ترکیه حفاظت از منافع جمهوری اسلامی در آلبانی را بر عهده گرفت

این برده‌داری پنهان که موجب ایجاد وضعیتی اسف‌بار برای کارگران شده، ناشی از زد و بندهای پیمانکاران و فساد سیستماتیک در صنعت نفت ایران است.

بر اساس یک فایل صوتی که به دست ایران‌اینترنشنال رسیده، مافیای صنعت نفت در ایران از کارگران این صنعت به ویژه کارگران پروژه‌ای و قراردادی سوءاستفاده می‌کند و آنان را مجبور می‌کند در بدترین شرایط به کار بپردازند.

در این فایل صوتی، یک کارگر قراردادی مواردی چون «رفتار بد حراست نسبت به کارگران»، «ساعات کار طولانی» و «عدم رعایت ایمنی» کارگران از سوی کارفرمایان را افشا می‌کند.

این در حالی است که اخبار مربوط به این شرایط دشوار معمولا در رسانه‌های داخلی انعکاس پیدا نمی‌کند و حتی در صورت جان باختن یک کارگر بر اثر این شرایط، حکومت مانع اطلاع‌رسانی در این زمینه می‌شود.

این کارگر تاکید می‌کند در چند ماه گذشته شاهد فوت چندین کارگر به دلیل همین عدم رعایت «ایمنی کار» بوده؛ بدون آن که فوت این کارگران اهمیتی برای کارفرمایان داشته باشد.

او همچنین به نبود تعطیلات کافی برای کارگران اشاره می‌کند و می‌گوید که در طول سال کارگران فقط روز عاشورا و در تعطیلات نوروز هم فقط روزهای اول و دوم عید تعطیل بوده‌اند.

این کارگر درباره «رفتار غیرانسانی» با کارگران نیز می‌گوید که حقوق‌های کارگران اغلب با تاخیر پرداخت می‌شود و پیمانکاران اهمیتی به شرایط کارکنان و کارمندانشان نمی‌دهند.

مسایل و مشکلاتی که این کارگر در شرکت محل کار خود مشاهده و تجربه کرده، قابل تعمیم به دیگر شرکت‌های پتروشیمی است و خود او نیز به این مساله اشاره می‌کند.

او به فساد موجود در شرکت‌های پیمانکار صنعت نفت هم اشاره می‌کند و می‌گوید قرارداد این شرکت‌ها با دولت یورویی است اما حقوق کارمندان و کارگران را ریالی حساب می‌کنند که این حقوق‌ هم اغلب با دو تا سه ماه تاخیر پرداخت می‌شوند.

این کارگر صنعت نفت ایران تاکید می‌کند که کارگران حق و امکان اعتراض به این «وضعیت وحشتناک» را ندارند و در مواردی هم که دست به اعتصاب و اعتراض زده‌اند، «تعدیل امنیتی» شده‌اند.

او اضافه می‌کند که کارگران ناراضی به دلیل فشاری که به آنان و خانواده‌هایشان می‌آید مجبور می‌شوند دست از اعتراض بکشند و دوباره کار را از سر بگیرند.

یکی از مهم‌ترین دلایلی که اطلاعات مربوط به سرکوب کارگران صنعت نفت پنهان می‌ماند، دور از دسترس بودن این کارگران است. آنان اغلب در مناطق دور افتاده و محصور مشغول فعالیت هستند و همین امر، امکان اعمال فشار بر آنان را از سوی کارفرمایان بیشتر ‌ می‌کند.

اظهارات این کارگر اما در حالی است که موج دیگری از اعتراضات کارگران ایران از جمله کارگران صنعت نفت کشور آغاز شده است.

روز یک‌شنبه گزارش‌هایی به دست ایران‌اینترنشنال رسید که نشان می‌دهند کارگران دست‌کم در ۳۰ واحد پتروشیمی یا مرتبط با دیگر صنایع، دست به اعتصاب زده‌اند.

