ادامه خیزش سراسری در ایران؛ شعارنویسی و حضور زنان بدون روسری در خیابان‌ها

موگویی که گزارش‌ها و فیلم‌هایش از افغانستان و طالبان انتقادات زیادی به دنبال داشت، همچنین روایتی از شلیک گلوله در زاهدان به معترضان به نقل از یکی از نیروهای بسیج -که دوست اوست- بیان کرده و از قول این نیروی بسیجی نوشته: «آن‌قدر شلیک کردم که لوله کلاشنیکف سرخ شده بود‌.»

موگویی نوشته که مهدی، فرزند احمد توکلی، نماینده سابق مجلس و از چهره‌های شاخص اصول‌گرا، با او تماس گرفته و گفته که: «ببین چند ون گشت ارشاد چگونه کشور را به پرتگاه می‌برد.»

او از مشاهدات خود از میدان ولی‌عصر نوشته است: «چقدر بچه‌های اطلاعات سپاه بد تیپ عوض می‌کنند! آخر شلوار پارچه‌ای با کتونی! یعنی الان لباس‌مبدل شدید؟! حداقل چهار تا شعار بدید شک نکنند!.»

موگویی همچنین به مکالمات خود با یکی از دوستانش اشاره کرده که او گفته: «تا یک ماه همین بساط است. بعد تجمعات می‌شود مناسبتی؛ ۱۶آذر، ۱۳آبان و ...»

این مستند ساز اصول‌گرا نوشته قصد داشته یک دختر را که به دست نیروهای بسیج افتاده و به جوی آب پرت شده و حدود ۶۰ کیلو وزن داشته، نجات دهد و به آنان گفته که: «نزنید می‌میره.»

بر اساس روایت موگویی، به دنبال این واکنش او، بسیجی‌ها ۱۴ گلوله پلاستیکی به او شلیک کرده‌اند و یکی از آنان به او «فحش مادر» داده و پس از لگد زدن او به این بسیجی، ۱۰ نفر دیگر بر سرش ریخته‌اند و کتکش زده‌اند. او سخت کتک خورده و ضربات سنگینی هم به سرش وارد آمده.

موگویی نوشته که در ون نیز کتک خورده و در حالی که یکی از نیروهای سپاه پاسداران مشغول گفت‌و‌گو با او و دلجویی از او بوده، بی‌هوش شده است.

او به نقل از یکی از پاسداران نوشته که این بسیجی‌ها «زیر نظر سپاه محمدرسول‌‌الله تهران‌» فعالیت می‌کنند و «دهه هفتادی و هشتادی‌» هستند.

موگویی که خود را قهرمان کیک‌بوکسینگ و رزمی‌کار معرفی کرده، نوشته است که اگر این‌چنین نبوده، قطعا با آن شدتی که کتک خورده، به کما می‌رفته. او تاکید کرده که نحوه مواجهه حکومت با معترضان «تاکتیک پهن‌کردن ماجراست، نه جمع کردن» و «ادامه نفرت‌‌پراکنی است: همان کاری که فارس، کیهان و همشهری در افکار عمومی می‌کند.»

او در پایان آخرین پست خود که روز ۱۲ مهر منتشر کرده، نوشته است: این «دهه‌هشتادی‌های شیک‌پوش» از جمهوری اسلامی چه تصویری دارند؟ ۷-۸ ساله بودند که رخداد ۸۸ دیدند. ۱۶ساله که شدند اعتراضات دی ۹۶ دیدند. ۱۸ساله که شدند اعتراضات آبان ۹۸ دیدند. حال که دانشجو شدند امروز را دیدند. این نسل فقط درگیری خیابانی و خون‌ریزی دیده و لاغیر.»

روایت یک بسیجی از شلیک به معترضان در زاهدان

موگویی در این پست‌ها اما به تماس تلفنی خود با یکی از نیروهای بسیج در زاهدان اشاره کرده است.

بر اساس این روایت، این نیروی بسیج گفته: «دیروز آنقدر شلیک کردم که لوله کلاشنیکف سرخ شده بود‌. رسما جنگ شهری بود.»

