ایران ۰-۳ اسلوونی؛ هشتمین شکست تیم ملی ایران در لیگ ملت‌های والیبال

این صحنه، آغازگر جنجالی بود که روزنامه تلگراف را واداشت تا مقاله‌ای با عنوان «۳۱ ضربه ناجوانمردانه آرژانتین به انگلیس» منتشر کند. اما آیا آلبی‌سلسته واقعاً تیمی خشن و بی‌رحم است یا این تنها یک ذهنیت اغراق‌آمیز رسانه‌ای است؟

به گزارش روزنامه اکیپ، آمار رسمی جام جهانی ۲۰۲۶ تصویر متفاوتی را نشان می‌دهد. هرچند آرژانتین با ۸۸ خطا، بیشترین خطا را در این تورنمنت ثبت کرده، اما این رقم به‌دلیل بازی‌های طولانی و دو وقت اضافه بوده است. در واقع، با محاسبه میانگین خطا در هر ۹۰ دقیقه، آرژانتین با ۱۱.۴ خطا در رده بیست‌ویکم تیم‌های خطاکار قرار می‌گیرد. دریافت تنها ۹ کارت زرد و صفر کارت قرمز، آن‌ها را در زمره شاگردان خوب جام قرار می‌دهد؛ تا جایی که حتی اسپانیای تکنیکی، بسیار بیشتر از آرژانتین جنگنده جریمه شده است.

هنر بازی با اعصاب رقیب و مرز قانون

بخش عمده‌ای از خطاهای آرژانتین، نه وحشیگری، بلکه نمایشی از «بینش تاکتیکی» و «بدجنسی هوشمندانه» است. هل‌دادن‌های بی‌مورد لئاندرو پاردس، خطاهای بی‌محابا اما بدون قصد مصدومیت جولیانو سیمئونه و متوقف‌کردن ضدحملات در میانه زمین، همگی ابزارهایی برای سنجش آستانه تحمل داور هستند.

برخلاف بازیکنانی که پس از خطا نقش یک جنتلمن بی‌گناه را بازی می‌کنند، آرژانتینی‌ها ترسی از ایفای نقش «آدم‌بده» ندارند. ضربه کریستین رومرو به امام عاشور مصری، بدون حتی یک نگاه به عقب، نمونه بارز این رفتار است.

بادیگاردهای متعصب یک اعجوبه

در روزگاری که فوتبال ملی در سراسر جهان یکدست و «اروپایی» شده است، آرژانتین همچنان به سنت‌های آمریکای جنوبی خود وفادار مانده؛ فوتبالی مبتنی بر جنگ‌های روانی، تقابل‌های فیزیکی شدید و تحریک حریف.

آن‌ها به‌شکلی کاملاً منظم، بی‌انضباط هستند! دفاع پیشگیرانه و فیزیکی آلبی‌سلسته باعث شده تا در کل جام، تنها ۷ خطا در یک‌سوم دفاعی خود مرتکب شوند. بازیکنان آرژانتین قصاب فوتبال نیستند؛ آن‌ها بادیگاردهای متعصب و باهوشی هستند که برای حفاظت از لیونل مسی، تا آخرین توان، مرزهای قانون را به چالش می‌کشند.

ستارگانی مانند وینیسیوس جونیور از برزیل و آدرین رابیو از فرانسه، چمن مت‌لایف را «خشک، کند و شبیه به سطح مصنوعی سخت» توصیف کرده بودند. این انتقادها در حالی مطرح شد که فیفا میلیون‌ها دلار برای آماده‌سازی زمین‌های ۱۶ شهر میزبان هزینه کرده است.

بااین‌حال، آلن فرگوسن، مدیر ارشد مدیریت چمن فیفا، اعلام کرد که این مشکلات ناشی از یک ریسک حساب‌شده بود؛ جایی که آن‌ها چمن «فصل گرم» را به امید دوام بیشتر تا روز فینال انتخاب کردند، اما هوای نیوجرسی در ابتدا به اندازه کافی گرم نشد.