مانون برابانت،‌ دختر خوانده‌ الیویه وندکاستیل از ساعت شش بعدازظهر روز شنبه به وقت محلی، به مدت ۲۴ ساعت خود را در سلولی دو متری حبس کرده و خواهان آزادی پدرخوانده‌اش شد.

هدف از این اعتراض نمادین برجسته کردن بدرفتاری‌هایی است که با امدادگر بلژیکی زندانی در ایران می‌شود.

اولیویه وندکاستیل، امدادگر ۴۱ ساله بلژیکی که از بهمن ماه سال ۱۴۰۰ در ایران بازداشت است، از جمله به جاسوسی متهم و به حبس محکوم شده است.

حاجا لحبیب، وزیر امور خارجه بلژیک، هفته گذشته گفت که در تماس تلفنی با حسین امیرعبداللهیان، همتای ایرانی خود، نسبت به شرایط حبس این شهروند بلژیکی اعتراض کرده و خواهان انتقال او به کشورش شده است.

دی‌ ماه سال گذشته خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، نوشت که این امدادگر بلژیکی، متهم به چهار اتهام «جاسوسی، همکاری با آمریکا علیه ایران، قاچاق ارز به مبلغ ۵۰۰ هزار دلار و پولشویی» است.

احکام صادر شده برای این شهروند بلژیکی از سوی دادگاه انقلاب اسلامی به این ترتیب است که او در رابطه با اتهام اول به ۱۲/۵ سال حبس، در مورد اتهام دوم نیز به ۱۲/۵ سال حبس، در مورد اتهام سوم به ۲/۵ سال حبس، «ضبط ارز قاچاق، پرداخت جزای نقدی معادل دو برابر بهای ریالی دلارها به قیمت روز» و «۷۴ ضربه شلاق» و در مورد اتهام چهارم، به ۱۲/۵ سال حبس و «مصادره اصل مال درآمد و عواید حاصل از ارتکاب جرم منشا و جرم پولشویی»، محکوم شده است.

نزدیکان این زندانی همه اتهام‌ها علیه او را رد کرده‌اند.

پیش از این و با امضای توافق‌نامه تبادل زندانی میان تهران و بروکسل، گمانه‌زنی‌هایی درباره احتمال مبادله این امدادگر بلژیکی با اسدالله اسدی، دیپلمات محکوم شده جمهوری اسلامی در بلژیک مطرح شد.

اسدالله اسدی، دبیر سوم سفارت جمهوری اسلامی در وین، تیر ماه سال ۹۷ به اتهام تلاش برای بمب‌گذاری در گردهمایی سازمان مجاهدین خلق در فرانسه بازداشت و در بهمن ۹۹ در دادگاه بلژیک به ۲۰ سال زندان محکوم شد.

او در دادگاه حاضر نشد و پس از صدور این حکم هم درخواست تجدیدنظر نکرد.

روز یک‌شنبه سوم اردیبهشت، کارگران صنایع پتروشیمی در بیش از ۳۰ مرکز در شهرهایی چون عسلویه، کنگان، دهلران و گچساران اعتصاب کردند.

کارگران دیگری نیز به این اعتصاب‌ها پیوسته‌اند؛ از جمله کارگران شرکت آزمون فلز.

همچنین اعتصاب به پرسنل اداری و دفتری شرکت سکاف شاغل در پالایشگاه آبادان نیز رسید.

کارگران شرکت پایا صنعت واقع در پترو پالایش کنگان، کارگران شرکت مبین صنعت شاغل در پتروشیمی آدیش کنگان و همچنین کارگران پروژه‌ای صنعت نفت و گاز شاغل در واحد صنعتی شهرهای شیراز، لردگان، کرمان، بندر جاسک، ایذه، یزد، هفتشجان، ماهشهر، اهواز، بوشهر، اصفهان و جزیره لاوان، از دیگر کارگران اعتصاب‌کننده هستند.

عدم رسیدگی به مطالبات کارگران از سوی دولت و همچنین عدم افزایش متناسب دستمزدها، مهم‌ترین دلایل این اعتصاب‌هاست.

