ایرانیان لینشوپینگ سوئد به یاد جاویدنامان انقلاب ملی علیه جمهوری اسلامی تجمع برگزار کردند

ویدیوی رسیده به ایران اینترنشنال نشان می‌دهد مراسم چهلم جاویدنام مجیدی رشیدی اهل روستای سیبن گیلان برگزار شده است.

در این مراسم مادر او به رقص سوگ می‌پردازد. این جاویدنام در اعتراضات ۱۹ دی کشته شد.

حمیدرضا مجیدی، ۳۰ ساله و متولد ۹ فروردین ۱۳۷۴ در گلپایگان، ۱۹ دی‌ماه در نارمک تهران با شلیک گلوله کشته شد. او هنرجوی بازیگری، ویزیتور سوپرمارکت و نوازنده گیتار بود و به گفته نزدیکانش، برای تأمین هزینه‌های زندگی سخت کار می‌کرد تا رؤیای بازیگری‌اش را دنبال کند.

در روزهای نخست پس از اعتراضات، تصویری از پیکر جوانی در پارکینگ خانه‌ای در نارمک در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد؛ پیکری بدون کارت شناسایی که هویتش مشخص نبود. بعدتر روشن شد این پیکر متعلق به حمیدرضا مجیدی است. هم‌خانه او، جاویدنام مجتبی دلاوری، نیز در همان روز کشته شد.

شاهدان گفته‌اند افرادی که در پارکینگ پناه گرفته بودند متوجه شدند حمیدرضا هدف گلوله قرار گرفته است. او از ابتدا بی‌هوش بود اما نبض داشت. تلاش‌هایی برای احیا انجام شد و پس از حدود یک ساعت و خونریزی شدید با اورژانس تماس گرفته شد، اما او جان باخت.

خانواده‌اش که از گلپایگان پیگیر وضعیت او بودند، پس از مدتی توانستند هویت پیکر را تأیید کنند.

در روزهای نخست پس از اعتراضات، تصویری از پیکر جوانی در پارکینگ خانه‌ای در نارمک در شبکه‌های اجتماعی وایرال شد؛ پیکری بدون کارت شناسایی که هویتش مشخص نبود. بعدتر روشن شد این پیکر متعلق به حمیدرضا مجیدی است. هم‌خانه او، جاویدنام مجتبی دلاوری، نیز در همان روز کشته شد.

شاهدان گفته‌اند افرادی که در پارکینگ پناه گرفته بودند متوجه شدند حمیدرضا هدف گلوله قرار گرفته است. او از ابتدا بی‌هوش بود اما نبض داشت. تلاش‌هایی برای احیا انجام شد و پس از حدود یک ساعت و خونریزی شدید با اورژانس تماس گرفته شد، اما او جان باخت.

خانواده‌اش که از گلپایگان پیگیر وضعیت او بودند، پس از مدتی توانستند هویت پیکر را تأیید کنند.

محمدرضا عارف، معاون اول مسعود پزشکیان، درباره آمار جان‌باختگان قیام ملی گفت: «دشمن تلاش داشت ارقام غیرواقعی را از ۱۲ هزار نفر به ۸۰ هزار نفر برساند، اما پس از انتشار لیست رسمی، حتی یک مورد نیز به آن افزوده نشد.»

این اظهارات در حالی است که شورای سردبیری ایران‌اینترنشنال در سومین بیانیه خود اعلام کرده بود که تاکنون بیش از ۶ هزار نام از جان‌باختگان اعتراضات دی‌ماه جمع‌آوری شده که در فهرست رسمی دولت وجود ندارد.

این آمار بیش از دو برابر فهرست رسمی است، اما کمتر از ۱۰۰ مورد با آن انطباق دارد.

نوجوانان در ایران در وضعیتی «طبیعی» به معترض تبدیل نشده‌اند. آن‌ها محصول یک انباشت بحران‌اند که هم‌زمان خانه، مدرسه و خیابان را درگیر کرده است.

نوجوان امروز ایران در فضایی بزرگ می‌شود که خبر بازداشت هم‌سن‌وسال‌هایش، نیمکت‌های خالی کلاس‌ها و نام دوستان کشته‌شده، با برنامه درسی روزانه‌اش درهم‌تنیده است.

صبح، زیر نگاه دوربین و مامور و پوسترهای رسمی وارد مدرسه‌ای می‌شود که دیگر پناهگاهی امن نیست، «حیاط خلوت نهادهای امنیتی» شده و هر جمله و نگاهش می‌تواند صورت‌جلسه شود.

عصر، در گوشی‌اش ویدیوهای اعتراض و سرکوب را بالا و پایین می‌کند و می‌بیند کسانی که تا دیروز کنار او در حیاط مدرسه می‌خندیدند، حالا در گزارش‌های حقوق بشری به‌عنوان «معترض کشته‌شده» یا «بازداشتی در خطر اعدام» نام برده می‌شوند.

در این میان، ترکیبی از خشم فروخورده و ترس دائمی، جای خیال‌پردازی‌های معمول نوجوانی را گرفته؛ آینده برایش نه یک افق روشن، که یک مه غلیظ و نامطمئن است و احساس «شنیده نشدن» در برابر قدرتی که فقط زبان تهدید بلد است، او را به این یقین تلخ رسانده که اگر خودش حرف نزند، هیچ‌کس از او دفاع نخواهد کرد.

متن کامل این تحلیل را اینجا بخوانید