و سیاسی در جنبشهای بزرگ اجتماعی مدرنی چون جنبش کارگری، جنبش معلمان، علیه اعدام و حقوق بشر، بازنشستگان و جنبش زنان است.
چهار تشکل کارگری و بازنشستگان: سرکوب، صدای اعتراض تودهها را خاموش نخواهد کرد
چهار تشکل کارگری و بازنشستگان در بیانیهای حمایت خود را از «اعتراضات حقطلبانه تودههای مردم» ابراز داشتند. سندیکای کارگران نیشکر هفتتپه، کمیته هماهنگی برای کمک به ایجاد تشکلهای مستقل کارگری، کارگران بازنشسته خوزستان و گروه اتحاد بازنشستگان در یک بیانیه مشترک اعلام کردند: «انفجار مجدد خشم و اعتراضات اقشار مختلف مردم در بسیاری از شهرها نشان از نابسامانیها، نابرابریهای غیر قابل تصور و تحمل و وضعیت بهشدت بحرانی زندگی تودهها دارد.»
این چهار تشکل تاکید کردند: «هرچه از عمر جمهوری اسلامی میگذرد، تودههای مردم به ویژه کارگران، معلمان، زحمتکشان شهر و روستا، زنان، جوانان و ملتهای زیر ستم بیش از پیش در مییابند که تحت این حاکمیت روی آرامش، آسایش و رفاه اجتماعی نخواهند دید و هیچ آینده روشنی برایشان قابل تصور نیست.»
آنها «فقر مطلق، تورم روزافزون و گرانی افسار گسیخته» را ناشی از «ساختار نظام بحرانزده سرمایهداری» دانستند و افزودند :«جمهوری اسلامی نه میخواهد و نه میتواند بحرانهای اقتصادی، سیاسی و اجتماعی را کاهش دهد زیرا از یک سو، حیات و بقای این نظام مبتنی بر پایه استثمار و ستم سرمایهداری است و از سوی دیگر، سیاستهای حاکم و عملکرد رژیم، عواملی هستند که در تشدید و گسترش بحرانها بسیار مؤثرند.»
این تشکلها با اشاره به این نکته که هر تلاش برای تغییر و تحول مثبت در جامعه میتواند لرزه بر بنیان حاکمیت بیندازد و آن را با مخاطره جدی روبرو سازد، نوشتند: «از این رو، جمهوری اسلامی با هرگونه خواست اقتصادی، سیاسی و اجتماعی کارگران و تودههای زحمتکش به شدت مخالفت میورزد و هر تلاش و مبارزه برای ابتداییترین خواستهها را با سرکوب و کشتار پاسخ میگوید.»
در این بیانیه اشاره شد که «راهحل سرکوب» ممکن است دیکتاتورها را با امید خاموش کردن هر صدای آزادیخواه بهطور موقت خرسند سازد؛ اما این امیدواری کاذب است و صدای اعتراض تودهها خاموش نخواهد شد و مبارزه طبقات استمرار مییابد.
این چهار تشکل در اثبات این موضوع به جنبشهای اعتراضی سالیان اخیر اشاره کردند و افزودند: «در سیاهترین سالهای سرکوب نیز رژیم هرگز قادر نبوده است خاموشی و تسلیم تودهها را بر جامعه مستولی نماید.»
آنها در این بیانیه تاکید کردند: «پیروزی نهایی در گروه همبستگی و انسجام مبارزاتی و تقویت صفوف مبارزان، نیروهای مترقی و آزادیخواه و همیاری کارگران و زحمتکشان است.»
پیش از این نیز سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه و شورای بازنشستگان ایران همراه با شورای هماهنگی تشکلهای فرهنگیان ایران و شماری از تشکلهای صنفی معلمان حمایت خود را از اعتراضات سراسری اعلام کردهاند.