برخی کارگران معترض در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال گفته‌اند شرایط در کنکان و عسلویه «بسیار امنیتی» است و در برخی موارد کارگران و خانواده‌هایشان تهدید شده‌اند.

همچنین بر اساس اطلاعات رسیده به ایران‌اینترنشنال، بسیاری از کارگران اعتصاب‌کننده در عسلویه و کنگان به شهرهای خود بازگشته‌اند و اعلام کرده‌اند تا زمانی که با افزایش حقوق آنان موافقت نشود، به محل کار خود بازنمی‌گردند.

بر اساس این گزارش، کارگران شرکت‌هایی مثل شرکت پاینده که در فازهای مختلف عسلویه و کنگان کار ساخت تجهیزات و نصب را انجام می‌دهند هم در اعتصاب به سر می‌برند.

کارگران پروژه‌ای گندله‌سازی بهاباد (واحد توليد گندله آهن از كنسانتره كارخانه چادرملو) و کارگران پروژه‌ای شاغل در فولاد غدیر نی‌ریز نیز اعتصاب کردند.

اعتصاب‌هایی فراتر از صنعت نفت

اما تصاویر منتشر شده نشان می‌دهند در دو معدن مس کرمان، کارگران پیمانکاری داودی‌فرد، شاغل در معدن درالو و کارگران شرکت فراسان، شاغل در معدن خاتون‌آباد هم روز یک‌شنبه سوم اردیبهشت‌ ماه به اعتصاب پیوستند.

روز جمعه یکم اردیبهشت نیز جمعی از کارگران پتروشیمی بوشهر دست به اعتصاب زده بودند.

اعتصاب‌های صنفی به ویژه اعتصاب‌های کارگری از ابتدای سال جاری خورشیدی از سر گرفته شده و روز به روز بر تعداد معترضان اضافه می‌شود.

این در حالی است که این اعتصاب‌ها و تجمع‌های اعتراضی صنفی در سال‌های گذشته نیز همواره برگزار شده‌اند و دولت جمهوری اسلامی بدون دادن پاسخ درخور به معترضان، تنها اعمال فشار بر فعالان صنفی را بیشتر کرده است.

دو سال پیش هزاران کارگر در سراسر ایران به اعتصاب‌های کمپین ۱۴۰۰ پیوستند که بازتاب جهانی داشت.

مهدوی‌ ابهری در گفت‌وگو با خبرگزاری ایلنا، عدم بازگشت ارز از سوی پتروشیمی‌ها را تکذیب و آن را «فرافکنی» خواند و گفت بخش مهمی از کاهش ارز صنایع پتروشیمی در فروردین ماه جاری به دلیل «قطعی گاز» است.

به گفته او صادرات اوره و متانول به خاطر قطع گاز ۲/۵ میلیون تن کاهش پیدا کرده که مبلغ ارزی این افت صادرات ۷۰۰ میلیون دلار است.

روز گذشته بهزاد لامعی، مدیر اداره پایش بازار ارز بانک مرکزی گفت برخی شرکت‌ها ارز حاصل از صادرات را در پروژه‌های خودشان استفاده کرده و به بانک مرکزی نداده‌اند.

او همچنین اعلام کرد بر اساس مصوبه بانک مرکزی، مدت زمان بازگشت ارز صادرات شرکت‌های پتروشیمی، فولادی و پالایشی از ۱۲۵ روز به ۸۰ روز کاهش یافته است.

دبیرکل انجمن کارفرمایی صنایع پتروشیمی ایران اما از فشار دولت برای عرضه کالا در بورس به‌جای صادرات گفت و یادآوری کرد کاهش ارز در فروردین همچنین به دلیل «کاهش قیمت‌های جهانی و عرضه بیشتر محصولات پتروشیمی در بورس کالا» است که به خاطر ارز ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی، «مرتب خریداری و حتی رقابت می‌شود».

