موج مهاجرت جامعه پزشکی در ایران به حوزه داروسازان رسیده است. نایب رییس انجمن واردکنندگان دارو میگوید داروسازان و افراد تحصیلکرده صاحبسبک و صاحب تجربه در این بخش، در حال مهاجرت هستند و کشورهای دیگر آنها را شکار میکنند.
مجتبی بوربور، شنبه هشتم دی ماه در گفتوگو با روزنامه جوان درباره مهاجرتهای داروسازان گفت که چون کار کردن با دستمزدهای فعلی برایشان نمیارزد، دیگر تمایلی به کار کردن در این صنعت ندارند و ممکن است از کشور خارج شوند.
او با تاکید بر این که داروساز ترجیح میدهد در داروخانه کار کند و با کار راحتتر، ۶۰ میلیون درآمد داشته باشد، گفت: «اگر یک داروساز بخواهد در کارخانه کار کند، باید ساعت پنج صبح بلند شود و به شهرک بهارستان برود و در نهایت ۵۰ میلیون تومان بگیرد.»
مهاجرت گسترده پزشکان، پرستاران، ماماها، استادان دانشگاه و اکنون داروسازان و دیگر اعضای بخش دارو و درمان در طول سالهای گذشته، به نگرانیها در خصوص آینده نظام بهداشت و درمان در ایران دامن زده است.
روزنامه هممیهن مهر ماه سال گذشته در گزارشی به موج جدید مهاجرت پزشکان از ایران پرداخت و نوشت بعد از هشدارهای پیاپی درباره ترک کشور از سوی پرستاران، ماماها، داروسازان و پزشکان متخصص، مهاجرتها به استادان دانشگاه و مدیران این حوزه در سطوح مختلف رسیده است.
نایب رییس انجمن واردکنندگان دارو در بخشی از گفتوگوی هشتم دی ماه خود با اشاره به این که لازمه وجود تولید، مواد اولیه با کیفیت، ماشینآلات قابلقبول و افرادی است که دانش آن را داشته باشند، گفت: «کشور در هر سه حوزه دچار چالش است.»
بوربور با بیان این که ماشین را میتوان دیر یا زود یا ارزان و گران خرید اما کشور در حال از دست دادن نیروهای حرفهای است، گفت: «به طور مشخص بسیاری از افراد حرفهای و متخصص در حال رفتن از این حوزه هستند.»
فروردین سال جاری، فاطمه موسوی ویایه، جامعهشناس و پژوهشگر مسائل اجتماعی، از رشد ۱۴۰ درصدی آمار مهاجرت جوانان متخصص در یک سال اخیر خبر داد.
موسوی هشدار داد بسیاری به دلیل ناامیدی از «تغییر و اصلاح» در کشور به «استراتژی خروج» متوسل میشوند: «آنها که مهاجرت میکنند، از تغییر شرایط جامعه ناامید شدهاند و به همین دلیل کشور را ترک میکنند.»
علینژاد جمعه هفتم دیماه در شبکه ایکس به نقل از نزدیکان بدری نوشت پزشکان دو هفته پیش به او اطلاع دادند گلوله نیروهای جمهوری اسلامی به ستون فقراتش اصابت کرده و باعث فلج شدن او شده است.
این فعال سیاسی افزود بدری همچنان در بیمارستان بستری است و خانواده این زن جوان برای سکوت درباره وضعیت او، تحت فشار نیروهای حکومتی قرار گرفتهاند.
آرزو بدری اول مرداد هنگامی که بعد از اتمام کار در شهرستان نور استان مازندران با خواهرش به سوی خانه در حرکت بود، با ایست بازرسی پلیس مواجه شد. برای خودرویی که بدری سرنشین آن بود، به اتهام رعایت نشدن حجاب اجباری از سوی سرنشینان، «حکم توقیف» صادر شده بود.
با اینکه بدری پس از هشدار پلیس، خودرو را متوقف کرده بود، اما پلیس از در عقب سمت راننده به خودرو شلیک کرد و در نتیجه این رویداد، او زخمی شد.
در اثر تیراندازی نیروهای جمهوری اسلامی، بدری همچنین از ناحیه ریه بهشدت دچار آسیبدیدگی شد و از آن زمان تاکنون، بارها گزارشهایی از وخامت حال او منتشر شده است.
او بارها از سوی ماموران حکومتی برای مصاحبه و اعتراف اجباری تحت فشار قرار گرفته است.
آرزو بدری فروشندهای ۳۱ ساله و صاحب دو فرزند است. او پس از هدف قرار گرفتن ابتدا به بیمارستانی در شهرستان نور و سپس به بیمارستان «امام خمینی» شهر ساری منتقل شد و پس از آن در بیمارستان «ولیعصر» تهران در شرایطی امنیتی بستری شد.
مرکز اطلاعرسانی فرماندهی انتظامی استان مازندران تیراندازی پلیس به خودرویی که آرزو بدری سرنشین آن بود را تایید و اعلام کرد راننده «بدون توجه به دستور پلیس همچنان به فرار ادامه داد» و پلیس «با توجه به قانون بهکارگیری سلاح»، به سمت خودرو شلیک کرد.
احمدرضا پورخاقان، رییس سازمان قضایی نیروهای مسلح، نیز اعلام کرد ضارب آرزو بدری «با قرار بازداشت موقت زندانی شده» است.
۳۰ مردادماه در حالی که بدری همچنان به دلیل شلیک ماموران جمهوری اسلامی در بیمارستان بستری بود، وادار به اعتراف اجباری شد.
ایراناینترنشنال در آن زمان گزارش داد نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی پس از وادار کردن بدری به اعتراف اجباری، اتاقش را در بیمارستان تغییر دادند و او را به اتاق جداگانهای که دارای سه دوربین بود، منتقل کردند.