وزارت دادگستری آمریکا می‌گوید بزرگ‌ترین شبکه جرایم سایبری دنیا را منهدم کرده است

تحلیلگران امنیت شبکه در آزمایشگاه‌های بلک لوتوس متعلق به شرکت لومن تکنولوژی این حمله را در ماه‌های اخیر کشف کردند و در یک پست وبلاگی درباره جزئیات آن گزارشی منتشر کردند.

این حمله هکری که کارشناسان امنیت سایبری، از جدی‌ترین حملات سایبری علیه بخش مخابراتی آمریکا می‌خوانند در ماه اکتبر سال ۲۰۲۳ انجام شد و بیش از ۶۰۰ هزار راوتر اینترنتی را از کار انداخت.

به گفته پژوهشگرانی که این حمله را کشف کرده‌اند، هکرهای مهاجم نرم‌افزار مخربی را روی سیستم‌هاب این شرکت مخابرانی نصب کردند که دسترسی به اینترنت را از ۲۵تا ۲۷اکتبر سال ۲۰۲۳ در بسیاری از ایالت‌های غرب میانه در آمریکا مختل کرد.

این پژوهشگران، بدافزار نصب‌شده را ماه‌ها بعد از طریق برخی لینک‌ها که فایل‌های آلوده روی آن‌ها مانده بود در اینترنت پیدا کردند، اما تاکید کردند مهاجمان از روش‌های معمولی استفاده کردند که شناسایی آن‌ها را دشوارتر می‌کرد.

در گزارشی که درباره این حمله انجام شده، به نام شرکتی که مورد حمله قرار گرفته و گروه مهاجم یا کشوری که از آن‌جا حمله انجام شده، اشاره‌ای نشده است.

راوترهای اینترنتی زمانی غیرفعال شدند که نرم‌افزار مخرب یک به روزرسانی را برای راوترهای مشتریان شرکت ارسال کرد که عناصری از کد عملیاتی روترها را حذف می‌کرد و آن‌ها را عملا غیرقابل استفاده کرد.

پژوهشگران شرکت لومن در گزارش خود با اشاره به این‌که از عمدی بودن ارسال این نرم‌افزار به‌روزرسانی مخرب مطمئن گفته‌اند: «حملات تخریبی از این نوع به ویژه در این مورد، بسیار نگران‌کننده هستند.»

برخی گزارش‌ها از قطعی اینترنت در شبکه‌های اجتماعی در آن تاریخ و جزئیات گزارش شرکت لومن نشان می‌دهد شرکت ارائه‌دهنده خدمات اینترنتی وینداستریمدر آرکانزاس احتمالا هدف این حملات قرار گرفته است.

مشخص نیست که پلیس فدرال آمریکا، اف‌بی‌آی، که مسئول تحقیقات در مورد جرایم سایبری در ایالات متحده است، از این حمله مطلع شده است یا خیر، اما شرکت‌های خصوصی اغلب ترجیح می‌دهند در مورد جنین حملاتی به زیرساخت‌هایشان اطلاع‌رسانی نکنند.

حملات سایبری گسترده به آمریکا بی‌سابقه نیست و مقام‌های آمریکایی بارها درباره آن هشدار داده‌اند.

در آخرین نمونه ۳ خرداد سال جاری، معاون آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا از تلاش فعالانه جمهوری اسلامی، روسیه و چین برای حمله به زیرساخت‌های حیاتی این کشور و از کار انداختن آن‌ها خبر داد.

جانت مک‌کیب ضمن بیان این موضوع تاکید کرد سیستم آب و فاضلاب آمریکا از جمله زیرساخت‌هایی است که این کشورها به دنبال آسیب زدن به آن هستند.

هم‌زمان، آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده با انتشار بیانیه‌ای نسبت به افزایش احتمال حملات سایبری علیه تاسیسات آب این کشور هشدار داد و از سازمان‌های مربوط خواست اقدامات فوری را برای حفاظت از آب آشامیدنی شهروندان آمریکا اتخاذ کنند.

پیشتر هم در ۲۴ فروردین سال جاری، آژانس امنیت سایبری و امنیت زیرساخت ایالات متحده با انتشار بیانیه‌ای اعلام کرد هکرهای مورد حمایت روسیه، ایمیل‌های متعلق به چندین نهاد فدرال آمریکا را به سرقت بردند.

