محکومیت ۱۸۰۰ میلیارد تومانی رویانیان، مدیرعامل سابق پرسپولیس بر اساس اسناد فاش شده

برای این پرونده در ۲۵ دی ۱۳۹۸ قرار منع تعقیب صادر شده است؛ ۴ ماه پس از مرگ خودخواسته «دختر آبی».

سحر خدایاری، در اعتراض به محکومیت خود به زندان در تلاش برای ورود به ورزشگاه آزادی، اقدام به خودسوزی کرد و در ۱۸ شهریور ۱۳۹۸ جان خود را از دست داد. درگذشت او در سطح جهانی و در میان هواداران فوتبال بازتاب گسترده‌ای داشت.

اسناد افشاشده توسط گروه هکری عدالت علی نشان می‌دهد، برای سحر خدایاری یک بار در اسفند ۹۷ پرونده باز شده است. او در این پرونده متهم به «جريحه دار کردن عفت عمومی - اهانت به رهبر جمهوری اسلامی، ضرب و جرح عمد و توهين به مأمورين در حين انجام وظيفه» شده بود.

این پرونده که در سال ۱۳۸۹ با شکایت شورای حفظ حقوق بیت‌المال در اراضی و منابع طبیعی استان تهران گشوده شده بود، پس از هفت سال در سال ۱۳۹۶ وارد مرحله تحقیقات شده که در آن بازپرس شعبه دوم دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه ۳۷ تهران به مدیر شرکت آب منطقه‌ای نامه زده: «همانطور که آن شرکت در مکاتبات متعدد به اداره ثبت اعلام نموده است، میزان تصرفات صورت گرفته در حریم رودخانه ولنجک ۱۹۸/۷ متر مربع بوده است.»

در ادامه نامه آمده: «لیکن در گزارش ارسالی از اداره ثبت اسناد و املاک شمیران به اداره کل ثبت اسناد و املاک استان تهران، میزان این تصرفات ۱۵۸/۵ متر مربع اعلام گردیده و بر همین اساس، هیأت نظارت اداره کل ثبت استان تهران، در رأی شماره ۳۹۴۳۰ مورخ ۱۳۹۱/۰۳/۲۲ میزان حریم رودخانه و حقوق ارتفاقی شرکت آب در ملک را ۱۵۸/۵ متر مربع اعلام نموده و بر همین اساس سند مالکیت ملک با افزایش مساحت به همین میزان صادر شده است.»

با وجود پیگیری‌های بازپرس شعبه دوم دادسرای عمومی و انقلاب ناحیه ۳۷ تهران، این پرونده در سال ۹۸ با صدور قرار منع تعقیب مختومه شده است!

او با اشاره به جدایی کیلیان امباپه از پاریسن‌ژرمن و بلوای انتقال ستاره فرانسوی به رئال مادرید، گفت: «طارمی یا هر بازیکن دیگری، همانطور که در تمام باشگاه‌های بزرگ مانند پی‌اس‌جی اتفاق می‌افتد، قرارداد خود را به پایان می‌رسانند و در انتخاب سرنوشت خود آزادند. فقط می توانیم برای آنها آرزوی خوشبختی کنیم.»

همچنین نشریه اوجوگو پرتغال خبر داد که مهدی طارمی، بازیکن ایرانی پورتو قرار است بعد از بازی برگشت تیمش مقابل آرسنال در لیگ قهرمانان اروپا راهی ایتالیا شود و در تست های پزشکی اینترمیلان شرکت کند.

طارمی دو ماه پیش با مدیران باشگاه اینتر برای قراردادی دوساله به توافق رسیده و قرار است تابستان آینده راهی سن سیرو شود.

در این یادداشت آمده: «با شنیدن عربده‌‌های شجاع خلیل‌‌زاده در میکسدزون ورزشگاه آزادی علیه رسانه‌‌ها، خاطرات ۹۸ سال پیش در دلم زنده شده است؛ سال ۱۳۰۵ که بازیکنان تیم ملی فوتبال با چوبدستی زیربغل‌‌شان، روزنامه ناهید را با خاک یکسان کرده‌‌ و شب را در کمیسریا خوابیده‌‌اند. سیلی مردافکن مایلی‌‌کهن در گوش یکی از خبرنگاران ورزشی در دلم زنده شده است.

ضدخاطرات دو نبرد جنجالی «ستاره- رسانه» در دهه ۵۰ در دلم زنده شده که سندیکای خبرنگاران، هر دو ستاره فوتبال و سینما را وادار به پوزش کرده است. برخلاف امروز که اساسا رسانه در بی‌کسی مطلق به سر می‌‌برد آن روزها رابطه دوطرفه «ستاره و رسانه» چنان محترمانه بود که هیچ قهرمانی در هیچ زمانی به خود اجازه نمی‌‌داد که به اسب خبرنگاری یابو بگوید و تنها کسی که شاید گفت، پرویز قلیچ‌‌خانی کاپیتان تیم ملی بود که او نیز با تحریم یکدست تمام روزنامه‌‌ها مواجه شد.»

