نهادها و شخصیت‌های فرهنگی-هنری روسیه را تحریم می‌کنند

به باور برخی کارشناسان با اینکه این اقدام می‌تواند در حد یک بلوف باشد، اما پوتین در موارد متعدد نشان داده که احترامی برای زندگی انسان‌ها و سیاره زمین قائل نیست و حاضر است برای رسیدن به اهداف راهبردی خود ریسک‌های بسیار بزرگی انجام دهد.

این کارشناسان می‌گویند خطر احتمال استفاده از تسلیحات هسته‌ای برای پاسخ به مداخله آمریکا و ناتو پایین است، اما نمی‌توان آن را نادیده گرفت. آمریکا آن را «لفاظی خطرناک» توصیف کرده است.

این تحول عمیقا نگران‌کننده نشان می‌دهد که در هفته‌های اخیر مخاطرات اتمی جهانی چقدر بالا رفته است. جنگ در اوکراین باید زنگ خطری برای همه باشد.

کارشناسان می‌پرسند آیا برای از بین بردن تهدید هسته‌ای اقدام می‌کنیم یا باز هم زنگ هشدار را خاموش می‌کنیم و دوباره به خواب می‌رویم؟

پنج خطر واقعی تسلیحات هسته‌ای

سلاح‌های هسته‌ای صرفا ابزارهایی انتزاعی نیستند که برای جلوگیری از تهاجم و حفظ ثبات در نظر گرفته شوند.

با مدرن‌سازی و گسترش زرادخانه‌های تسلیحات اتمی کشورها، کارشناسان در سراسر جهان هشدار داده‌اند که احتمال استفاده از این تسلیحات توسط رهبران سیاسی و نظامی که دارای این‌گونه سلاح‌ها هستند، افزایش می‌یابد.

از این سلاح‌ها می‌توان برای موارد زیر استفاده کرد :

به صورت یک راهبرد برای به دست آوردن دست بالا

برای وادار کردن دشمن به عقب‌نشینی در یک درگیری در حال تشدید

به عنوان آخرین سلاح

در واکنش به حمله یک موشک که به اشتباه تصور می‌شود مجهز به سلاح هسته‌ای است

به صورت تصادفی زمانی‌که سیستم‌های فرماندهی و کنترل دچار مشکل می‌شوند

این واقعیت که اوکراین تسلیحات هسته‌ای ندارد این خطرات را نفی نمی‌کند. خطرات جدی برای اینکه این درگیری بعد هسته‌ای به خود بگیرد وجود دارد.

سناریوهای اتمی محتمل

کشورهای اروپایی دارای توانمندی‌های هسته‌ای گسترده‌ای هستند و کشف اهداف هسته‌ای این کشورها دشوار است.

از یک طرف، روسیه به عنوان کشور مهاجم به اوکراین، دارای بزرگترین انبار کلاهک‌های هسته‌ای در جهان است. یکی از آنها برتری در سلاح‌های اتمی راهبردی طراحی‌شده برای استفاده در میدان جنگ است.

از سوی دیگر، قدرتمندترین شریک استراتژیک اوکراین، آمریکا نیز دارای ذخایر هسته‌ای بسیار بزرگ و پیچیده است. شرکای ناتو یعنی فرانسه و بریتانیا قابلیت‌های هسته‌ای پیشرفته خود را دارند و کشورهای عضو ناتو یعنی بلژیک، آلمان، ایتالیا، هلند و ترکیه میزبان تسلیحات اتمی آمریکا در خاک خود هستند.

خطر استفاده از سلاح هسته‌ای از تشدید تنش‌ها بین روسیه، آمریکا و ناتو ناشی می‌شود؛ حتی زمانی که ناتو تلاش می‌کند در مقابل اینکه پایش مستقیم به جنگ کشیده شود، مقاومت کند.

اگرچه بسیار بعید است که آمریکا یا متحدانش در ناتو قصد انجام یک حمله هسته‌ای علیه روسیه را داشته باشند، اما چندین سناریو را می‌توان تصور کرد که ممکن است آنها را در جنگی که منجر به حمله ناخواسته هسته‌ای شود، درگیر کند.

جدی‌ترین خطر، خطر بروز سوء تفاهم بین طرفین است: این که اقدام‌های آمریکا و ناتو در حمایت از اوکراین توسط روسیه به‌عنوان یک تحریک استراتژیک عمدی تفسیر شود.

با توجه به موضع کنونی روسیه در استفاده از سلاح اتمی و نگه داشتن نیروهای هسته‌ای در حالت آماده‌باش بالا و با توجه به تهدید‌های هسته‌ای پوتین، این یک سناریوی دور از ذهن نیست.

پوتین دقایقی پیش از شروع حمله نظامی، همه کسانی که قصد مداخله دارند را تهدید کرد.

