چگونه شاهکار تاکتیکی آنچلوتی برزیل را راهی یک‌هشتم نهایی کرد؟

سلسائو با این پیروزی ۲ بر ۱ و صعود به مرحله یک‌هشتم نهایی، برای نخستین بار از سال ۲۰۰۲ موفق شد در یک دیدار حذفی جام جهانی، بازی باخته را با برد عوض کند؛ رویدادی تاریخی که در بار قبلی به پنجمین قهرمانی جهان برای برزیل ختم شد.

در حالی که برزیل نیمه اول را با شکست یک به صفر به رختکن رفت و مصدومیت پاکتا در دقایق پایانی این نیمه اوضاع را بحرانی‌تر می‌کرد، همه چشم‌ها به تغییرات آنچلوتی دوخته شده بود. سرمربی ایتالیایی با هوشمندی دست به یک ریسک بزرگ زد؛ او کازمیرو را در زمین حفظ کرد و با ورود اندریک جوان به جای پاکتای مصدوم، ساختار تیمی را دگرگون کرد.

این تغییر، وینیسیوس کم‌فروغ نیمه اول را به جناح چپ بازگرداند و فشار هجومی برزیل را افزایش داد تا ژاپن چاره‌ای جز دفاع مطلق نداشته باشد. آنچلوتی پس از بازی تایید کرد که استراتژی نفوذ از عمق در نیمه اول به دلیل دفاع فشرده ژاپن شکست خورده بود، اما تمرکز بر ارسال از جناحین و افزایش حضور در محوطه جریمه در نیمه دوم، قفل بازی را شکست.

کازمیرو در دقیقه ۵۵ گل تساوی را به ثمر رساند تا آرامش تزریق‌شده از سوی آنچلوتی در رختکن، در زمین مسابقه نمایان شود. گابریل، مدافع برزیل، پس از بازی اشاره کرد که سرمربی در بین دو نیمه با انتقال حس آرامش و تاکید بر حفظ خونسردی، کلید بازگشت را به آنها داد.

شاهکار بعدی آنچلوتی در دقیقه ۶۶ رقم خورد؛ جایی که او به جای فرستادن نیمار به زمین، گابریل مارتینلی را جانشین ماتئوس کونیا کرد.

این تعویض طلایی در ثانیه‌های پایانی وقت‌های تلف‌شده پاسخ داد و مهاجم آرسنال روی پاس برونو گیماراش گل پیروزی را به ثمر رساند.

در طول نیمه دوم، نیمار که پشت خط طولی در حال گرم کردن بود، در نهایت فرصت بازی پیدا نکرد. آنچلوتی با تسلط بر جریان مسابقه، ورود ستاره بزرگ تیمش را به وقت‌های اضافه موکول کرده بود و از آنجا که برزیل کنترل بازی را در دست داشت، ترجیح داد به ساختار موفق تیمش دست نزند.

این پیروزی نه‌تنها اقتدار آنچلوتی را روی نیمکت برزیل تثبیت کرد، بلکه نشان داد سلسائوی مدرن برای موفقیت دیگر تنها متکی به نام‌ها نیست و از تنوع تاکتیکی بالایی بهره می‌برد.