در ادامه بخش‌های دیگر یادداشت را می‌خوانید؛

فارغ از اینکه پرویز قلیچ، در نظر بسیاری از اهالی فوتبال ایران، کامل‌‌ترین و بهترین بازیکن تاریخ فوتبال ایران باشد یا نباشد او به غیر از مهدی دُری سردبیر کیهان ورزشی در دهه چهل، هرگز میانه خوشی با قشر ورزشی‌‌نویس نداشت. (شاید دلیل آنهمه نزدیکی‌‌اش با آقادّری هم در جهان‌‌بینی چپگرایانه‌‌ مشترک‌‌شان نهفته بود.)

حالایش را نگاه نکن که تماشای عکسی از پیری و از کارافتادگی او، اشک به چشم آدم می‌‌آورد اما او زمانی برای خودش در فوتبال ایران برو و بیایی داشت. در حالی که تمام ستاره‌‌ها برای رسوخ به تحریریه‌‌ها نهایت تلاش خود را می‌‌کردند او نه تنها از مطبوعات نمی‌‌ترسید بلکه خود را به آنها بی‌‌نیاز نشان می‌‌داد چون می‌‌دانست که با قدرتی که در فوتبال دارد رسانه‌‌ها مجبور به ستایش او هستند.

نبرد اصلی رسانه و قلیچ اما در یازده مرداد ۱۳۵۴ اَلو گرفت و منجر به شکرآب شدن رابطه کاپیتان با سندیکای خبرنگاران و نویسندگان مطبوعات کشور شد. قلیچ که نویسندگان مطبوعات ورزشی را نوعی رنگین‌‌نامه‌‌نویس اتلاق می‌‌کرد معتقد بود که خبرهای آنها، غیرواقعی و فاقد اصالت است. او چنان رسانه‌‌گریز شده بود که گاهی حتی در بازی‌‌های حساس ملی و باشگاهی نیز از ایستادن در عکس دسته‌‌جمعی طفره می‌‌رفت و فریاد عکاسان مطبوعاتی امجدیه را به آسمان هفتم می‌‌برد!

شاید در چنین شرایطی فقط اسمال‌‌آقا زرافشان بود که با یک دست به چانه بردن به نشانه «من بمیرم»، او را به دیدرس دوربین‌‌ها می‌‌کشاند تا تصاویر ابتدای بازی را از دست نداده و با تنبیه سردبیران خود مواجه نشوند. داستان تقابل کاپیتان تیم ملی با سندیکای خبرنگاران، از پرخاش او به خبرنگاران در حین برگزاری جام بین‌‌المللی تهران (۱۳۵۴) و به ویژه حمله شدید او به خبرنگار ورزشی روزنامه آیندگان در ورزشگاه داودیه آغاز شد و کار به شکایت سندیکای مطبوعات از او رسید.

محمدطاهر طاهریان دبیر سندیکای مطبوعات ایران طی نامه‌‌ای خطاب به رئیس تربیت‌‌بدنی کشور (که همزمان معاون نخست‌‌وزیر وقت هم بود) درباره رفتار «غیراصولی» کاپیتان تیم ملی فوتبال ایران شکایت کرد: «روز سوم تیر ماه ۱۳۵۴، خبرنگار روزنامه آیندگان جهت تهیه گزارش از وضع اردوی فوتبالیست‌‌های تیم ملی به ورزشگاه داودیه می‌‌رود.

در حالی که با آقایان عزت جانملکی، غلامحسین مظلومی، گارنیک شهبندری،محمدرضا عادلخانی، جاوید جهانگیری، ابراهیم آشتیانی و حسن نگارش سرگرم صحبت بوده است آقای پرویز قلیچ‌‌خانی از راه می‌‌رسد و بی‌‌آنکه مورد پرسش قرار گیرد، بی‌‌مقدمه با جملات اهانت‌‌بار به نویسندگان و خبرنگاران دستگاه‌‌های ارتباط جمعی می‌‌تازد و در نهایت گستاخی می‌‌گوید «من از خبرنگاران خوشم نمی‌‌آید...

خبرنگاران از یک طبقه بخصوص حرف می‌‌زنند و از یک گروه خاص طرفداری می‌‌کنند. خبرنگار ایرانی اصالت ندارد. خبرهای هنری اصلا اصالت ندارد و خبرهای سیاسی اصلا دروغ است. نسل جوان می‌‌خواهد خبرهای درست را بخواند، نه این اراجیف را.