آیا پوتین تهدید‌های خود را عملی خواهد کرد؟ او برای اینکه جای هیچ شکی باقی نگذارد به همه این اطمینان را داد که روسیه «در برخی از جدیدترین انواع سلاح‌های هسته‌ای برتری‌های ویژه‌ای دارد.»

در حال حاضر چه کاری ضروری است

مهم‌ترین سوالی که هم اکنون مطرح است این است که چگونه به اوکراین و به پایان جنگ کمک کنیم. جنگ باید به خاطر مردم اوکراین، به خاطر اروپا، به خاطر بشریت و به خاطر زندگی روی کره زمین متوقف شود.

شاید این گفته اغراق‌آمیز به نظر برسد اما اگر جامعه جهانی نتواند به اقدام پوتین پاسخی موثر بدهد جهان وارد یک دوره‌ جدید از «حاکمیت زور» خواهد شد.

جهانی که در آن رهبران کشورهای دارای سلاح هسته‌ای می‌توانند اقدام‌های توسعه‌طلبانه را بدون محدودیت قوانین بین المللی و بدون ترس از تنبیه دنبال کنند.

دو قدم اساسی باید برداشته شود

۱) رهبران سیاسی باید در حمایت از امنیت جهانی و قوانین بین‌المللی گرد هم آیند. تحریم‌های اقتصادی کافی نیست. کشورهای عضو سازمان ملل باید از سیستم سازمان ملل، به همان روشی که در ابتدا در دوران پس از جنگ طراحی شده بود، به طور جمعی و قاطعانه به اقدامات تجاوزکارانه پاسخ دهند.

حالا که روسیه اقدام شورای امنیت سازمان ملل متحد را وتو کرده است، مجمع عمومی سازمان ملل این اختیار را دارد که از طریق اصل «اتحاد برای صلح» اقدام کند. این اصل کشورهای عضو سازمان ملل را موظف می‌کند در زمان‌هایی که شورای امنیت از واکنش به تجاوز باز می‌‌ماند، پاسخی هماهنگ به تجاوز بدهند.

۲) مردم عادی در سراسر جهان باید با صراحت اعلام کنند که دیگر زندگی زیر سایه تهدید جنگ هسته‌ای را تحمل نخواهند کرد.

سلاح‌های هسته‌ای به سران دولت‌های بی‌نظم و متزلزل در کشورهای مستبد و غیردموکراتیک قدرت می‌دهد و بشریت را با خطرات غیر قابل‌قبولی مواجه می‌کند.

سلاح‌های هسته‌ای نه ثبات می‌آورند و نه نظم. بازدارندگی هسته‌ای بارها و بارها شکست خورده است و در بسیاری از موارد جهان را به لبه پرتگاه کشانده است.

زمان مطالبه برای نابودی کامل سلاح‌های هسته‌ای و ایجاد ترتیبات امنیتی باثبات فرا رسیده است. ترتیباتی که بر اساس یک سیستم کارآمد سازمان ملل متحد و مبتنی بر قوانین بین‌المللی است.

پست‌های مربوط به اخبار جنگ در رسانه‌های اجتماعی سریع‌تر از آنکه راستی‌آزمایی شوند دست به دست می‌چرخند و خبرهایی که ترکیبی از واقعیت و دروغ و یا مطالبی که از متن خارج شده و کاملا جنبه تبلیغاتی دارند به خورد کاربران داده می‌شود.

در این میان کار مخاطب به عنوان مصرف‌کننده اخبار و اطلاعات بسیار دشوار می‌شود. واشینگتن پست برای مخاطبانی که اخبار را در فضای مجازی دنبال می‌کنند توصیه‌هایی دارد که در ادامه می‌آید.

شرکت‌های فناوری اعلام کرده‌اند تلاش می‌کنند تا با برچسب‌های مناسب و بررسی دقیق مطالب در رسانه‌های اجتماعی، به کاربران کمک کنند اطلاعات نادرست را درباره وقایع اوکراین شناسایی کنند. متا، شرکت مادر فیس‌بوک اعلام کرد در حال افزودن امکانات بیشتر در منطقه اوکراین برای راستی‌آزمایی اخبار مربوط به جنگ است.

یکی از راه‌های پخش اخبار جعلی انتشار عکس‌های قدیمی است. شرکت متا گفته به کاربرانی که سعی می‌کنند عکس‌های مربوط به جنگ را که تاریخ آنها از یک سال می‌گذرد به اشتراک بگذارند، اخطار می‌دهد.

در اینجا چند ابزار مفید و اولیه وجود دارد که همه باید هنگام بررسی اخبار فوری در فضای مجازی از آنها استفاده کنند.

