نشریه وای‌نت در تحلیلی نوشت که برخلاف ادعای مقام‌های اسرائیل، دولت آمریکا به بنیامین نتانیاهو «دست باز» برای ادامه جنگ نداد، بلکه با فشار مستقیم، او را مجبور به پذیرش آتش‌بس و توافق آزادی گروگان‌ها کرد — تصمیماتی که به گفته نویسنده، نه در اورشلیم بلکه در واشینگتن گرفته شده‌اند.
در تحلیلی که در نشریه اسرائیلی وای‌نت منتشر شد، نویسنده با اشاره به تصمیمات اخیر دولت اسرائیل در قبال جنگ غزه نوشت: «هیچ‌یک از اتفاقات هفته‌های گذشته — از جمله آزادی گروگان‌ها و برقراری آتش‌بس — بدون فشار آمریکا ممکن نبود. در واقع، آنچه رخ داد نه فشار بلکه دیکته و اجبار از سوی واشینگتن بود.»
بر اساس این گزارش، دو فرستاده کاخ سفید، برت مک‌گرک و آموس هوکستین، شخصاً در نشست کابینه اسرائیل حضور یافتند تا مطمئن شوند تصمیمی خارج از چارچوب مورد نظر آمریکا اتخاذ نشود. تحلیل وای‌نت می‌افزاید: «اگرچه بیشتر اسرائیلی‌ها از این تصمیمات حمایت کردند، اما واقعیت آن است که تصمیم‌ها در اورشلیم گرفته نشدند، بلکه در واشینگتن رقم خوردند.»
نویسنده یادآوری می‌کند که دفتر نخست‌وزیری اسرائیل در ۱۴ اوت، پنج اصل برای پایان جنگ اعلام کرده بود — از جمله خلع سلاح کامل حماس، بازگشت همه گروگان‌ها، خلع سلاح غزه، حفظ کنترل امنیتی اسرائیل بر این منطقه و ایجاد اداره‌ای غیر از حماس و تشکیلات خودگردان فلسطین. اما به گفته وای‌نت، «چند هفته بعد، نتانیاهو از بیشتر این شروط عقب‌نشینی کرد و آنها عملاً کنار گذاشته شدند.»
به نوشته تحلیلگر، «خلع سلاح حماس هنوز محقق نشده، کنترل امنیتی اسرائیل در غزه در توافق نهایی نیامده، و اداره غیر از تشکیلات خودگردان نیز منتفی شده است.» در عین حال، بند ۱۹ توافق جدید شامل به رسمیت شناختن حق تعیین سرنوشت و تشکیل کشور فلسطین است — موضوعی که نخست‌وزیر اسرائیل تا پیش از این قاطعانه با آن مخالفت می‌کرد.
این یادداشت تاکید می‌کند که «دولت آمریکا به نتانیاهو آزادی عمل نداد، بلکه او را متوقف کرد و خواست خود را تحمیل کرد. واشینگتن اسرائیل را به یک جمهوری موزی تبدیل کرده است.»
در ادامه تحلیل، به گفته دو مقام آمریکایی اشاره شده که در گفت‌وگو با برنامه ۶۰ دقیقه شبکه سی‌بی‌اس اظهار کرده‌اند پس از «حادثه دوحه» احساس کرده‌اند «اسرائیلی‌ها کنترل خود را از دست داده‌اند». وای‌نت می‌نویسد: «در واقع این نه اسرائیلی‌ها، بلکه خود نتانیاهو بود که کنترل را از دست داد — و آمریکایی‌ها آن را پس گرفتند.»
به باور نویسنده، هرچند این مداخله در کوتاه‌مدت با نظر اکثریت مردم و فرماندهان امنیتی اسرائیل همسو است، اما در بلندمدت نشان‌دهنده تضعیف حاکمیت اسرائیل است.
در بخش پایانی مقاله آمده است: «توافق تحمیلی آمریکا جایگاه دو کشور، قطر و ترکیه، را نیز ارتقا داده است — دو کشوری که با وجود روابط گسترده اقتصادی و امنیتی با آمریکا، همچنان متحدان ایدئولوژیک اخوان‌المسلمین به شمار می‌روند. قطر همچنان میلیاردها دلار صرف تبلیغات ضداسرائیلی در دانشگاه‌های آمریکا و پروژه‌های رسانه‌ای می‌کند، حتی تا سطح نفوذ در دفتر نخست‌وزیری اسرائیل.»
نویسنده در پایان نتیجه می‌گیرد که هرچند فشار آمریکا در کوتاه‌مدت مانع از ادامه جنگ شده و با خواست افکار عمومی اسرائیل هم‌خوان است، اما در بلندمدت پیامد نگران‌کننده‌ای دارد: «کشوری که تصمیم‌های حیاتی‌اش در پایتختی دیگر گرفته می‌شود، دیگر بر سرنوشت خود حاکم نیست.»