در این بیانیه تاکید شده است هکرهای روسی در پی حمله سایبری ژانویه ۲۰۲۴ به شرکت مایکروسافت و دسترسی غیرمجاز به برخی حساب‌های مدیریتی این شرکت موفق به انجام این کار شده‌اند.

علاوه بر تعداد قابل توجه گیمرهای زن، ۳۵ درصد از طرفداران ورزش‌های الکترونیکی را نیز زنان تشکیل می‌دهند.

صنعت در حال رشد ورزش‌های الکترونیکی در بریتانیا ارزشی معادل ۱/۵ میلیارد پوند دارد و با برگزاری تورنمنت‌های میلیون‌پوندی در لندن، این رقم رو به افزایش است.

نشریه استاندارد در همین زمینه، با چند تن از کسانی که برای ایجاد تغییر در صحنه بازی‌های حرفه‌ای لندن می‌جنگند گفت‌وگو کرد.

بر اساس این گزارش، آزار و اذیت جنسی یکی از دلایل عمده این نابرابری است. ۴۰ درصد از گیمرهای زن اعلام کردند هنگام بازی چندنفره، مورد آزار گیمرهای مرد قرار می‌گیرند و ۲۸ درصد نیز آزار جنسی را تجربه کرده‌اند.

چنین آماری باعث می‌شود برخی زنان از ورزش‌های الکترونیکی دوری کنند. با این حال، برخی سازمان‌ها و گیمرها در تلاش برای تغییر این وضعیت هستند. یکی از این افراد، آنا اِف‌یو‌تی (AnnaFUT) است؛ یک سازنده ۲۵ ساله محتوای مرتبط با فوتبال در بازی‌های ویدیویی.

آنا که از یک سال پیش به تیم حرفه‌ای انجمن ورزش‌های الکترونیکی پیوسته، از کمبود نمایندگی زنان در سطوح حرفه‌ای شگفت‌زده است.

از نظر آنا یکی از چالش‌ها، کمبود مسابقات ویژه زنان و فقدان حمایت از استعدادهای آنان است.

سازمان‌دهندگان کوچک مسابقات، تمایل چندانی به پرورش و حمایت از گیمرهای زن ندارند. اما آنا معتقد است زنان می‌توانند در همان سطح مردان رقابت کنند و باید فرصت‌های مشابهی برای حضور در سطوح بالا داشته ‌باشند.

خوشبختانه آکادمی‌ها و شرکت‌ها شروع به توجه به این موضوع کرده‌اند.

جاسمین اسکی، مدیرعامل انجمن صنفی ورزش‌های الکترونیک تلاش می‌کند تا زنان بیشتری را به این نوع از ورزش‌ها در سطح حرفه‌ای جذب کند.

او و تیمش برنامه‌های آموزشی در زمینه مقابله با سوءاستفاده آنلاین را اجرا کرده‌اند و در راه‌اندازی مسابقات ویژه زنان در بازی‌هایی همچون راکت لیگ، مسابقات اتومبیل‌رانی شبیه‌سازی شده و فوتبال الکترونیکی نقش داشته‌اند.

یکی دیگر از ابتکارات، برنامه PowerUp شرکت مخابراتی EE است که در سال نخست خود، به شش گیمر حرفه‌ای زن مشتاق آموزش داده ‌است.

هدف نهایی این برنامه، پیوستن شرکت‌کنندگان به تیم GIANTX Valorant است.

بخش مهمی از این برنامه، افزایش اعتماد به نفس دختران و آموزش مکانیسم‌های مقابله با سوء‌استفاده است.

علاوه بر این موارد، اخیرا مسابقاتی ویژه زنان همراه با جوایز نقدی و فرصت قرارداد حرفه‌ای برگزار شده است.

روبی پلیز (RubyPlays)، یکی از بهترین بازیکنان زن فورتنایت معتقد است چنین مسابقاتی می‌تواند زمینه را برای حضور زنان در مسابقات اصلی و رقابت با مردان فراهم کند.

اگرچه نمایندگی زنان هنوز یک دغدغه در این صنعت است، اما گفت‌وگوها و فرصت‌های بیشتری برای حضور آنان ایجاد شده است و زنان احساس تعلق بیشتری به این جامعه می‌کنند.