فرگوسن با اطمینان گفت که با تابش خورشید در روزهای اخیر، این ریسک جواب داده و چمن اکنون در شرایط عالی است. او تأکید کرد که در بازی فینال، کیفیت زمین دیگر موضوع بحث نخواهد بود.

بر اساس این گزارش، از میان ۲۱۱ فدراسیون عضو فیفا، تنها تعداد انگشت‌شماری هنوز نامه حمایت خود را ارسال نکرده‌اند.

در نتیجه، اینفانتینو در مسیر یک پیروزی قاطع برای آغاز چهارمین دوره ریاست خود در کنگره مارس آینده قرار دارد. آلمان برجسته‌ترین فدراسیون اروپایی است که هنوز از او حمایت رسمی نکرده است.

نامزدهای ریاست فیفا تا ۱۸ نوامبر فرصت دارند درخواست خود را ثبت کنند. اگرچه موضوع معرفی یک نامزد رقیب از سوی فدراسیون‌های اروپایی (یوفا) در پشت درهای بسته مطرح شده، اما احتمال توافق روی یک نام بسیار ضعیف است.

یوفا اخیراً در موضوعاتی چون مداخله دونالد ترامپ برای لغو کارت قرمز بالوگان و نیز محرومیت داور سومالیایی از جام جهانی، مخالفت شدید خود را با فیفا نشان داده است.

بااین‌حال، حتی در صورت معرفی رقیب، اینفانتینو برای پیروزی نیازی به رأی کامل اروپا ندارد و اتحادیه فوتبال انگلیس نیز از مدت‌ها قبل حمایت خود را از او اعلام کرده است.

توخل به‌دلیل تعویض و ورود سه مدافع به زمین پس از گلزنی آنتونی گوردون، مورد انتقاد شدید قرار گرفته است؛ تصمیمی که در نهایت به شکست ۲ به ۱ انگلیس ختم شد. هرچند توخل پس از بازی تأکید کرد که «اصلاً پشیمان نیست»، اما این حس میان بازیکنانی که رؤیای قهرمانی‌شان دود شد و به هوا رفت، مشترک نیست.

طبق اطلاعاتی که به‌دست تلگراف ورزشی رسیده، رویکرد تدافعی توخل و فرستادن ازری کونسا، دن برن و نیکو ریلی به زمین برای حفظ برد ۱–۰، برخی بازیکنان انگلیس را غافلگیر کرد. اعضای تیم باور داشتند که پس از گل گوردون، آرژانتین آسیب‌پذیر شده بود و می‌شد با تکیه بر سرعت بازیکنان تازه‌نفس، در ضدحملات به مردان اسکالونی ضربه زد. بااین‌حال، بوکایو ساکا، اولی واتکینز و نونی مادوئکه تمام‌وقت روی نیمکت ماندند و تعجب‌آور بود که توخل تازه چهار دقیقه پس از گل دوم آرژانتین، مارکوس رشفورد و ایوان تونی را راهی زمین کرد.

همچنین این حس وجود دارد که انگلیس چوب تعویض دکلان رایس با یک مدافع (به‌جای یک هافبک) را خورد؛ چراکه انزو فرناندز دقیقاً از همان فضایی گلزنی کرد که انتظار می‌رفت رایس یا یک هافبک دفاعی دیگر آن را پوشش دهد. مارک گوئهی، مدافع انگلیس، با انتقاد از این وضعیت گفت: «حس می‌شد بعد از گل، ذهنیت تیم عقب‌نشینی و دفاع مطلق بود؛ کاری که در این سطح اصلاً کافی نیست.» یک منبع نزدیک به تیم انگلیس نیز به تلگراف گفت: «توخل را برای تاکتیک‌هایش در بازی‌های حذفی آورده بودند، اما او اشتباه کرد. هیچ‌کس تصمیماتش را درک نکرد.»

باوجود این، مارک بالینگهام، مدیر اجرایی اتحادیه فوتبال انگلیس، همچنان از توخل حمایت می‌کند و این مربی آلمانی قصد دارد به قرارداد خود تا پایان یورو ۲۰۲۸ پایبند بماند. توخل درباره مقصر بودنش گفت: «میلیون‌ها مربی بعد از بازی فکر می‌کنند بهتر می‌توانستند عمل کنند، اما من باید تصمیم می‌گرفتم. پشیمان نیستم.»