مهدوی‌ ابهری در ادامه گفت: «بنابراین وقتی فشار وارد می‌کنند که به جای صادرات، باید بیشتر در بورس کالا عرضه شود، صادرات کم می‌شود و این باعث شده ۳۰ درصد نسبت به اسفند ماه و فروردین سال گذشته کالای بیشتری به بورس عرضه کرده و در نتیجه ارز کمتری هم حاصل کنیم.»

او همچنین با انتقاد از سیاست‌های دولت برای عرضه بیشتر کالا به بورس، این پرسش را مطرح کرد: آیا کالاهایی که آن‌ها با ارز ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی به بورس کالا تحویل می‌دهند، با «همان نرخ دلار ۲۸ هزار و ۵۰۰ تومانی» به دست مردم می‌رسد؟

دبیر‌کل انجمن کارفرمایی صنایع پتروشیمی ایران با تاکید بر این که «کنترلی روی این روال وجود ندارد»، گفت: «بنابراین عرضه ما در بورس نتیجه‌ای ندارد زیرا یا قاچاق می‌شود یا با قیمت گزاف به‌ فروش می‌رسد و در سفره مردم هیچ اثری ندارد.»

دولت ایران از مدت‌ها پیش شرکت‌های پتروشیمی را موظف کرده است بخش عمده‌ای از درآمد ارزی خود را به داخل کشور انتقال دهند و برای کنترل قیمت دلار، آن را در بازار ارز ایران (سامانه نیما) عرضه کنند.

با وجود این که خرداد سال گذشته وزارت خزانه‌داری آمریکا دو فرد و ۹ شرکت مرتبط با شبکه فروش پتروشیمی ایران را تحریم‌ کرد اما ایران سال گذشته ۱۴ میلیارد دلار صادرات پتروشیمی داشت که سهم آن نزدیک به ۳۰ درصد از کل صادرات غیرنفتی کشور بود.

وزارت امور خارجه جمهوری اسلامی همان زمان گفته بود تحریم‌ این شرکت‌ها در روند فروش محصولات پتروشیمی مشکلی ایجاد نخواهد کرد و هر روز شرکت‌های مختلفی می‌توانند ایجاد شوند و کار را ادامه دهند.

هم‌زمان با این کاهش صادرات و ارزآوری صنایع پتروشیمی، امروز (دوم اردیبهشت) کارگران پروژه‌ای صنایع نفت، گاز و پتروشیمی کارگاه‌های خود را تخلیه کردند و خواستار افزایش دستمزد مطابق با لیست پیشنهادی خود بر اساس افزایش ۷۹ درصدی شدند.

این کارگران در چندین پروژه از صنایع نفت، گاز، پتروشیمی و فولاد در عسلویه، دهلران، گچساران، کنگان و ...، زیر عنوان «کمپین ۱۴۰۲» در اعتراض به افزایش پیدا نکردن دستمزد، دست به اعتصاب زدند.

کوهن روز شنبه دوم اردیبهشت در مصاحبه‌ای با کانال ۱۳ تلویزیون اسرائیل گفت که نزدیک‌ترین سفارت به ایران در عشق‌آباد افتتاح شده که معنی آن برای جمهوری اسلامی این است که اسرائیل در همه جا حضور دارد.

او در ادامه به حضور روزهای قبلش در جمهوری آذربایجان هم اشاره کرد.

به گفته کوهن، آذربایجان اولین کشور مسلمان شیعه است که سفارت خود را در اسرائیل افتتاح کرده و این اتفاق نیز «پیامی واضح برای ایران» محسوب می‌شود.

وزیر امور خارجه اسرائیل در این مصاحبه با اشاره به برنامه اتمی جمهوری اسلامی گفت اسرائیل تلاش می‌کند برای متوقف کردن این برنامه ائتلافی جهانی را همراه با ایالات متحده آمریکا، اروپا و برخی کشورهای همسایه ایران تشکیل دهد.

اگرچه اسرائیل و ترکمنستان ۳۰ سال پیش روابط دیپلماتیک خود را برقرار کردند اما تا امروز «سفارت موقت» اسرائیل در پایتخت ترکمنستان فعال بود.