عجله نکنید

پیش از آنکه دکمه به اشتراک‌گذاری را بزنید، اندکی تامل کنید. رسانه‌های اجتماعی برای سرعت انتشار مطالب در فضای مجازی ساخته شده‌اند و برای اینکه کاربران حتی بدون خواندن و درک دقیق مطالب آنها را اینجا و آنجا بازنشر کنند.

مهم نیست که این پست‌ها چقدر ناراحت‌کننده، روشنگر یا خشمگین کننده‌اند. پیش از اینکه در مورد صحت آنها مطمئن شوید از بازنشر آنها خودداری کنید.

منبع اخبار را بررسی کنید

به کسانی که اطلاعات را بازنشر می‌کنند، دقت کنید. اگر از اعضای خانواده یا دوستان شما هستند، لزوما به اطلاعات آنها اعتماد نکنید مگر اینکه خود در محل وقوع حوادث و یا یک کارشناس مورد تایید باشند.

اگر یک فرد غریبه یا سازمان این اطلاعات را منتشر می‌کنند، به یاد داشته باشید که علامت تایید در حساب‌های کاربری آنها و یا شناخته شده بودنشان آنها را قابل اعتماد نمی‌کند. بسیاری از کارشناسان سیاسی و شخصیت‌های معروف اینترنتی هم‌اکنون اطلاعات نادرستی را ارسال می‌کنند و این وظیفه شماست که با شک و تردید به هر پست نگاه کنید.

با مشاهده اخبار و اطلاعاتی که در فضای مجازی بازنشر می‌شوند به دنبال پست اصلی باشید و ببینید منبع اصلی آن کجا بوده است. اگر منبع اخبار نامشخص باشد با احتیاط با آن برخورد کنید. مراقب اسکرین‌شات‌ها و میم‌ها باشید زیرا تایید صحت این موارد دشوارتر است.

هنگام غربالگری حساب‌های کاربری افراد، به تاریخی که حساب‌ها ساخته شده‌اند دقت کنید. این تاریخ در نمایه (پروفایل) حساب کاربری افراد آمده است. مراقب حساب‌هایی که بسیار جدیدند یا دنبال‌کنندگان بسیار کمی دارند، باشید.

در مورد وب‌سایت‌ها، می‌توانید تاریخ تاسیس آنها را در گوگل بیابید. برای این کار نام سایت را در گوگل جستجو کنید، سپس روی سه نقطه عمودی کنار یوآر‌ال (URL) کلیک کنید تا دریابید اولین بار در چه تاریخی توسط موتور جستجو‌گر ایندکس شده است. در این مورد نیز از وب‌سایت‌های بسیار جدید دوری کنید.

فهرستی از منابع قابل اعتماد تهیه کنید

اطمینان از واقعی بودن هر حساب کاربری در رسانه‌های اجتماعی بسیار زمان‌بر است، به‌ویژه که هر لحظه مقداری زیادی محتوای جدید از مکان‌های مختلف به طور همزمان منتشر می‌شود. بنابراین به جای اتکا به حساب‌های شخصی به کارشناسان اعتماد کنید.

کار خبرگزاری‌‌ها و بنگاه‌های خبری جریان اصلی این است که این کار را برای شما انجام دهند. این منابع خبری، اغلب پس از تایید صحت خبرها، ویدیوها و عکس‌ها، آنها را گزارش می‌کنند.

یکی از راه‌های آسان برای دستیابی به اخبار درست دنبال کردن خبرنگاران رسانه‌ای معتبر در رسانه‌های اجتماعی و تهیه لیستی از آنهاست. اکثر این خبرنگاران در محل جنگ حضور دارند و اخبار درست و دست اول را در حساب‌های خود منتشر می‌کنند.

به دنبال تاریخچه و پیش‌زمینه خبر باشید

هزاران پست واقعی از اوکراین در فضای مجازی منتشر می‌شود، از جمله ویدیوهای واقعی از سربازان و روایت‌های دست اول از مردم محلی. حتی اگر فقط پست‌های واقعی را ببینید، این پست‌ها باز هم می‌تواند گیج‌کننده یا گمراه‌کننده باشند.

سعی کنید تمام این کلیپ‌ها یا خبرها را با زمینه‌های وسیع‌تری درباره آنچه اتفاق می‌افتد، تقویت کنید. این اخبار ممکن است قانع کننده‌ترین قطعات یک پازل باشند، اما کل تصویر را به ما ارائه نمی‌دهند. اطلاعات کارشناسان شناخته‌شده در زمینه سیاست خارجی، جنگ سایبری، تاریخ و سیاست را با هم ترکیب کنید یا به رسانه‌های آنلاین و تلویزیونی مراجعه کنید که این کار را برای اکثر خبرها انجام می‌دهند.

