همزمان با تایید فوت فرامرز جاویدزاد، شهروند یهودی در زندان اوین از سو سازمان زندانها، وزارت خارجه آمریکا در پاسخ به ایران اینترنشنال اعلام کرد که از مرگ او اطلاع دارد و به دنبال اطلاعات تکمیلی است.گزارشهایی درباره تابعیت آمریکایی جاویدزاد منتشر شده اما هنوز تایید نشده است.
وزارت خارجه آمریکا در پاسخ به ایران اینترنشنال درباره مرگ جاویدزاد در زندان اوین گفت: «از گزارشها مبنی بر مرگ شخصی در یکی از زندانهای ایران مطلع و به دنبال اطلاعات تکمیلی هستیم»
این وزارتخانه در ادامه به دلیل «ملاحظات حریم خصوصی» از اظهار نظر درباره مرگ این زندانی خودداری کرد.
اداره کل زندانهای استان تهران فوت جاویدزاد در زندان اوین را تایید و ارائه نشدن خدمات پزشکی به او را تکذیب کرد.
اداره کل زندانهای استان تهران اعلام کرد که او روز اول مهرماه و پس از وخامت حال «بلافاصله به بهداری منتقل شده و با وجود تلاشهای صورت گرفته» فوت کرده است.
سایت هرانا خبر داده بود که جاویدزاد، شهروند یهودی و «زندانی دوتابعیتی ایرانی-آمریکایی»، تا پیش از بازداشت در زمینه املاک در ایران فعالیت میکرد و در اسفند ۱۴۰۰ با شکایت «ستاد اجرایی فرمان حضرت امام» از سوی ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد.
بر اساس این گزارش، جاویدزاد دچار بیماریهایی از جمله خونریزی معده بوده و در پی تشدید علائم بیماری، شامگاه۳۱ شهریور به بهداری زندان منتقل و پس از مدتی کوتاه بدون رسیدگی پزشکی مناسب به بند عمومی زندان بازگردانده شد.
این سایت خبر داده بود که مسئولان زندان با وجود موافقت قاضی پرونده خبر از اعزام این زندانی ۶۳ ساله به بیمارستان ممانعت کرده بودند.
با این حال سازمان زندانها اعلام کرد که او طی مدت حضور در زندان به دلیل سابقه بیماری در دستگاه گوارش پنج نوبت به مراکز درمانی خارج از زندان اعزام شده است.
در سال های مختلف زندانیان زیادی بر اثر نبود رسیدگی پزشکی در زندان جان باختهاند. پس از خیزش انقلابی مردم نیز مواردی از مرگ مشکوک معترضان بازداشت شده رخ داده است.
آخرین مورد مرگ جواد روحی در زندان نوشهر است.
رسانههای وابسته به سپاه در گزارشهای مختلف تلاش کردهاند جان باختن این زندانی معترض را مرگ طبیعی جلوه دهند.
طبق اطلاعات عفو بینالملل، ماموران سپاه بارها با تفنگ سر جواد روحی را نشانه گرفته و او را تهدید کرده بودند اگر اعتراف نکند، به او شلیک میکنند.
به گفته عفو بینالملل، جواد روحی در اثر شکنجه دچار عدم کنترل ادرار، آسیب مفصل شانه، اختلال حرکت و اختلال گفتار شده بود و با وجود این، مسئولان زندان از ارائه خدمات درمانی کافی به او جلوگیری میکردند.
عفو بینالملل خاطرنشان کرده بود که از ژانویه ۲۰۱۰ میلادی موارد متعددی را مستندسازی کرده که نشان میدهند مسئولان جمهوری اسلامی از انجام تحقیق و تفحص مناسب درباره دهها مرگ مشکوک زندانیانی که طبق گزارشهای معتبر، تحت شکنجه و بدرفتاری قرار گرفته بودند، خودداری کرده است.
همچنین مردان دانشجو نباید مو، ریش و سبیل بلند داشته باشند. آنها از پوشیدن زیورآلات، داشتن پیرسینگ و استفاده از کمربند نامتعارف نیز منع شدهاند.
به گفته فعالان دانشجویی، جمهوری اسلامی همزمان در نظر دارد این محدودیتها را به اشکال مختلف در دانشگاههای دیگر نیز به اجرا درآورد.
براساس گزارشهای رسیده به ایران اینترنشنال، ماموران حراست، بسیج دانشجویی و لباس شخصیها برای کنترل ورود و خروج دانشجویان گماشته شدهاند.
گروه قیام تا سرنگونی نزدیک به سازمان مجاهدین خلق روز گذشته اعلام کرد ۵۰۰ سرور، کامپیوتر، سایت و سامانه وزارت علوم را هک کرده و به بیش از ۲۰ هزار سند دسترسی پیدا کرده است.