او گفته است: «نماز جمعه که تمام شد عده‌ای به کلانتری حمله می‌کنند. به‌ نظرم ماموران دست‌وپایشان را گم می‌کنند و زود گلوله ساچمه‌ای می‌زنند. یک‌دفعه کامیونی وارد کلانتری می‌شود! جات خالی! جنگ تمام عیار بود؛ رگبار گلوله بود که از بغلم رد می‌شد. ۴ نفر از ما و ۴۰ نفر از مقابل کشته شدند. مسوول اطلاعات سپاه استان همان اول شهید شد. گلوله درست خورده بود به گردنش. یحتمل تک تیرانداز زده بود.»

روز جمعه ۸ مهر ماه، تجمعی پس از نماز جمعه در زاهدان در اعتراض به تجاوز فرمانده انتظامی چابهار به یک دختر نوجوان بلوچ شکل گرفت که با سرکوب خونبار ده‌ها معترض از سوی ماموران امنیتی همراه شد.

عبدالحمید اسماعیل‌زهی، امام جمعه اهل سنت زاهدان، در پیامی ویدیویی، کشتار نمازگزاران این شهر از سوی حکومت را «فاجعه» و «ظلم بزرگ بی‌سابقه» خواند و گفت که لباس‌ شخصی‌ها به سمت سر و قلب مردمی که در حال بازگشت به خانه‌های خود بودند و سلاحی نداشتند، تیراندازی کردند.

همچنین، تصویری از یک چت آتش شاکرمی، خاله نیکا شاکرمی، که ایران اینترنشنال آن را رویت کرده حاکی است که او خبر داده بوده نیکا به دلیل آتش زدن شال دستگیر شده است.

پرونده کشته‌ شدن نیکا شاکرمی، نوجوان ۱۶ ساله‌، همچنان با ابهامات زیادی روبه‌روست و حساسیت ویژه افکار عمومی به آن، باقی و بر جا. بر مبنای گزارش‌های رسیده به ایران‌اینترنشنال، خانواده شاکرمی برای اعتراف اجباری زیر فشار و تهدیدهای امنیتی هستند.

بستگان نیکا شاکرمی تهدید شده‌اند که باید در مصاحبه با رسانه‌های حکومتی تایید کنند که او در تظاهرات حضور نداشته و از بالای یک ساختمان سقوط کرده؛ در غیر این صورت خاله او (آتش شاکرمی) و دایی او هم قربانی خواهند شد.

این دو عضو خانواده‌ شاکرمی در جریان اطلاع‌رسانی درباره مراسم خاکسپاری او و در روز خاکسپاری‌‌اش، بازداشت شدند.

کمی قبل از آن، خبرگزاری تسنیم، وابسته به سپاه پاسداران گزارش داد که هشت نفر در رابطه با جان باختن ‌نیکا شاکرمی بازداشت شده‌اند.

این خبرگزاری درباره بازداشت‌شدگان نوشت که آنان به‌عنوان کارگر داخل یک ساختمان که کاربری تجاری (تولیدی پوشاک) و مسکونی دارد، حضور داشتند.

رسانه‌های حکومتی مدعی شده‌اند ‌نیکا شاکرمی ساعت ۲۲ شب ۲۹ شهریور زنگ یک خانه در خیابان لبافی چهارراه امیراکرم در منطقه انقلاب را زده و و پس از باز شدن در خانه، وارد ساختمان شده است.

بر اساس این روایت، روز سی‌ام شهریور، وجود پیکر بی‌جان این دختر در حیاط خلوت این خانه به پلیس گزارش داده شد.

گزارش‌های مستقل اما حاکی از آن است که پیکر نیکا در حالی تحویل خانواده‌اش شد که صورتش بر اثر ضربات باتوم، لِه شده و از بین رفته بوده است.

یک منبع آگاه پیشتر به رادیو زمانه گفته است نیکا شاکرمی سه‌شنبه‌ شب ۲۹ شهریور، در تقاطع بلوار کشاورز و خیابان ۱۶ آذر در میان اعتراض‌ها دیده شده است.