با وجود این نشانه‌های امیدوارکننده، نمایندگی زنان هنوز یک دغدغه اصلی در صنعت ورزش‌های الکترونیکی محسوب می‌شود.

جاسمین اسکی معتقد است اگرچه کل صنعت هنوز متوجه این موضوع نشده، اما بدون شک در رادار تیم‌ها و برندهای بیشتری قرار گرفته است تا از حضور زنان در این فضا حمایت کنند.

نمونه‌ای از این حمایت‌ها را می‌توان در فعالیت‌های آنا مشاهده کرد.

آنا نکات بازی را با دنبال‌کنندگانش به اشتراک می‌گذارد و به افرادی که به او مراجعه می‌کنند، توصیه‌هایی برای شرکت در مسابقات ارائه می‌دهد.

در نهایت، شرکت اسکای برودبند (Sky Broadband) نیز با راه‌اندازی یک سری تورنمنت‌های ویژه زنان که فرصت قرارداد حرفه‌ای را ارائه می‌دهد، به ماموریت گروه ورزش‌های الکترونیکی برای ایجاد صنعتی فراگیر و برابر برای همه کمک می‌کند و به زنان قدرت می‌بخشد تا به صورت رقابتی بازی کنند.

اگرچه در حال حاضر صنعت ورزش‌های الکترونیکی از نظر حضور و فرصت‌های برابر برای زنان با چالش‌هایی روبه‌روست، اما تلاش‌های قابل توجهی برای رفع این مشکل در حال انجام است.

افزایش آگاهی، برگزاری مسابقات و برنامه‌های ویژه زنان و همچنین حمایت برندها و سازندگان محتوا، همگی گام‌هایی در جهت دستیابی به برابری جنسیتی در این صنعت رو به رشد هستند.

آلزایمر یکی از شایع‌ترین و ویرانگرترین بیماری‌های زوال عصبی در جهان است که هر سال میلیون‌ها نفر را درگیر می‌کند.

با وجود تلاش‌های گسترده برای فهم آلزایمر و یافتن درمان‌های موثر، هنوز راه‌ زیادی تا کشف ابعاد ناشناخته این بیماری و توسعه روش‌های نوآورانه به منظور مقابله با آن باقی مانده ‌است.

با این‌ حال محققان دانشگاه آیکان در نیویورک، پیشرفت قابل توجهی در مطالعات آلزایمر داشته‌اند که می‌تواند گام بلندی در تلاش برای یافتن درمان این بیماری باشد.

به گزارش نیوز مدیکالاین، پژوهشگران روش جدیدی را برای کاهش سرعت پیشرفت یا حتی توقف این بیماری شناسایی کرده‌اند.

این مطالعه که بر نقش سلول‌های آستروسیت‌ و پروتئین پلکسین-B1 در آسیب‌شناسی آلزایمر تمرکز دارد، بینش‌های ارزشمندی درباره سلول‌های مغزی ارائه می‌دهد و راه را برای درمان‌های نوآورانه هموار می‌کند.

نتایج این تحقیقات در مجله نیچر نوروساینس منتشر شده‌ است.

آسترویست‌ها، سلول‌های گلیال ویژه‌ ستاره‌‌شکلی هستند که نه تنها وظیفه حمایت فیزیکی و تغذیه نورون‌ها را بر عهده دارند بلکه در تکوین عصبی و شکل‌گیری سیناپس‌ها، تنظیم جریان خون بافت عصبی، تنظیم میانجی‌های عصبی و حتی پاسخ های ایمنی در سیستم عصبی، دارای اهمیت فراوان هستند.

پلکسین-B1 نیز پروتئینی است که نقش مهمی در تنظیم فعل و انفعالات سلول با سلول، مسیرهای سیگنال‌دهی در مغز و سایر بافت‌ها دارد.

این پژوهش سعی دارد با هدف قرار دادن پروتئین پلکسین-B1 توانایی مغز را در پاک‌سازی تجمعات سمی آمیلوئید که نشانه آلزایمر هستند، افزایش دهد.

آستروسیت‌های واکنشی، نوعی از سلول‌های مغزی هستند که در پاسخ به آسیب یا بیماری فعال می‌شوند و نقشی مهم در این فرآیند ایفا می‌کنند.