یکی از این اسناد از راهاندازی ۷۴۰ دوربین فعال در دانشگاه علم و صنعت و طراحی و اجرای فاز اول نرمافزار تشخیص چهره دانشجویان معترض با همکاری استادان دانشگاه حکایت دارد.
دانشجویان و استادان معترض بارها در بیانیههای مختلف اعلام کردهاند که دانشگاه پادگان نیست و اقدامات جمهوری اسلامی در توبیخ، اخراج و تعلیق دانشجویان و استادان نمیتواند موجب عقبنشینی آنها شود.
تشکلهای صنفی ۱۲ دانشگاه کشور روز یکم مهرماه در بیانیهای مشترک اعلام کردند جنبش دانشجویی پس از گذشت یک سال از خیزش انقلابی مردم، وارد مرحله تازهای از کنشگری و مقاومت شده که اقدامهای سرکوبگرانه حکومت را بیاثر خواهد کرد.
جمعی از دانشجویان رشتههای هنری دانشکده هنرهای زیبا و دانشگاه هنر تهران نیز به مناسبت آغاز سال تحصیلی جدید سرکوب دانشگاهها را محکوم کردند و نوشتند سرکوبگران، آرزوی انفعال و سکوت دانشگاه و دانشجویان را به گور خواهند برد.
روزنامه اعتماد روز هشتم شهریورماه نام ۵۲ نفر از استادان اخراجی، بازنشسته اجباری یا تعلیق و منفصل از تدریس را منتشر کرد. این افراد از شهریور ۱۴۰۰ و آغاز دولت ابراهیم رئیسی تا هشت شهریور امسال، از بدنه آموزش عالی ایران حذف شدهاند.
این در حالی است که فعالان حوزه دانشگاه بارها با ابراز نگرانی از سیاستهای امنیتی جمهوری اسلامی مبنی بر خالصسازی دانشگاهها و جایگزینی استادان شایسته با مهرههای حکومتی، نسبت به خدشهدار شدن ساحت آموزش عالی در ایران هشدار دادهاند.
ایران اینترنشنال به اطلاعات بیشتر و دقیقتری از نحوه کشته شدن علیرضا حسینی خمس، شهروند متولد ۱۵ تیر ۱۳۷۶، دست یافته که در جریان خیزش انقلابی سال ۱۴۰۱ به دست ماموران حکومتی کشته شد.
علیرضا حسینی، کارمند بیمارستان عرفان نیایش در جنتآباد تهران به همراه پدر و مادرش در منطقه گلستان اسلامشهر سکونت داشت. او روز ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ هدف دو گلوله جنگی ماموران حکومتی قرار گرفت.
به گفته یک منبع نزدیک به خانواده، روز ۳۰ شهریور، در محدوده فلکه دوم گلستان اسلامشهر، یک گلوله جنگی به سفید ران پای چپ و یک گلوله به ناحیه گردن در نزدیکی حنجره او اصابت کرده است.
مشخص نیست که او چگونه به بیمارستان منتقل شده اما بعد انتقال به بیمارستان، ماموران با خانواده او تماس گرفته و خبر مرگ علیرضا را به خانواده اعلام کرده بودند.
ماموران حکومتی پیکر علیرضا را از بیمارستان خارج کرده و خانواده را تهدید میکنند که تنها در صورت سکوت مطلق، پیکر او را جهت دفن بی سر و صدا به خانواده تحویل خواهند داد. در نهایت جسد علیرضا بعد از دو روز در بهشت فاطمه شهر صالحیه با حضور تعداد محدودی از اعضای خانواده و ماموران لباس شخصی دفن شد.
در گواهی فوت علیرضا که روز ۱۲ مهر ۱۴۰۱ در سازمان ثبت احوال به ثبت رسیده، علت مرگ «برخورد اجسام سخت یا تیز» ذکر شده است.
در گزارش واحد بررسی جرم پلیس آگاهی که نسخهای از آن در اختیار ایران اینترنشنال قرار گفته، نوشته شده «جسد بهصورت طاق باز داخل سرد خانه رویت شد آثار تیر خوردگی روی سفید ران پای چپ و گلو در نزدیکی حنجره و آثار خالکوبی روی سینه و پهلوی راست و بازوی چپ رویت شد.»
با وجود مدارک مستدل و چند شاهد عینی، پیگیریهای خانواده حسینی از مقامات نظامی و قضایی استان تهران بینتیجه ماند و تنها پاسخی که دریافت کردند، این بود که «ما او را نکشتیم، دیگر مراجعه نکنید».
روز ۳۱ شهریور ۱۴۰۲، تعدادی از اعضای خانواده علیرضا بر مزار او حاضر شدند تا یاد او را که در گمنامی به دست حکومت کشته شد، گرامی بدارند.