بررسی دقیق ویدئو و عکس‌ها

اگر به بررسی عمیق‌تر چیزهایی که می‌بینید علاقه دارید، حواستان به ویرایش‌های متعدد و برش‌های عجیب و غریب باشد. صدای ویدئو را به دقت گوش کنید و برای بررسی صحت آنها از ابزارهای راستی‌آزمایی استفاده کنید.

سایت‌های رسانه‌های اجتماعی ابزارهای راستی‌آزمایی یا برچسب‌های هشدار دهنده مخصوص خود را دارند و بسیاری از آنها اعلام کرده‌اند که منابع و برچسب‌هایی را به‌طور خاص برای رسیدگی به اطلاعات نادرست درباره جنگ اوکراین اضافه می‌کنند. با این حال، با توجه به حجم زیاد پست‌هایی که با آن‌ سروکار دارند، میلیون‌ها نفر می‌توانند یک ویدیوی مشکل‌دار را پیش از آنکه شناسایی شود، ببینند.

مراقب هشدارهای محتوایی پست‌های شخصی در رسانه‌های اجتماعی باشید که به صورت برچسب‌هایی در زیر لینک یا به‌ صورت اخطار پیش از ارسال مطلبی که ممکن است گمراه‌کننده باشد، ظاهر می‌شوند.

اخبار یا تصاویری که افراد در رسانه‌های اجتماعی پست می‌کنند را با ابزارهای راستی‌آزمایی وب‌سایت‌هایی مانند واشینگتن پست، اسنوپس و پولی‌فکت امتحان کنید.

با انتشار خبر درمان اچ‌آی‌وی زنی در ایالات متحده، این زن به سومین فرد در جهان تبدیل شد که اچ‌آی‌وی او درمان شده است. به‌گفته دانشمندان، روش درمانی این زن، با استفاده از خون بند ناف، دری به سوی درمان جدیدی برای بیشتر افراد از نژادهای گوناگون در جهان باز می‌کند.

خون بند ناف از سلول‌های بنیادی بزرگسالان که در پیوند مغز استخوان از آنها استفاده می‌شود در دسترس‌تر است و نیازی نیست همخوانی نزدیک با فرد گیرنده داشته باشد. استفاده از سلول‌های بنیادی مغز استخوان پیش‌تر اچ‌آی‌وی دو بیمار مرد دیگر را معالجه کرده بود.

زن مورد معالجه که مبتلا به سرطان خون هم بود برای درمان سرطانش خون بند ناف دریافت کرد. خون بند ناف از اهداکننده‌ای که همخوانی حدودی با گیرنده داشت گرفته شد و جایگزین راه معمول پیدا کردن اهداکننده مغز استخوان از همان نژاد و قوم بیمار بود.

این بیمار همچنین از یکی از اقوام نزدیکش خون دریافت کرد تا دفاع سیستم ایمنی او را طی پیوند تقویت کند.

به‌گفته دانشمندان، آنچه در این مورد تازه و از نظر علمی مهم است جنسیت و پیشینه نژادی این بیمار زن است که گام پراهمیتی در راه یافتن درمانی برای اچ‌آ‌ی‌وی، ویروس عامل ایدز است.

بیماران زن مبتلا به اچ‌آ‌ی‌وی بیش از نیمی از مبتلایان به این ویروس در سراسر جهان را تشکیل می‌دهند اما تنها ۱۱ درصد داوطلبان شرکت‌کننده در آزمایش‌های بالینی درمان ایدز زن‌اند.

هم‌اکنون ۳۸ میلیون نفر در جهان به ایدز مبتلایند که ۷۳ درصد آنان تحت درمان قرار دارند و اگرچه داروهای ضد‌‌ویروس‌پسگرد می‌تواند اچ‌آی‌وی را کنترل کند، یافتن درمانی برای آن، نقطه پایان همه‌گیری به درازای چنددهه خواهد بود.

نحوه درمان با سلول‌های بنیادی خون بند ناف

پیوند مغز استخوان گزینه واقع‌بینانه‌ای برای اغلب بیماران نیست چرا که چنین پیوندهایی تهاجمی است و احتمال خطرات بسیار دارد. پس تنها به بیماران مبتلا به سرطانی که هیچ گزینه دیگری پیش رو ندارند توصیه می‌شود.

در دو مورد معالجه پیش‌تر اچ‌‌آی‌وی که هر دو مرد و از طریق پیوند مغز استخوان انجام گرفت، تمامی سیستم ایمنی آنان جایگزین شد که به عوارض جانبی دردناکی برای آنان، از جمله «بیماری پیوند علیه میزبان» انجامید؛ عارضه‌ای که در آن سلول‌های اهداکننده به سلول‌های بدن گیرنده حمله می‌کند. یکی از این مردان پس از پیوند تا دم مرگ رفت و دیگری، یک سال پس از پیوند، بیش از ۳۰ کیلو وزن کم کرد، شنوایی یک گوش را از دست داد و به عفونت‌های متعددی دچار شد که از آنها جان سالم به در برد.