این سلول‌ها به کنترل فاصله اطراف پلاک‌های آمیلوئید کمک می‌کنند و بر نحوه دسترسی سایر سلول‌های مغز و پاک‌سازی این رسوبات مضر تاثیر می‌گذارند.

دکتر رولاند فریدل، از محققان ارشد این مطالعه گفته است: «یافته‌های ما در مورد بهبود نحوه تعامل سلول‌های مغزی با پلاک‌ها مضر آمیلوئید، چشم‌انداز امیدوارکننده‌ای برای توسعه درمان‌های جدید ایجاد می‌کند.»

این تحقیق با تجزیه و تحلیل داده‌های پیچیده افراد سالم و بیماران مبتلا به آلزایمر و با هدف درک پایه‌های مولکولی و سلولی این بیماری انجام شده ‌است.

محققان اذعان دارند هر چند یافته‌هایشان پیشرفت قابل توجهی در مبارزه با آلزایمر است اما برای تبدیل این اکتشافات به درمان بالینی باید تحقیقات بیشتری انجام شود.

دکتر بین ژانگ، یکی دیگر از محققان این پژوهش، در این زمینه گفته است: «هدف نهایی ما توسعه درمانی است که بتواند از پیشرفت آلزایمر جلوگیری کرده یا پیشرفتش را کُند کند.»

تشکیل پلاک‌های آمیلوئیدی در مغز بیماران مبتلا به آلزایمر نشانه اصلی این بیماری است. سلول‌های گلیال در حالت عادی می‌توانند تا حدودی این پلاک‌ها را پاک‌سازی کنند.

این پژوهش نشان داد که پروتئین پلکسین-B1 می‌تواند با تنظیم فاصله سلول‌های مغزی پشتیبان از پلاک‌های آمیلوئیدی، بر فعالیت این سلول‌ها و تراکم پلاک‌ها اثر بگذارد.

محققان در این مطالعه دریافتند با دستکاری پروتئین پلکسین-B1، امکان افزایش قدرت پاک‌سازی پلاک‌های سمی و کاهش یا توقف پیشرفت آلزایمر وجود دارد.

این مطالعه پیشرفت قابل توجهی در درک مکانیسم‌های مولکولی و سلولی آلزایمر و راه‌های مقابله با آن محسوب می‌شود.

کشف جدید محققان، روزنه امیدی برای میلیون‌ها بیمار مبتلا به آلزایمر و خانواده‌هایشان گشوده است.

تحقیقات بیشتر در این زمینه می‌تواند منجر به دستاوردهای شگرف و نجات انسان‌های بسیاری شود.

تارا جودا، نویسنده و منتقد فیلم در مقاله‌ای که در گاردین منتشر شده، این دیدگاه رایج را در مورد داشتن گروه‌های دوستانه زنانه به چالش می‌کشد.

این مقاله واکنش‌های متعددی از سوی خوانندگان گاردین داشته که تاکیدی بر دشواری‌های ایجاد گروه‌های دوستی برای برخی از زنان و احساس رضایت آن‌ها از تنهایی‌شان است.

تارا در این مقاله از سال‌ها تلاش سخت خود برای یافتن آن گروه از «دوستان صمیمی» نوشته است.

به گفته او، سینما و تلویزیون نشان می‌دهند که زنان مدام در حال ایجاد دوستی‌های باورنکردنی با هم‌جنسان خود هستند؛ دوستانی که تکیه‌گاهی برای عبور از روزهای سخت هستند، با خنده شما می‌خندند و با گریه‌هایتان می‌گریند.

او نوشته: «مانند سریال سکس و شهر، تنها چیزی که باید بدانید این است که کدام نقش را در این گروه‌های دوستی بر عهده دارید: الف) باهوش هستید ب) سکسی هستید یا ج) بامزه؟»

تارا در ادامه نوشته: «سال‌ها دنبال قبیله خودم بودم، اما فایده‌ای نداشت. هر فرصت جدیدی را با اشتیاق بررسی می‌کردم، مطمئن بودم اگر به اندازه کافی جست‌وجو کنم بهترین دوستانم را جایی آن بیرون پیدا خواهم‌ کرد. به خودم می‌گفتم شاید مانند "تلما و لوئیز" جست‌وجوی من کمی بیشتر طول بکشد.»