در این میان، یورگن کلوپ به حمایت از هم‌وطنش پرداخت و گفت: «فوتبال پیچیده‌تر از انتخاب سادهٔ "دفاع" یا "حمله" است. اگر توخل حمله می‌کرد و گل می‌خوردند، همین منتقدان می‌گفتند چرا بازی را کنترل نکرد؟ علاوه‌براین، وقتی مقابل آرژانتین و لیونل مسی ۳۹ ساله بازی می‌کنید که هنوز بهترین بازیکن جهان است، کار سخت می‌شود. شما فکر می‌کنید او را مهار کرده‌اید، اما او با دو پاس گل، سرنوشت بازی را رقم می‌زند. گاهی باید پذیرفت که نبوغ، برندهٔ بازی‌ها را مشخص می‌کند.»

به نوشته این روزنامه، گاهی دست سرنوشت چنان سناریوی شگفت‌انگیزی می‌نویسد که حتی بزرگ‌ترین نویسندگان سینما نیز از خلق آن عاجزند. تقابل تیم‌های ملی آرژانتین و اسپانیا در فینال جام جهانی ۲۰۲۶، تنها یک نبرد فوتبالی ساده نیست، بلکه رویارویی دو ستاره‌ای است که مسیر زندگی‌شان ۱۹ سال پیش، در یک اتاق کوچک و به شکلی کاملا اتفاقی، به هم گره خورد.

در دسامبر ۲۰۰۷، زمانی که لامین یامال تنها یک نوزاد پنج‌ماهه بود، به همراه مادرش در قرعه‌کشی خیریه یونیسف (UNICEF) برنده شد. جایزه این قرعه‌کشی، حضور در یک کمپین عکاسی مشترک با باشگاه بارسلونا بود. در آن روزها، لیونل مسی جوانی ۲۰ ساله بود که تازه داشت نامی برای خود دست‌وپا می‌کرد.

خوان مونفورت، عکاس مستقل این پروژه، با تجهیزاتی ساده شامل وان پلاستیکی دخترش، یک اردک پلاستیکی، صابون و حوله به محل تمرین بارسلونا رفت. او هرگز تصور نمی‌کرد در حال ثبت عکسی است که دو دهه بعد، به اثری ماندگار در تاریخ فوتبال تبدیل خواهد شد.

لیونل مسی؛ فوق‌ستاره‌ای که نگه‌داشتن نوزاد را بلد نبود!

مونفورت درباره پشت صحنه این عکس می‌گوید: «کار بسیار سختی بود. مسی پسر بسیار درون‌گرا و خجالتی بود. او تازه از رختکن تمرین بیرون آمده بود و ناگهان خودش را در اتاقی دید که یک وان آب و یک نوزاد در آن بود. مسی اصلا نمی‌دانست باید از کجا شروع کند و حتی بلد نبود چطور نوزاد را در آغوش بگیرد!»

در تصاویر آن روز، دست‌پاچگی و لبخندهای معذب مسی کاملا مشهود است. با این حال، آن نوزاد رشد کرد، با تماشای جادوی مسی بزرگ شد و در ۱۵ سالگی به بارسلونا رسید.

نبرد دو نسل در فینال جام جهانی ۲۰۲۶

اکنون، مسی ۳۹ ساله در قامت اسطوره‌ای تکرارنشدنی، به دنبال حفظ تاج‌وتخت و کسب دومین جام جهانی متوالی است. در نقطه مقابل، لامین یامال ۱۹ ساله، پس از درخشش در یورو ۲۰۲۴، حالا به‌عنوان جانشین مسی، رهبری خط حمله لاروخا را بر عهده دارد.

یامال مدتی پیش با دیدن این عکس قدیمی، با لبخند گفت: «من کمی بزرگ شده‌ام و لئو هم همین‌طور. امیدوارم در فینال با او روبه‌رو شوم»؛ رویایی که اکنون به حقیقت پیوسته است. پدر یامال این اتفاق را «دیداری منحصربه‌فرد میان دو افسانه» نامیده است.