به نقل از دوستان نیکا، او آخرین بار در حال فرار از دست ماموران امنیتی دیده شده.

بر اساس گزارش‌ها، بعد از ۱۰ روز بی‌خبری و اعلام مفقودی، خانواده با پیکر بی‌جان این دختر جوان در کهریزک روبه‌رو می‌شوند اما به خانواده فقط اجازه دیدن صورت او را داده‌اند.

همچنین بنا بر گزارش‌ها پیکر او را از غسال‌خانه «دزدیدند» و در «قبرستان روستای ویسیان» در استان لرستان، بدون حضور بستگان و نزدیکانش به خاک سپردند.

نیکا شاکرمی در حالی به خاک سپرده شد که ‌بر اساس تصاویر ضبط شده در روز ۱۱ مهر در قبرستان صالحین خرم‌آباد، تعدادی از حاضران در مراسم نیکا شاکرمی با تیر ساچمه‌ای زخمی شده‌اند

این ۶۵۰ نویسنده، موسیقیدان، بازیگر و هنرمند سرشناس اعلام کردند که مخاطب نامه‌شان خود معترضان هستند.

این شخصیت‌های فرهنگی و هنری آلمان در نامه خود اعلام کردند: «ما با همدردی و تحسین دنبال می‌کنیم که چگونه این اعتراضات تاریخی می‌خواهد به دیکتاتوری ۴۳‌ساله جمهوری اسلامی پایان دهند.»

نویسندگان این نامه تاکید کردند که با وجود خشونت و محدودیت گسترده، همه گروه‌های سنی، طبقات اجتماعی و جنسیت‌ها در این «مبارزه رهایی‌بخش»، متحد هستند.

آنان در نامه خود نوشتند: «این جنبش برخاسته از مردم غیرمتمرکز و جنبشی فمینیستی است. به همین دلیل برای ما مهم بود که مستقیم به آن‌ها بپردازیم. آن‌ها سزاوار همبستگی هستند زیرا چیزی جز بدن و صدایشان ندارند.»

به تاکید نویسندگان این بیانیه، مردم ایران به همبستگی بین‌المللی و توجه رسانه‌ها و مهم‌تر از همه، حمایت سیاسی نیاز دارند تا صدایشان شنیده شود.

پیش از این نیز چهره‌های فرهنگی و هنری در آلمان از خیزش مردمی در ایران حمایت کرده‌اند و در شهرهای مختلف این کشور نیز چندین تظاهرات بزرگ برگزار شده است.

آنالنا بربوک، وزیر امور خارجه آلمان نیز اعلام کرده است هر اقدام لازمی را برای «تحریم عاملان سرکوب» به وسیله اتحادیه اروپا انجام خواهد داد.

امیرعبداللهیان روز چهارشنبه ۱۳ مهر در گفت‌وگوی تلفنی با لوئیجی دی مایو، وزیر امور خارجه ایتالیا، معترضان ایرانی را «آشوبگران و اغتشاش‌گران» خواند و ابراز نگرانی‌های بین‌المللی درباره سرکوب آنان را نیز «مداخلات خارجی در تحولات داخلی کشور» توصیف کرد.

این در حالی است که وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی، با اعلام بازداشت ۹ تبعه خارجی، مدعی شد که این افراد پشت پرده اعتراضات بوده‌اند.

پس از انتشار این اطلاعیه، روزنامه ایتالیایی کوریره دلاسرا نوشت آلسیا پیپرنو، شهروند ۳۰ ساله ایتالیایی از چهار روز پیش در تهران بازداشت شده و تاکنون از محل بازداشتش اطلاعی در دست نیست.

امیرعبداللهیان اما بدون ذکر نام مهسا امینی مدعی شد که جمهوری اسلامی درباره «درگذشت یکی از فرزندان» خود «رسیدگی دقیق و عادلانه» خواهد کرد.

این در حالی است که جمهوری اسلامی نه تنها تاکنون در این زمینه تحقیقاتی انجام نداده، بلکه بیش از ۱۵۰ نفر را در اعتراضات به قتل مهسا امینی کشته است.