اما در مورد تازه زن معالجه‌شده، او ۱۷ روز پس از پیوند و بدون ابتلا به بیماری «پیوند علیه میزبان» بیمارستان را ترک کرد. ترکیب خون بند ناف و سلول‌های دریافتی از خویشاوند او در اینکه این زن گرفتارعوارض جانبی شدیدی که اغلب دامنگیر گیرندگان در پیوند مغز استخوان معمول می‌شود نشود، موثر بوده است.

ابتلای این بیمار زن میانسال به اچ‌آی‌وی در سال ۲۰۱۳ تشخیص داده شد و داروهای ضدویروس‌پسگرد شمار تکثیر ویروس‌ در بدن او را پایین نگه داشته بود. این زن سپس در سال ۲۰۱۷ به سرطان خون مبتلا شد.

در اوت ۲۰۱۷، این زن خون بند ناف از اهداکننده‌ای که جهشی در خونش، ورود ویروس اچ‌آی‌وی به سلول‌های بدن را سد می‌‌کرد، دریافت کرد. اما حدود یک ‌ماه‌ونیم طول می‌کشد تا پیوند سلول‌های خون بند ناف در بدن میزبان بگیرد؛ پس به این زن، سلول‌های بنیادی یک خویشاوند درجه اول که با او تطابق حدودی داشت نیز تزریق شد.

به‌گفته متخصصان، خونی که این زن او از خویشاوند خود دریافت کرد به‌منزله پلی بود که او را از مبدا پیوند خون بند ناف به مرحله جا افتادن پیوند رساند.

این بیمار ۳۷ ماه پس از پیوند خون بند ناف مصرف داروهای ‌ضدویروس‌پسگرد را قطع کرد و ۱۴ ماه پس از آن، نشانه‌ای از ابتلا به اچ‌آی‌وی در آزمایش خون او دیده نشد. پادتن‌ این ویروس نیز در خون او مشاهده نشد.

به‌گفته متخصصان، دلیل دقیق موثر عمل کردن سلول‌های بنیادی خون بند ناف هنوز مشخص نیست؛ اما یک دلیل احتمالی می‌تواند این باشد که این سلول‌ها توانایی بیشتری برای سازگاری با محیط جدید دارند. همچنین ممکن است عناصری دیگر و فراتر از سلول‌های بنیادی در خون بند ناف موجود باشد که کارکرد آن در پیوند را موثرتر می‌کند.

دکتر استیون دیکز، متخصص ایدز در دانشگاه کالیفرنیا که در درمان این زن مشارکتی نداشته است سلول‌های بنیادی بند ناف را «جادویی» خواند و خون بند ناف را جادویی که فواید بسیار در بر دارد.

در بریتانیا، آمار زنانی که برای مقابله با این مشکل برای دریافت کمک به مراکز روان‌درمانی مراجعه کرده‌اند افزایش یافته است. اعتیاد به قمار می‌تواند باعث بروز مشکلاتی در سلامت روان، مشکلات ذهنی-شناختی، روابط و همچنین منجر به ورشکستگی و ارتکاب جرم شود.

برخلاف اعتیاد به مواد مخدر و الکل که علائم ظاهری از خود به جای می‌گذارد، اعتیاد به قمار علائم ظاهری بسیار کمتری دارد.

امروزه قمار به یک معضل بزرگ جهانی تبدیل شده است. بر اساس آخرین آمار سازمان بهداشت جهانی، از سال ۲۰۱۶ ، ضرر سالانه قمار‌کنندگان در سطح جهانی بالغ بر ۴۰۰ میلیارد دلار آمریکا برآورد شده است. یک نظرسنجی نشان می‌دهد بالاترین آمار قمار در آسیا و پس از آن استرالیا و آمریکای شمالی است. در این نظرسنجی اروپا پایین‌ترین رقم را نشان داد.

پژوهش‌ها نشان می‌دهد قمار بدون مشکل در بین جوانان ۲۷-۱۷سال بیشتر است و هر چه افراد مسن‌تر می‌شوند، بدتر می‌شود. مطالعه دیگری نشان می‌دهد قمارباز‌های که به این کار اعتیاد دارند معمولا در طول زمان بدتر و در نهایت ورشکست می‌شوند. پژوهش‌ها همچنین نشان می‌دهد اعتیاد به نیکوتین و الکل نیز در ایجاد اعتیاد به قمار تاثیر دارد.