ترکمنستان که عمده جمعیت آن مسلمان هستند، هنوز در تل‌آویو سفارت‌خانه ندارد اما سفارت اسرائیل در عشق‌آباد، تنها ۲۵ کیلومتر با مرز ایران فاصله دارد.

مقامات جمهوری اسلامی تاکنون واکنش یا اظهار‌نظری رسمی در مورد افتتاح این سفارت‌خانه نداشته‌اند اما خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، در گزارشی نوشت: «رژیم صهیونیستی با افتتاح این سفارت در تلاش است تا پس از آذربایجان، در هم‌مرزی با شمال غرب ایران مناطق مرزی شمال شرق کشور را نیز ناامن کند. حضور این رژیم در منطقه جز ناامنی برای کشورهای منطقه از جمله ایران حاصلی ندارد.»

رسانه‌های اسرائیلی پیشتر درباره افتتاح این سفارت‌خانه نوشته بودند سفارت اسرائیل در عشق‌آباد، نزدیک‌ترین سفارت‌خانه این کشور به خاک «دشمن اصلی خود یعنی ایران» خواهد بود.

روزنامه تایمز اسرائیل نوشت که افتتاح این سفارت‌خانه، «راه وسوسه‌برانگیزی برای نفوذ به جمهوری اسلامی» است.

تل‌آویو در ادامه تلاش‌های خود برای تقویت روابط با همسایگان ایران، با چند کشور عرب روابط دیپلماتیک برقرار کرده است.

جمهوری آذربایجان هم که از پیش با اسرائیل رابطه داشت، به تازگی روابطش را با این کشور گسترش داده است. ۳۰ سال پس از آغاز روابط دو کشور، نماینده جمهوری آذربایجان وارد اسرائیل شد و سفارت دائمی خود را در این کشور افتتاح کرد.

خبر گشایش سفارت جمهوری آذربایجان در اسرائیل روز نهم فروردین منتشر شد و خشم مقامات جمهوری اسلامی را به دنبال داشت طوری‌که ناصر کنعانی، سخنگوی وزارت‌ امور خارجه جمهوری اسلامی، درباره گسترش روابط دیپلماتیک باکو و تل‌آویو گفت: «از دولت آذربایجان خواستیم در مورد سخنان وزیر امور خارجه رژیم‌ صهیونیستی مبنی بر توافق با آذربایجان برای تشکیل جبهه متحد علیه ایران توضیح دهد.»

کنعانی همچنین اظهارات وزیر امور خارجه آذربایجان را در مورد محتوای گفت‌وگوهایش با طرف اسرائیلی درباره «مرحله جدید شراکت استراتژیک» باکو و تل‌آویو، تایید ضمنیِ «جهت‌گیری ضدایرانی همکاری‌های آن‌ها» دانست.

تاکید او بر مواضع «ضد ایرانی» اسرائیل و تایید آن از سوی آذربایجان اشاره به سخنان الی کوهن در دیدار با جیحون بایراموف، همتای آذربایجانی‌اش بود.

او با اشاره به «تهدیدهای یکسانی» که باکو و تل‌آویو با آن روبه‌رو هستند، تاکید کرده بود «درک دو کشور از تهدیدات ایران مشترک است».

هم‌زمان با حضور وزیر امور خارجه اسرائیل در ترکمنستان، حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی نیز با ایمن الصفدی، همتای اردنی خود درباره عادی‌سازی روابط با کشورهای همسایه گفت‌وگو کرد.

در این دیدار، وزیر اردنی گفت کشورش خواستار برقراری روابطی خوب با ایران مبتنی بر «اصول حسن هم‌جواری، عدم مداخله در امور داخلی و همکاری دو جانبه» است و در عین‌ حال تاکید کرد ادامه دادن گفت‌وگوهای راهگشا و صادقانه برای رسیدگی به موضوعات مختلف از جمله «وضعیت مرز با سوریه» ضروری است.