در حالی که آمریکا و کانادا تحریم‌هایی را علیه جمهوری اسلامی و به ویژه گشت ارشاد وضع کرده‌اند، روز دوشنبه یک منبع در وزارت امور خارجه آلمان اعلام کرد این کشور به همراه فرانسه، دانمارک، اسپانیا، ایتالیا و جمهوری چک، پیشنهادهایی را برای تحریم‌های جدید اتحادیه اروپا علیه جمهوری اسلامی به دلیل سرکوب اعتراضات در ایران ارائه کرده‌ است.

این منبع وزارت امور خارجه آلمان که نامش فاش نشده، گفت این شش کشور اروپایی ۱۶ پیشنهاد را در این زمینه مطرح کرده‌اند که افراد و نهادهای مسوول در سرکوب اعتراضات سراسری را هدف قرار می‌دهند.

مجله اشپیگل که ابتدا این خبر را منتشر کرد نیز گزارش داد پیشنهاددهندگان این تحریم‌ها، خواسته‌اند وزیران امور خارجه اتحادیه اروپا در نشست دو هفته دیگر، در مورد آن تصمیم بگیرند.

بر اساس این گزارش انتظار می‌رود تحریم‌های جدید علیه جمهوری اسلامی بدون مقاومتی از سوی اعضای این اتحادیه به تصویب برسد.

بر اساس این گزارش، بیش از ۱۰۰ زن در سالن ورزشی زندان قرچک ورامین، با شرایط بسیار بد و غیر بهداشتی برای بیش از ۱۲ روز پیاپی نگهداری شده‌اند در حالی که تنها سه توالت و سه حمام در این سالن در اختیارشان بوده است که در تمام آن‌ها هم دوربین مداربسته وجود داشته.

با وجود این شرایط، زندانبان‌ها مدام به زنان زندانی «تذکر حجاب» می‌داده‌اند که با مقاومت زنان روبه‌رو بوده است.

بر مبنای این گزارش، بازداشت‌شدگان به شکلی مداوم و مکرر بازجویی‌ شده‌اند در حالی که بازجویان آنان را به ندادن فرصت تماس تلفنی (دو دقیقه‌ برای یک بار در روز) تهدید می‌کرده‌اند.

در این محل تنها دو باجه تلفن وجود داشته که فقط دو ساعت در روز امکان استفاده از آن‌ها بوده و با توجه به تعداد بالای بازداشتی‌ها، گاهی امکان تماس برای همه افراد فراهم نمی‌شده است.

همچنین بازداشت‌شدگان در صورت اعتراض به وضعیت بد زندان، به نگه داشته شدن بیشتر تهدید می‌شده‌اند.

زنان بازداشت شده اما در حالی در این محل نگهداری شده‌اند که آب تمام شیرهای محل شور بوده و آنان بایستی آب آشامیدنی را خریداری می‌کرده‌اند.

بر اساس این گزارش، زنان ابتدا به مدت بیش از ۱۰ روز در سالن ورزشی زندان قرچک، بدون حتی یک دقیقه امکان هواخوری نگهداری شده‌اند و سپس افراد زیر ۳۰ سال را به بند هشت منتقل کرده‌اند. زنان بالای ۳۰ سال هم به بند قرنطینه زندان قرچک ورامین منتقل شده‌اند که در آن، ۸۰ نفر تنها به دو توالت و دو حمام دست‌رسی داشته‌اند.

بر اساس روایت منبع ایران‌اینترنشنال، زنان پس از گذشت بیش از ۱۰روز، دچار عفونت‌های مکرر شده‌اند: «زنان به علت نبود امکانات بهداشتی برای شست‌وشوی لباس‌های زیر و عدم وجود فضای مناسب برای خشک کردن آن‌ها، دچار مشکل و بیماری شدند و این در حالی بود که در این سالن ورزشی، در سر چند تن از زنان، شپش دیده شد.»

از سوی دیگر تنها یک سینک ظرف‌شویی برای شستن ظروف غذا برای بیش از ۸۰ نفر وجود داشته است.