در ذهن یک قمارباز چه می‌گذرد؟

در مطالعات تصویربرداری عصبی، مشخص شده که چندین ناحیه مغز در فرآیند قمار درگیرند. مطالعات نشان می‌دهد سه ناحیه مهم مغز که با تصمیم‌گیری‌های پرخطر مرتبط‌اند:

۱) قشر شکمی میانی پیش‌پیشانی که در تصمیم گیری، حافظه و تنظیم احساسات درگیر است

۲) قشر پیشانی مداری که به بدن کمک می‌کند به احساسات پاسخ دهد

۳) اینسولا که سیستم عصبی خودمختار را تنظیم می‌کند

بنابراین قماربازان مشکل‌دار ممکن است در این نواحی فعالیت بیشتری داشته باشند.

وقتی قماربازان نتایج شرط‌بندی خود را تماشا می‌کنند، فعالیت مغزی آنها در سیستم پاداش مغز، از جمله هسته دمی، افزایش می‌یابد. این مساله احتمالا به ویژه در افرادی که به قمار معتاد هستند قوی‌تر است.

دوپامین که اصطلاحا انتقال‌‌دهنده عصبی نامیده می‌شود و به سلول‌های عصبی برای برقراری ارتباط کمک می‌کند، یک ماده شیمیایی مهم در سیستم پاداش مغز است. یک مطالعه نشان می‌دهد قماربازان مشکل‌دار در مقایسه با افراد سالم هنگام ترشح دوپامین در مغزشان بیشتر هیجان‌زده می‌شوند. به نظر می‌رسد ترشح دوپامین با افزایش سطح هیجان و کاهش قدرت مهار تصمیمات پرخطر و یا ترکیبی از هر دو، قمار مشکل‌دار را بیشتر تقویت می‌کند.

علاوه بر این، هسته اکومبنس که در پردازش پاداش نقش دارد، در بروز رفتارهای پرخطر در نوجوانان و بزرگسالان نقش دارد. این ناحیه از مغز سرشار از دوپامین است و نقش دوپامین در رفتارهای پرخطر را نشان می‌دهد.

چگونه با مشکل قمار برخورد کنیم؟

هم‌اکنون اختلال قمار با استفاده از راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی که توسط انجمن روانپزشکی آمریکا منتشر شده، تشخیص داده می شود. دستورالعمل‌هایی برای درمان و مدیریت اختلال قمار از سوی موسسه ملی بهداشت و مراقبت عالی در بریتانیا نیز در حال توسعه است و انتظار می‌رود در سال ۲۰۲۴ منتشر شود.

گزینه‌های درمانی کنونی شامل روش‌هایی مانند استفاده از درمان رفتاری شناختی (که می‌تواند به افراد کمک کند الگوهای فکر کردن خود را تغییر دهند) و گروه‌های خودیاری است. برخی داروها، مانند بازدارنده بازجذب سروتونین با نام مخفف اس‌اس‌آرآی که نوعی داروهای افسردگی‌اند، ممکن است در کاهش برخی علائم اختلال قمار، مانند افسردگی، موثر باشند.

دانشمندان می‌دانند که گیرنده‌های مواد افیونی در مغز به پردازش پاداش‌ها کمک می‌کند و مدت‌هاست گمان می‌رود که مواد افیونی محرک‌های اعتیادند. دانشمندان شواهدی کشف کرده‌اند که نشان می‌دهد دارویی به نام نالترکسون که گیرنده‌های مواد افیونی را مسدود می‌کند، ممکن است به برخی افراد مبتلا به اختلال قمار کمک کند. اما پیش از اینکه استفاده از این داروها به مرحله استاندارد برسد به تحقیقات بیشتری نیاز است.

راه‌های عملی دیگری نیز برای مقابله با اعتیاد به قمار وجود دارد. کارشناسان توصیه می‌کنند افراد معتاد به قمار بهتر است پیش از هر چیز هزینه‌های ضروری مانند قبض‌های خانه را پرداخت کنند، بدهی‌های خود را مدیریت کنند و با افراد خانواده و دوستانی که قمار نمی‌کنند وقت بگذرانند. قماربازان نباید به قمار به عنوان راهی برای پول درآوردن نگاه کنند، باید درباره نگرانی‌هایشان درباره اعتیاد به قمار حرف بزنند و از گرفتن کارت‌های اعتباری برای پرداخت بدهی‌های خود اجتناب کنند.

به قماربازان توصیه می‌شود هر چه زودتر به کمک‌های روان‌درمانی روی بیاورند. کمک روان‌درمانی به موقع از این جهت مهم است که پاداش‌های معمولی ناشی از وقت‌گذرانی با اعضای خانواده و لذت بردن از پیاده‌روی و ورزش همچنان لذت‌بخش باشند و با پاداش ناشی از قماربازی جایگزین نشوند.

