به گزارش نشریه اسپانیایی الپائیس، پس از سرکوب گسترده اعتراضات اخیر در ایران، ترس از انتقامجویی و احساس رهاشدگی از سوی جامعه جهانی به احساس غالب در میان بسیاری از ایرانیان تبدیل شده است.
ایرانیانی که در روزها و هفتههای گذشته کشور را ترک کردهاند، از خشونت عریان نیروهای امنیتی و تردید عمیق نسبت به حمایت خارجی سخن میگویند.
الپائیس در گزارشی میدانی از شهر وان در ترکیه — یکی از اصلیترین گذرگاههای خروج ایرانیان — مینویسد هتلها و گذرگاه مرزی کاپیکوی به پناهگاه موقت معترضانی بدل شده که برای فرار از سرکوب، دسترسی به اینترنت قطعشده، یا ادامه مسیر به کشورهای دیگر از ایران خارج شدهاند. به گفته این روزنامه، اغلب این افراد با صدایی آهسته و نگاهی نگران روایت میکنند و همچنان از تعقیب و ربایش در خاک ترکیه بیم دارند.
بر اساس روایتهای نقلشده، آرامش کنونی در شهرهای ایران نه حاصل فروکشکردن نارضایتی، بلکه نتیجه استقرار گسترده نیروهای مسلح و سرکوب قهری است. یکی از مصاحبهشوندگان به الپائیس گفته است که در تقاطعهای اصلی تهران نیروهای بهشدت مسلح مستقر شدهاند و هیچ تجمعی تحمل نمیشود. به گفته او و دیگران، قطع اینترنت و خطوط تلفن زمینهای فراهم کرد تا سرکوب در سکوت و بدون پاسخگویی انجام شود.
این گزارش همچنین به شهادتهایی اشاره میکند که از شلیک مستقیم نیروهای امنیتی با سلاحهای مرگبار، از جمله شاتگانهای دستکاریشده، و حتی استفاده از چاقو علیه معترضان حکایت دارد. برخی از معترضان میگویند با وجود خطر مرگ، در صورت ازسرگیری اعتراضها حاضر به بازگشت به خیابانها هستند.
در بخش دیگری از گزارش، الپائیس به آمار قربانیان میپردازد. آمارهایی که سازمان «حقوق بشر ایران» تاکنون توانسته مستندسازی کند را در گزارش میآورد، اما تاکید میکند که برخی گروههای حقوق بشری شمار جانباختگان را بیش از ۱۰ هزار نفر برآورد میکنند. یکی از ایرانیان خارج از کشور که از طریق ارتباطات محدود ماهوارهای با داخل ایران در تماس بوده، به الپائیس گفته است: «اینبار تقریباً همه ما کسی را میشناسیم که کشته شده است.»
گزارش الپائیس همچنین بازتابدهنده شکاف عمیق میان معترضان درباره راه آینده است. برخی با اشاره به برتری تسلیحاتی حامیان حکومت، از مداخله خارجی برای کنار زدن رهبر جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران دفاع میکنند؛ در حالی که دیگران هشدار میدهند حملات خارجی یا تحریمها میتواند به تقویت حکومت بینجامد و بهانهای تازه برای سرکوب فراهم کند.
در این میان، ناامیدی از مواضع متغیر دولت ایالات متحده نیز پررنگ است. مصاحبهشوندگان به الپائیس میگویند وعدههای پیشین برای حمایت از معترضان جای خود را به سکوت یا عقبنشینی داده و این احساس را تقویت کرده است که «هیچکس به مردم ایران اهمیت نمیدهد».
الپائیس در پایان گزارش خود مینویسد یکی از چالشهای اصلی خیزشهای اخیر، فقدان رهبری و برنامهای منسجم است؛ عاملی که باعث شده بخشی از مخالفان، از جمله کسانی که خواهان دموکراسی بدون خشونت هستند، از پیوستن به اعتراضات فاصله بگیرند. با این حال، بسیاری از ایرانیانِ گفتوگوشده با این روزنامه، با وجود ترس، همچنان امیدوارند که اعتراضهای آینده بتواند سرنوشت جمهوری اسلامی را برای همیشه تغییر دهد.