قوانین سفت و سخت برای تهیه آب‌جوش به منظور نوشیدن چای و ... نیز بخش دیگری از فشارهای وارده به زنان در زندان قرچک ورامین بوده است؛ همچنین قوانین سفت و سخت برای استفاده از یخچال و اجبار به جابه‌جا کردن کیسه‌های سنگین زباله.

از سوی دیگر چراغ‌های «باشگاه» (سالن ورزشی) یا بندهای قرنطینه در تمام طول ۲۴ ساعت روشن بوده و حتی پس از اعلام خاموشی شبانه نیز همچنان روشن باقی می‌مانده است.

پیگیری و رسیدگی برای رساندن داروهای زنان بیمار مانند داروهای قلبی و بیماری‌های زنان هم بخش دیگری از فشارهای وارده به زنان در بازداشت بوده است.

بر اساس این گزارش، در اختیار قرار دادن قرص‌های آرامبخش و قرص‌های خواب، بدون تجویز نسخه از سوی پزشک و ارزیابی پرونده پزشکی یا وزن زنان، خسارت‌های جسمی و روانی زیادی به بار آورده است.

علاوه بر این موارد، ماموران گفت‌وگوهای خصوصی افراد در شبکه‌های اجتماعی با دیگران (چت‌ها) را پرینت گرفته و به عنوان مدرک جرم علیه بازداشت‌شدگان به کار گرفته‌اند.

توهین و تحقیر زنان در بازداشتگاه وزرا

زنان بازداشت شده‌ای که به بازداشتگاه وزرا منتقل شده‌اند هم روایت‌هایی از آزار ماموران امنیتی را در اختیار ایران‌اینترنشنال قرار داده‌اند. آنان از زنان بازداشت شده‌ای که به بازداشتگاه وزرا منتقل شده‌اند، خواسته‌اند تمام لباس‌های خود را درآورده و آنان را بازرسی کامل بدنی کرده‌اند. این اقدام در اتاق بازرسی و مقابل دوربین انجام شده است و از زنان خواسته شده تا به اصطلاح «بشین پاشو» کنند؛ اقدامی که به منظور تحقیر زنان انجام شده است.

پیش از این نیز گزارش‌هایی درباره نوع بازرسی زنان در بازداشتگاه و زندان‌های ایران منتشر شده که این اقدامات با نوعی از آزار جنسی همراه بوده است.

بر اساس گزارش رسیده به ایران‌اینترنشنال اما ماموران امنیتی تعدادی از زنان را هنگام بازداشت روی زمین کشیده‌اند، به گونه‌ای که دسته بزرگی از موهای سر آنان کنده شده است.

در روزهای گذشته ده‌ها ویدیو از بازداشت خشن معترضان منتشر شده است که مؤید و شاهد همین موضوع بوده‌اند.

ماموران امنیتی همچنین هنگام ورود به خانه فعالان سیاسی و مدنی برای بازداشت آنان، با هدف ایجاد رعب و وحشت، درهای خانه‌های آنان را شکسته‌اند.

بر اساس اظهارات مقامات رسمی، در جریان خیزش مردمی شهریور و مهر ۱۴۰۱ به دنبال کشته شدن مهسا امینی در هنگام بازداشت از سوی گشت ارشاد، هزاران نفر از معترضان بازداشت شده‌اند.

همچنین تعداد زیادی از فعالان سیاسی و مدنی، هنرمندان و ورزشکاران نیز در خانه‌های خود با هجوم ماموران بازداشت شده‌اند.

برای بازداشت‌شدگان، حکم بازداشت موقت با اتهام «اجتماع و تبانی به قصد ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» صادر شده است.

همچنین حکم تعدادی از بازداشت شدگان به «اخلال در نظم، آسایش و آرامش عمومی» و «تشویق به فساد» تغییر یافته و قرار بازداشتشان از بازداشت موقت به قرار وثیقه تبدیل شده است.

از میان هزاران فرد بازداشت شده در اعتراضات و همچنین فعالان سیاسی و مدنی، هنرمندان، ورزشکاران و ...، تا به حال تنها تعدادی معدودی آزاد شده‌اند.