این نویسنده و منتقد فیلم در ادامه یادآوری می‌کند که تازه وقتی به اواسط ۴۰ سالگی رسید، فهمید که ممکن است هرگز این اتفاق برای او نیفتد.

او نوشته: «برای مدت‌ها، نداشتن گروه دوستی زنانه برای به اشتراک گذاشتن احساساتم، باعث می‌شد احساس کنم در طول سال‌ها چیزی را از دست داده‌ام. گاهی اوقات احساس می‌کردم شاید چون به اندازه کافی سرگرم‌کننده نیستم، نتوانسته‌ام چنین دوستانی پیدا کنم یا شاید من ارزش سرمایه‌گذاری را نداشته‌‌ام یا بدتر از همه، شاید خیلی خسته‌کننده هستم.»

تارا می‌گوید حالا هر گاه چنین افکاری به سرش می‌زند، با خودش می‌نشیند، می‌نویسد و با خانواده‌اش وقت می‌گذراند. هر چند گاهی اوقات احساس تنهایی می‌کند اما در نهایت، با آن مشکلی ندارد.

یکی از خوانندگان به گاردین گفته با خواندن مقاله تارا احساس آرامش کرده است: «من در اواخر ۳۰ سالگی هستم و همیشه این‌طور احساس می‌کردم که گروه‌های زنانه، از پذیرفتن من اجتناب می‌کنند. وقتی در یک مراسم، محل کار جدید یا فضایی تازه هستم، آن احساس آشنای امید برای یافتن "دوستان صمیمی" را به خوبی به یاد می‌آورم؛ حسی که در نهایت منجر به احساس خوردکننده عدم تعلق می‌شود.»

این فرد در ادامه گفته: «اغلب به این نتیجه می‌رسیدم که حتما من عجیب یا خیلی ساکتم، یا جالب نیستم. با این حال زمانی که در خانه هستم فقدان تعلق به یک گروه دوستی زنانه مرا آزار نمی‌دهد. فقط صبح‌های دوشنبه در محل کارم از مواجهه با این سوال اجتناب‌ناپذیر که "آخر هفته چه کار کردی؟"، خجالت می‌کشم. چون باید در پاسخ یا باید از وقت گذراندن با شریک زندگی و خانواده‌ام بگویم، یا از ملاقات‌های شش ماه یک‌بار با دوستان معدودم.»

این خواننده جوان به گاردین گفته که خواندن مقاله تارا باعث شده تا کمتر احساس تنهایی کند چون در واقع قرار نیست همه ما چنین گروه‌های دوستانه و پویایی داشته ‌باشیم: «در حقیقت من درون‌گرا هستم و مطمئن نیستم بتوانم با مشکلاتی که گروه‌های دوستی دختران با آن مواجه می‌شوند کنار بیایم. امیدوارم با ادامه زندگی، این موضوع را کاملا بپذیرم و آرام‌تر باشم و دیگر خودم را برای چیزی سرزنش نکنم که بسیار رایج‌تر از آن است که فکرش را می‌کردم.»

شخص دیگری هم به گاردین از احساس مشترک شدید خود با این مقاله گفته: «من الان ۶۶ ساله هستم. زمانی که تنها پنج سال داشتم از سوی یک ملکه زنبور عسل از گروه دوستان کنار گذاشته شدم. این اتفاق باعث شد تا یک عمر از ورود به گروه‌های زنانه بپرهیزم.»

او در ادامه گفت: «همیشه از خودم می‌پرسیدم آیا چیز غیر قابل قبولی در من وجود ‌دارد؟اما حالا متوجه شده‌ام که همه افراد مانند "زنبورهای کندو" نیستند. برخی از ما برای لذت بردن از زندگی به عنوان "زنبورهای مجرد"به دنیا آمده‌ایم. ما می‌توانیم آزادیِ تنهایی را در آغوش بگیریم.»

خواننده‌ دیگری هم در واکنش به این مقاله به گاردین گفته: «از این‌که بالاخره کسی جرات کرد بگوید "همه ما دایره وسیعی از دوستان نداریم" احساس آسودگی می‌کنم.»

