مایکل اولیسه، عثمان دمبله و کیلیان امباپه با درخشش بینظیر خود، شب سختی را برای مدافعان سوئد در مرحله یکشانزدهم نهایی جام جهانی رقم زدند. اما اگر قرار بود تنها یک ستاره از زمین مسابقه انتخاب شود، بدون شک آن فرد ستاره باواریاییها بود.
نمایش اولیسه همهچیز داشت؛ حتی دوندگیهای بیامان در کارهای دفاعی. هر بار که توپ به پای او میرسید، خطری جدی دفاع ناتوان سوئد را که مبهوت سرعت و تکنیک او شده بود، تهدید میکرد.
نقطه عطف بازی او پس از اولین وقت استراحت (نوشیدن آب) آغاز شد؛ جایی که ضربه قیچی تماشایی او در دقیقه ۳۵ به تیرک دروازه برخورد کرد. اگر آن توپ گل میشد، یکی از ماندگارترین گلهای تاریخ جام جهانی به ثمر میرسید.
او فرصتهای متعددی برای گلزنی داشت (دقایق ۴۲، ۴۵، ۶۱، ۶۵ و ۷۱) اما ضرباتش یا به خارج از چارچوب رفتند یا توسط زترشتروم، دروازهبان سوئد، مهار شدند. حتی در آخرین موقعیت و در یک مصاف تکبهتک، کنترل بد مانع شوت موفق او شد.
اولیسه ۱۷ بار توپ را لو داد که بیشترین آمار در تیم فرانسه بود، اما این موضوع در بین بازی فوقالعاده او اصلا به چشم نیامد.
با این حال، شماره ۱۱ خروسها زمین را دست خالی ترک نکرد. او با هوشمندی، در دقیقه ۵۳ به بارکولا پاس گل داد و سپس در فضایی بسیار فشرده، در دقیقه ۷۴ کیلیان امباپه را برای گل سوم صاحب توپ کرد. اولیسه با ثبت چهارمین و پنجمین پاس گل خود در این جام، از برونو گیمارش پیشی گرفت و در صدر جدول بهترین پاسورهای جام جهانی قرار گرفت.
او با این سطح از آمادگی، میتواند به رکورد تاریخی لیونل مسی و دیگو مارادونا (۸ پاس گل) چشم بدوزد.
فراموش نکنیم که اولیسه اولین جام جهانی خود را تجربه میکند و تنها چهار بازی در این تورنمنت انجام داده است. در تاریخ مسابقات از سال ۱۹۶۶ به بعد، تنها پله بزرگ (با ۶ پاس گل در سال ۱۹۷۰) در اولین دوره حضورش عملکردی بهتر از او داشته است.
افزون بر این، او آغازگر گل اول فرانسه نیز بود. فراتر از آمار، بازیکن سابق کریستال پالاس، جلوه بصری شگفتانگیزی از فوتبال را به نمایش گذاشت. کلاس بازی و ظرافت حرکات او، تحسین و تشویق تمامی تماشاگران حاضر در ورزشگاه متلایف را برانگیخت.