فلورنس ویلیامز، یک روزنامه‌نگار آمریکایی یکی از کسانی بود که پس از جدایی از همسرش به طور ناگهانی به دیابت مبتلا شد و برای یافتن دلیل آن به تحقیق در این‌باره پرداخت.

مطلبی که می‌خوانید بخشی از روایت او در مسیر یافتن دلایل علمی این پدیده است.فلورنس پس از جدایی از همسرش به دیابت مبتلا شده بود و پزشک او از اینکه چرا قند خون او ناگهان بالا رفته، گیج شده بود. او فلورنس را نزد یک متخصص غدد فرستاد، که تشخیص داد به دیابت، نوع ۱ مبتلا شده‌ است. این نوع دیابت از حمله سیستم ایمنی به لوزالمعده (پانکراس) ناشی می‌شود.

در دیابت نوع ۲ که رایج‌تر است، معمولا لوزالمعده همچنان انسولین تولید می‌کند، اما سلول‌های بدن در برابر آن مقاوم هستند و نوع ۱ معمولا در کودکان دیده می‌شود و به ندرت در بزرگسالی تشخیص داده می‌شود.

اما وقتی بزرگسالان به این بیماری مبتلا می‌شوند، پیشرفت آن کندتر است. فلورنس می‌گوید چون هنوز مقداری سلول بتای کارآمد در لوزالمعده خود داشته، پزشکان به او توصیه کردند که اگر بتواند میزان کربوهیدرات را در رژیم غذایی خود مدیریت کند، روی سطح استرس خود کار کند و بعد از خوردن غذا ورزش کند، شاید بتواند نیاز به تزریق روزانه انسولین را به تاخیر بیندازد.

یکی از دوستان قدیمی دوران دانشگاه فلورنس نیز به طور عجیبی، چند ماه پس از جدایی به دیابت نوع ۱ مبتلا شده بود. او مجبور بود شبانه روز از انسولین استفاده کند و بعد از خوردن هر وعده غذایی پر کربوهیدرات با یک دوچرخه ثابت ورزش کند. نه در خانواده فلورنس سابقه بیماری دیابت وجود داشت و نه در خانواده دوستش و این باعث شده بود که او به این فکر کند که شاید هر دو به نوعی دیابت ناشی از طلاق دچار شده بودند.

هیچ‌کدام از آنها برای دلیل ابتلا به این نوع دیابت جواب قطعی نداشتند، اما مایکل اسنایدر که یک متخصص ژنتیک مولکولی در دانشگاه استنفورد و خود مبتلا به دیابت میانسالی است می‌گوید برای ما مشخص شده که بیماری‌های خود‌ایمنی می‌توانند پس از یک «محرک» استرس‌زا بروز پیدا کنند.

او می‌گوید بین دیابت و استرس ارتباط وجود دارد. دی‌ان‌ای ما تحت شرایط خاصی شروع به بیان ژن‌های محرک دیابت می‌کند. سطوح بالای کورتیزول که در زمان‌های پر استرس بالا می‌رود، در تولید و تنظیم انسولین اختلال ایجاد می‌کند.

در حالی‌که دانشمندان دهه‌ها می‌دانستند که مرگ و میر و بیماری پس از طلاق (به طور قابل ملاحظه‌ای)افزایش می‌یابد، برخی اکنون در تلاش هستند تا بررسی کنند کدام آنتی‌بادی‌ها، نشانگرهای التهابی و توالی ژن‌ها می‌توانند مشکل ایجاد کنند.

محققان دانشگاه ایالتی اوهایو دریافتند که بزرگسالانی که از نظر عاطفی نتوانستند پس از طلاق‌ با آن کنار بیایند (در این مطالعه، بازه زمانی دو سال بود) سلول‌های کشنده طبیعی که برای مبارزه با سرطان و سایر بیماری‌ها مهم هستند، کمتری تولید کردند. آنها همچنین بیشتر از همسالان متاهل خود در معرض ابتلا به برخی ویروس‌ بودند.

فلورنس برای درک بیشتر این موضوع، با استیو کول، بنیانگذار رشته نوظهوری به نام ژنومیک اجتماعی تماس برقرار کرد.

همه چیز از اواسط دهه ۱۹۹۰ شروع شد، زمانی که استیو کول یک محقق جوان بود. او به تیمی از همه‌گیرشناس‌ها و روانشناسان پیوست که به دنبال یافتن پاسخی برای این سوال بودند که چرا برخی همجنس‌گرایان مبتلا به اچ‌آی‌وی با سرعت بیشتری نسبت به دیگران بیمار می‌شوند و می‌میرند.