آقای قلیچ‌‌خانی که قسمت اعظم شهرت و موفقیتش را مرهون و مدیون وسایل ارتباط‌‌جمعی‌ست متاسفانه برای چندمین بار به روی کسانی که باعث شهرتش شده‌‌اند پنجه می‌‌گشاید.

این شخص دو سال پیش در جریان برگزاری مقدماتی جام‌‌جهانی در حالی که بازوبند کاپیتانی تیم ملی را به بازو داشت مانع کار عکاسان شد و به جماعت زحمتکشی که در سوز سرما و تب گرما برای ادای وظیفه -که به شهرت و موفقیت افرادی چون او منجر می‌‌شود- در تلاش هستند اهانت کرد که خوشبختانه اقدام بموقع سندیکای نویسندگان و خبرنگاران و بازتاب شدید نویسندگان ورزشی مطبوعات موجب عذرخواهی نامبرده از عکاسان شد.»

با اینهمه اما مردی که سه قهرمانی جام آسیا را در کارنامه داشت و گل‌‌های تاریخی‌‌اش به ویژه به تیم اسرائیل در ۱۳۴۷ در فینال و استرالیا، در حافظه ابدی فوتبال ایران ماندگار است هرگز دلش با مطبوعات ورزشی صاف نشد.

ابوالفضل جلالی خبرنگاری که با برخورد قلیچ مواجه شده بود بعدها برایم تعریف کرد که همبستگی تمام رسانه‌‌های ورزشی در مواجهه با تحریم کاپیتان تیم ملی، باعث عذرخواهی این بازیکن شد؛ «در روز ماجرا، آقای قلیچ‌خانی گفت این چه بود نوشته بودی؟ هر کی گفته فلان کرده و اینها و یک مشتی هم طرف ما پرت کرد.

خبر به گوش آقای رفیعی (سردبیر دنیای‌‌ورزش) رسید ایشان تا چند وقت اسم بازیکنان تیم پاس- آن موقع قلیچ‌خانی در پاس بود- را ۱۰ نفره می‌نوشت و اسم این بازیکن را در نشریه نمی‌‌آورد. تا اینکه آقای قلیچ‌خانی را مجبور کرد که یک سبد گل گرفت و آمد توی دنیا‌‌ی‌‌ورزش و از ما عذرخواهی کند. او هم آمد و گفت که اشتباه شده، عصبانی بودم و فلان و اینها... و این کدورت رفع شد.»

نه تنها قلیچ که بهروز وثوقی نیز یکبار مجبور به پوزش از یک عکاس مطبوعاتی شد؛ کار به آنجا رسید که عکاس خونین و مالین را به درمانگاه بردند تا بستری کنند و بازیگر را به پاسگاه انتقال دادند. غائله‌‌ای که چند روز بعد با دسته‌‌گلی که بهروز به روزنامه اطلاعات برد و با پوزشخواهی آقای بازیگر از عکاس، به خوبی و خوشی پایان یافت.

فدراسیون فوتبال چین همچنین اعلام کرد: به دلیل ناکامی در جام قهرمانی آسیا، قرارداد یانکوویچ فسخ شد و ما برای او در آینده آرزوی موفقیت داریم.

یانکوویچ در فوریه سال گذشته به عنوان سرمربی چین انتخاب شد، عملکرد ضعیفی داشت. تیم ملی چین در ۳ بازی دور گروهی جام قهرمانی آسیا با دو تساوی و یک شکست و بدون گل زده به کارش پایان داد.

ایوانکوویچ قرار است در دیدارهای انتخابی جام جهانی که یک ماه دیگر برگزار می‌شود، روی نیمکت چین بنشیند. چین باید فروردین ۱۴۰۳ در انتخابی جام جهانی به دیدار سنگاپور برود.

برانکو، در سال‌های گذشته یکی از گزینه‌های ثابت برای نیمکت تیم‌های مختلف ایران بوده است. در آخرین مورد، مذاکراتی برای حضور دوباره او در پرسپولیس انجام شد،‌ اما برانکو نپذیرفت به ایران برگردد.

تیم ملی فوتبال عمان هم عملکرد ضعیفی در جام قهرمانی آسیا ۲۰۲۳ داشت و نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. عمان به همین دلیل قرارداد برانکو را تمدید نکرد.

در ادامه و چهار هفته پیش، فدراسیون فوتبال عمان اعلام کرد، یاروسلاو سیلهاوی، سرمربی ۶۲ ساله اهل چک، به عنوان جانشین برانکو ایوانکوویچ، هدایت تیم ملی فوتبال عمان را برعهده گرفته است.