چندی پیش خبر بازنشستگی محمدرضا داورزنی و در نتیجه خروج او از فدراسیون والیبال منتشر شد. بازنشستگی که گفته می شد خود او از آن اطلاع ندارد. خبری که در صورت ادامه آن فدراسیون والیبال ایران تعلیق میشد.
درنهایت امروز محمدرضا داورزنی در مصاحبهای اعلام کرد که حکم ماموریت او از وزارت ورزش به فدراسیون والیبال زده شده است و او تا پایان دوره چهارساله خود در فدراسیون والیبال خواهد ماند تا ترس تعلیق صندلی ریاست فدراسیون را به محمدرضا داورزنی برگرداند. داورزنی امروز گفته است: قرار بود با دستور رئیس جمهور وقت تا پایان دوره چهار ساله رئیس فدراسیون باقی بمانم. کمیسیون باید ماموریتم را هر سال تمدید کند، اما این امر محقق نشد. مجمع عمومی بالاترین نهاد تصمیم گیرنده در فدراسیونهای ملی است و باید قوانین المپیک را دقیقاً رعایت کنند. فدراسیون جهانی اساسنامه مصوب را به ما ابلاغ کرد. من در حالی که کارمند وزارت ورزش و چهل و دو سال است که در خدمت ورزش ایران هستم، آذرماه مطلع شدم کمیسیونی که به آن اشاره کردم موافق ادامه کار من نیست اما با پیگیری وزیر ورزش مقرر شد تا پایان دوران ۴ ساله در وزارت ورزش باقی بمانم.
برای اثبات این گفته، مصداق های بسیاری داریم: ۲۰۰۹ - ۱۰ - ۱۱ - ۱۲ -۲۰۱۵-۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ سال هایی که مسی توپ طلای جهان را برده؛ تنها بازیکن تاریخ با این رکورد بی نظیر. البته این فقط یکی از آمار غیرقابل باور این اعجوبه ی کوچک است و شمردن تمامی شگفتی هایی که رقم زده شهرزادی می خواهد و حداقل یک هزار و یک شب.
وقتی مسی یازده ساله بود، پزشکان تشخیص دادند که با کمبود هورمون رشد مواجه است. دقیقا زمانی که فوتبالیست خوبی شده بود و باید به باشگاه های حرفه ای می پیوست. حتا ریور پلاته به پیشرفت او علاقه نشان داد اما تمایلی برای پرداخت هزینه های درمانش که ماهیانه ۹۰۰ دلار می شد نشان نداد.
کارلس رکساچ، استعدادیاب بارسلونا اما می گوید فقط ۵ دقیقه نیاز بود تا بدانم این پسرک کم جثه دقیقا همانی است که دنبالش هستم. رکساچ بعدها گفت: اینقدر در بستن قرارداد مسی عجله داشته که منتظر نشده یک ورق کاغذ پیدا کند و در همان رستورانی که با خانواده او قرار گذاشته بود، روی یک دستمال کاغذی قرارداد مسی را نوشته است.
مسی به بارسلونا آمد، آنجا رشد کرد، بزرگ شد، اینقدر رشد کرد و درخشید تا جهانی به بزرگی او اعتراف کنند.
«آنتونیو لوبو آنتونش» نویسندهی پرتغالی می گوید، سه چیز در زندگی مهم است: کتاب، دوستان خوب و لیونل مسی!
لئو در بارسا به هر آنچه می خواسته رسیده، در تیم ملی اما بزرگ ترین و بایدترین افتخار را هنوز به کلکسیونش اضافه نکرده: جام جهانی. در ۲۰۱۴ به فینال رسید؛ اما ماریو گوتزه رؤیایش را نقش بر آب کرد. مسی آن شب برای رویای از دست رفتهی هموطنانش اشک ریخت و در یک تصمیم شاید احساساتی از تیم ملی خداحافظی کرد؛ ولی دوباره برگشت و حالا بار دیگر در فینال جام جهانی است.
فارغ از هر باوری و همراه با هر دغدغه ای، مسی مهم است. بسیاری معتقدند، برخلاف سیاستمداران که مهمانان تاریخ اند، هنرمندان و اسطورههای بزرگ ورزش میزبانان این کتاب ناتمام اند و در خاطرهها میمانند.
آکوییناس، قدیس و فیلسوف ایتالیایی میگوید، لذت، مطلوب اول نیست، آدمی در پی چیزی میرود تا لذت را از آن به دست بیاورد. کمتر تلاش کرده از راه مستقیم و بیواسطه خود لذت را کشف کند. بسیاری ها می گویند آدمهایی که از تماشای فوتبال مسی به وجد میآیند، کسانیاند که به خود لذت رسیدهاند. در این میان چیزی واسطه نیست. معنای دیگر فوتبال مسی، لذت است. ما بازی مسی را تماشا نمیکنیم که لذت ببریم، ما لذت میبریم که فوتبال مسی را تماشا میکنیم.
داشتن یا نداشتن جام جهانی شاید برای مسی تفاوت بسیاری داشته باشد، اما برای دنیای فوتبال، مسی همیشه مسی خواهد ماند؛ اعجوبه، جادوگر، معجزه و خارق العاده.
نویسنده: نوید احمدی