کول که در رشته روانپزشکی و علوم زیستی-رفتاری در دانشکده پزشکی یو‌سی‌ال‌ایکار می‌کند، نمونه خون ۷۲ مرد را در یک دوره هشت ساله بررسی کرد. او دریافت مردانی که مجبور به پنهان‌کاری بودند و علاوه بر استرس در مورد اچ‌آی‌وی با استرس پنهان‌کاری و احتمال برملا شدن گرایش جنسی خود مواجه بودند، دو تا سه سال زودتر از مردان مبتلا به اچ‌آی‌وی که مجبور به پنهان‌کاری نبودند، بیمار شدند.

کول در مطالعات خود دریافت سیستم عصبی این مردان به راحتی با شرایط اجتماعی وارد حالت استرس می‌شد و این مردان بیشتر هورمون نوراپی‌نفرین که محرک اصلی واکنش «جنگ و گریز» در ماست تولید می‌کردند. این هورمون سلول‌های تی را در برابر حمله اچ‌آی‌وی آسیب‌پذیرتر می‌کند و ویروس ۱۰ برابر سریع‌تر تکثیر می‌شود.

افراد مبتلا به بیماری‌های مرگ‌آور، خطرناک و آن‌دسته از بیماری‌ها که نوعی قبح و بدنامی با خود حمل می‌کردند بدون شک با میزانی غیرعادی از استرس مواجه بودند. وقتی یک روانشناس در دانشگاه شیکاگو به نام جان کاچیوپو در اوایل دهه ۲۰۰۰ به دکتر کول مراجعه کرد و از او خواست مطالعات ژنومیک خود را به همه افرادی که به نوعی تنهایی را تجربه می‌کنند، تعمیم دهد شگفت زده شد.

کاچیوپو این مفهوم را متداول کرده بود که افرادی که خود را تنها احساس می‌کنند و همچنین افرادی که عملا از نظر اجتماعی منزوی هستند، نسبت به افرادی که حمایت اجتماعی قوی‌تری دارند، بیشتر از بیماری‌ها و مرگ و میرهای زودهنگام رنج می‌برند. در واقع، تنهایی مزمن، خطر مرگ و میرهای زودهنگام را تا ۲۶ درصد افزایش می‌دهد. کاچیوپو به دنبال یافتن نشانگرهای سلولی و ژنتیکی منحصربه‌فردی در افراد تنها بود که ممکن بود سرنخ‌هایی به او بدهد.

کول پس از تجزیه و تحلیل بسیاری از داده‌های دیگر، تنهایی را یکی از سمی‌ترین عوامل خطر برای سلامت انسان می‌داند و از آن زمان در زمینه ژنومیک اجتماعی پیشگام بوده است.

فلورنس می‌گوید در اولین گفت‌وگویی که با کول داشتم او به من گفت ما انسان‌ها اغلب از اینکه سیستم ایمنی‌مان در نتیجه آسیب‌های روحی متاثر می‌شود، تعجب می‌کنیم و فکر می‌کنیم آسیب‌های روانی ربطی به فیزیک ما ندارد. اما به گفته دکتر کول، «بدن ما به گرما و احساس درک شدن از طرف شریک زندگی نیاز دارد و در نبود آن احساس کمبود می‌کند. وقتی این نیاز برطرف نمی‌شود شوک و هراس شروع می‌شود.»

دکتر کول می‌گوید با اینکه دلشکستگی تقریبا در همه جای جهان با درجات مختلف تجربه می‌شود، اما ما هنوز آن را به اندازه کافی جدی نمی‌گیریم. به باور او دلشکستگی مانند میدان مین خطرناک است و اگر افراد نتوانند از آن عبور کنند و عزت نفس و توانایی آنها در تعامل معنادار با دیگران تحت تاثیر دلشکستگی قرار بگیرد، دچار دردسر بزرگی می‌شوند. افراد برای کارآمد و اجتماعی بودن «به روحیه، شوق و هیجان نیاز دارند و ما بدون این ویژگی‌ها در جاده مرگ حرکت می‌کنیم.»

فلورنس می‌گوید: «حرف‌های دکتر کول درباره جاده مرگ مانند پتک بر سرم کوبیده شد و بیش از هر زمان دیگری، احساس کردم فوری خودم را از استرس و آسیب‌های ناشی از جدایی نجات دهم. به خاطر قلب و گلبول‌های سفید خونم هم که شده بود باید آرام می‌شدم. وقتی به کوه‌ها نگاه کردم، دیدم که می‌توانم در دل این کوه‌ها دوباره به آرامش دست پیدا کنم.»

همه ما مانند دکتر کول این توانایی را نداریم که شاهد مرگ غیرمنتظره سلولی باشیم؛ پس باید بتوانیم از میدان مین گذر کنیم.