او گفته تجربه تارا برایش بسیار مفید بود: «من دوستانی دارم، اما نه یک گروه قوی که بتوانم روی نوشیدنی‌های بعد از ظهر جمعه، شب‌های افتتاحیه، کلاس‌های یوگا و موارد مشابه حساب کنم. من از زمان تنهایی خودم لذت می‌برم و در واقع برای شارژ مجدد به زمان نیاز دارم.»

خواننده دیگری که حدودا ۷۰ سال دارد هم گفته: «سال‌ها طول کشید تا احساس گناه نکنم که تنهایی خودم را به بودن با دیگران ترجیح می‌دهم. زمانِ تنهایی برای من تقریبا از هر چیز دیگری ارزشمندتر است. شما چیزی را مطرح کردید که چندین دهه طول کشید تا آن را بفهمم. متشکرم.»

پاسخ‌های خوانندگان بیان‌گر این واقعیت است که نه تنها بسیاری از زنان تنهایی و عدم تعلق به گروه‌های دوستی را می‌پذیرند، بلکه آن را ترجیح می‌دهند.

آن‌ها معتقدند هر فردی روش منحصر به فرد خود را برای ارتباط و سرگرمی دارد و الزاما نباید در قالب گروه‌های دوستی زنانه جای بگیرد.

اگرچه دوستی‌های عمیق برای بسیاری از زنان ارزشمند است، اما سایر زنانی که سبک ارتباطی متفاوتی دارند نباید احساس فشار یا شرمساری کنند زیرا برخی از زنان ترجیح می‌دهند به‌عنوان «زنبورهای مجرد» زندگی کنند و از آزادی و تنهایی خود بدون اینکه احساس کمبود یا ناهنجاری کنند، لذت ببرند.

یک مقام دولتی پاپوآ گینه ‌نو در گزارشی رسمی به سازمان ملل اطلاع داده ارزیابی‌های دولتی حاکی از آن است که دست‌کم دوهزار نفر از شهروندان این جزیره در اثر رانش زمین روز جمعه در زیر گل‌و لای مدفون شده‌اند.

بنا به گزارش آسوشیتدپرس قائم مقام مرکز ملی مبارزه با سوانح طبیعی این کشور گفته است که کشورش به صورت رسمی درخواست کمک‌های بین‌المللی کرده است.

آمار ارائه شده از سوی این مقام دولتی درحالی است که برآوردهای پیشین سازمان ملل حاکی از کشته‌ و مفقود شدن ۶۷۰ نفر در رانش زمین روز جمعه در منطقه کوهستانی این جزیره دریایی شمالی اقیانوس آرام حکایت داشت. مقامات محلی گزارش دادند که تا دوشنبه ۲۷ مه فقط پنج نفر از بازماندگان پیدا شده‌اند.

در نامه‌ ارسالی به سازمان ملل اشاره شده که علاوه بر مدفون شدن ناگهانی بیش از دو هزار شهروند در سانحه رانش‌ زمین، روستای یامبالی در استان انگا نیز به طور گسترده تخریب شده است. این نامه مستندات این آمار را ارائه نکرده است.

این نامه همچنین تصریح می‌کند که دسترسی به این مناطق به دلیل بسته شدن جاده‌ها با مشکل روبه‌رو شده است.

در این نامه آمده که وضعیت ناپایدار است و خطر همچنان برای تیم‌های نجات و بازماندگان وجود دارد. بارندگی‌های بیشتری هم در منطقه پیش‌بینی شده است.

با این‌که نخست‌وزیر این کشور جزیره‌ای در اقیانوس آرام، در همان ساعات اولیه به ارتش فرمان داده بود که به یاری مردم بشتابد، اما مقامات محلی می‌گویند تنها راه ارتباطی مسیر هوایی است و تمامی راه‌های زمینی مسدود شده‌اند.

این رانش زمین که ناشی از ریزش کوه بود، تمام یک روستای پرجمعیت در استان انگا را نابود کرده و دامنه خسارت آن تا شعاع یک کیلومتری گسترده شده است.

پاپوآ گینه نو با جمعیتی حدود ۱۲ میلیون نفر، دومین جزیره بزرگ جهان است که در اقیانوس آرام و در همسایگی اندونزی و استرالیا قرار دارد و در زمره چندفرهنگی‌ترین کشورهای جهان به شمار می‌آید.