روزنامه جوان، وابسته به سپاه پاسداران در یادداشتی به فوتبالیستهایی که در شروع دوباره مسابقات لیگ برتر شادی پس از گل نداشتند، تاخته است؛ «ظاهراً فوتبالی جماعت همچنان میخواهد «نفهمند.». این جماعت از خود متشکر که کوچکترین دستاوردی هم برای ورزش کشور ندارند.
و صرفاً از جیب مردم و بیتالمال میلیاردی دریافت میکنند نزدیک به سه ماه است که هر طور توانستهاند آب به آسیاب دشمنان قسمخورده کشور و مردم ریختهاند و در برابر حقیقت خود را به نفهمیدن زدهاند.»روزنامه سپاه دوباره اعتراضات را هدایت شده از خارج کشور دانسته و پیشنهاد داده: «فقط باید چند کار ساده انجام داد؛ مثلاً فلان بازیکن معترض به اعدام را احضار کرد، نصف قراردادش را کم کرد و بعد به او گفت حالا برو بقیه قراردادت را از شبکه سعودی بگیر یا اینکه بازیکنان سرخابی پایتخت را خواست و جریمهشان کرد، اگر درست شد که هیچ، ولی اگر در لجبازی و وطنفروشی آقایان همچنان روی همان پاشنه چرخید، آن وقت باید گوششان را گرفت و پرتشان کرد بیرون تا بروند کار کنند و پول دربیاورند. باید در فوتبال را با این بازیکنان تخته کرد. شاید فرصت آن رسیده که با یک اقدام درست تمام نخالههای فوتبال از رئیس گرفته تا مرئوس، بازیکن، مربی و لیدر را دور ریخت و این رشته را از نو به درستی و با سلامت کامل بنا نهاد.»
برای اثبات این گفته، مصداق های بسیاری داریم: ۲۰۰۹ - ۱۰ - ۱۱ - ۱۲ -۲۰۱۵-۲۰۱۹ و ۲۰۲۱ سال هایی که مسی توپ طلای جهان را برده؛ تنها بازیکن تاریخ با این رکورد بی نظیر. البته این فقط یکی از آمار غیرقابل باور این اعجوبه ی کوچک است و شمردن تمامی شگفتی هایی که رقم زده شهرزادی می خواهد و حداقل یک هزار و یک شب.
وقتی مسی یازده ساله بود، پزشکان تشخیص دادند که با کمبود هورمون رشد مواجه است. دقیقا زمانی که فوتبالیست خوبی شده بود و باید به باشگاه های حرفه ای می پیوست. حتا ریور پلاته به پیشرفت او علاقه نشان داد اما تمایلی برای پرداخت هزینه های درمانش که ماهیانه ۹۰۰ دلار می شد نشان نداد.
کارلس رکساچ، استعدادیاب بارسلونا اما می گوید فقط ۵ دقیقه نیاز بود تا بدانم این پسرک کم جثه دقیقا همانی است که دنبالش هستم. رکساچ بعدها گفت: اینقدر در بستن قرارداد مسی عجله داشته که منتظر نشده یک ورق کاغذ پیدا کند و در همان رستورانی که با خانواده او قرار گذاشته بود، روی یک دستمال کاغذی قرارداد مسی را نوشته است.
مسی به بارسلونا آمد، آنجا رشد کرد، بزرگ شد، اینقدر رشد کرد و درخشید تا جهانی به بزرگی او اعتراف کنند.
«آنتونیو لوبو آنتونش» نویسندهی پرتغالی می گوید، سه چیز در زندگی مهم است: کتاب، دوستان خوب و لیونل مسی!
لئو در بارسا به هر آنچه می خواسته رسیده، در تیم ملی اما بزرگ ترین و بایدترین افتخار را هنوز به کلکسیونش اضافه نکرده: جام جهانی. در ۲۰۱۴ به فینال رسید؛ اما ماریو گوتزه رؤیایش را نقش بر آب کرد. مسی آن شب برای رویای از دست رفتهی هموطنانش اشک ریخت و در یک تصمیم شاید احساساتی از تیم ملی خداحافظی کرد؛ ولی دوباره برگشت و حالا بار دیگر در فینال جام جهانی است.
فارغ از هر باوری و همراه با هر دغدغه ای، مسی مهم است. بسیاری معتقدند، برخلاف سیاستمداران که مهمانان تاریخ اند، هنرمندان و اسطورههای بزرگ ورزش میزبانان این کتاب ناتمام اند و در خاطرهها میمانند.
آکوییناس، قدیس و فیلسوف ایتالیایی میگوید، لذت، مطلوب اول نیست، آدمی در پی چیزی میرود تا لذت را از آن به دست بیاورد. کمتر تلاش کرده از راه مستقیم و بیواسطه خود لذت را کشف کند. بسیاری ها می گویند آدمهایی که از تماشای فوتبال مسی به وجد میآیند، کسانیاند که به خود لذت رسیدهاند. در این میان چیزی واسطه نیست. معنای دیگر فوتبال مسی، لذت است. ما بازی مسی را تماشا نمیکنیم که لذت ببریم، ما لذت میبریم که فوتبال مسی را تماشا میکنیم.
داشتن یا نداشتن جام جهانی شاید برای مسی تفاوت بسیاری داشته باشد، اما برای دنیای فوتبال، مسی همیشه مسی خواهد ماند؛ اعجوبه، جادوگر، معجزه و خارق العاده.
نویسنده: نوید احمدی