ستاره روز پنجم جام جهانی ۲۰۲۶، نه یکی از بازیکنان چند میلیون دلاری تیمهای ملی اسپانیا یا بلژیک که «ووزینیا» بود؛ وقتی سوت پایان مسابقه اسپانیا-کیپورد در ورزشگاه آتلانتا به صدا درآمد، دوربینها روی دروازهبان کیپ ورد، زوم کردند. اشک از چشمان دروازهبان ۴۰ ساله سرازیر شده بود.
او کمکم متوجه میشد چه افتخاری رقم زده است. کیپورد در نخستین حضور تاریخ خود در جام جهانی با درخشش خیرهکنندهای به تساوی بدون گل با اسپانیا، یکی از مدعیان اصلی قهرمانی، رسیده بود.
سکوها منفجر شدند. هزاران هوادار کیپ ورد که ۹۰ دقیقه با فریادهای بیوقفه تیم خود را حمایت کرده بودند، یکدیگر را در آغوش گرفتند، رقصیدند و از این نتیجه تاریخی لذت بردند.
در زمین مسابقه، بازیکنان با شادی وصفناپذیر به سمت یکدیگر دویدند. حتی تماشاگران بیطرف نیز تحت تاثیر این اتفاق قرار گرفته بودند و بسیاری از آنها نیز جشن میگرفتند.
مقابل اسپانیای قهرمان اروپا، ووزینیا بهترین نمایش دوران حرفهای خود را ارائه داد؛ نمایشی که با ثبت کلینشیت و کسب تاریخیترین نتیجه فوتبال کشورش همراه شد.
به نوشته بیبیسی اسپرت؛ او پس از انتخاب به عنوان بهترین بازیکن مسابقه گفت: «گریه کردم چون با پدربزرگ و مادربزرگم بزرگ شدم. متاسفانه آنها اینجا نیستند. چند سال پیش از دنیا رفتند. آنها همه چیز زندگی من بودند.»
او گفت: «همچنین به خاطر مادرم گریه کردم. او نتوانست به اینجا بیاید چون ویزا نگرفت. به دلیل هزینههای ویزا، نتوانستیم به موقع کارها را انجام دهیم. دوست داشتم اینجا باشد.»
ووزینیا ادامه داد: «بزرگترین سلاح ما اتحادمان است. فرقی نمیکند بازیکنی امروز به تیم اضافه شده باشد یا ۱۰ یا ۱۵ سال در تیم حضور داشته باشد. نحوه رفتار ما با خانوادهمان بزرگترین نقطه قوت ما است.»
او گفت: «همه فکر میکردند ما فقط برای لذت بردن از جام جهانی به اینجا آمدهایم. اما نه. ما میدانیم با چه تیمهایی روبهرو هستیم و همیشه برای آنها احترام قائلیم، چون این نخستین حضور ما است، اما برای رقابت و جنگیدن برای کشورمان به اینجا آمدهایم.»
«از کودکی رویایم بود»
برای ووزینیا، این لحظه حاصل یک عمر انتظار بود.
دروازهبان کیپ ورد که نام اصلیاش ژوزیمار دیاس است، تمام دوران حرفهای خود را در تعقیب رویای حضور در جام جهانی سپری کرده بود.
وقتی این رویا سرانجام محقق شد، با یک رکورد تاریخی نیز همراه بود. او در ۴۰ سال و ۱۲ روزگی به مسنترین بازیکنی تبدیل شد که در نخستین مسابقه جام جهانی کشورش به میدان رفته است؛ رکوردی که تنها چند روز قبل در اختیار الوی روم، دروازهبان کوراسائو، قرار گرفته بود.
در واقع تنها عصام الحضری، دروازهبان مصر، در زمان نخستین حضورش در جام جهانی از او مسنتر بوده است.
این دستاورد نقطه اوج مسیری طولانی و سرشار از پشتکار بود.
ووزینیا گفت: «من فوتبال حرفهای را در ۲۵ سالگی و در سال ۲۰۱۲ آغاز کردم. برای کسی مثل من خیلی دیر بود.»
او افزود: «به ترک تیم ملی فکر کرده بودم، اما به خاطر این رویا ادامه دادم.»
دروازهبان کیپ ورد گفت: «این عملکرد فقط متعلق به من نیست. من بهترین بازیکن زمین شدم، اما این جایزه متعلق به همه همتیمیهایم است. بدون آنها هیچ چیز ممکن نبود. من به کار برای تیم و مردم کشورم ادامه خواهم داد.»
از جزیرهای دورافتاده تا جام جهانی
کیپ ورد مجمعالجزایری در حدود ۶۰۰ کیلومتری سواحل غربی آفریقا است؛ منطقهای زیبا اما دورافتاده که فرصتهای فوتبالی محدودی برای نوجوانان دارد.
ووزینیا که در شهر میندلو بزرگ شد، از همان ابتدا با دشواریهایی روبهرو بود.
او گفت: «یکی از بهترین دروازهبانهای جزیره بودم، اما قد کوتاهی داشتم. حتی وقتی عملکرد خوبی داشتم، به خاطر قدم انتخاب نمیشدم.»
مانند بسیاری از فوتبالیستهای کیپ ورد، او نیز در نهایت برای یافتن فرصتهای بهتر راهی پرتغال شد؛ کشوری که زمانی استعمارگر این مجمعالجزایر بود.
این تصمیم آغازگر مسیری شد که او را به اسلواکی، آنگولا، مولداوی و قبرس برد.
ووزینیا اکنون برای باشگاه شاوش در لیگ دسته دوم پرتغال بازی میکند.
حتی نام او نیز داستانی فوتبالی دارد.
پدرش قصد داشت نام او را «والدانو» بگذارد؛ برگرفته از خورخه والدانو، ستاره سابق آرژانتین و رئال مادرید. اما مقامهای ثبت احوال کیپ ورد با این نام موافقت نکردند.
در نتیجه نام او ژوزیمار گذاشته شد؛ برگرفته از ژوزیمار، مدافع برزیلی که در جام جهانی ۱۹۸۶ مشهور شد. دههها بعد، ووزینیا در جام جهانی تاریخ خودش را نوشت.
ووزینیا ستاره این مسابقه بود
با حمایت هزاران هوادار کیپ ورد، او مقابل حملات بیامان اسپانیا ایستادگی کرد و هفت مهار سرنوشتساز انجام داد.
تنها دروازهبان بالای ۴۰ سالی که در یک مسابقه جام جهانی مهارهای بیشتری ثبت کرده، پت جنینگز است که در ۴۱ سالگی و در دیدار ایرلند شمالی برابر برزیل در جام جهانی ۱۹۸۶، ۱۰ مهار داشت.
هر واکنش ووزینیا در ورزشگاه آتلانتا همانند یک گل برای هواداران کیپ ورد جشن گرفته میشد.
اکنون و خارج از ورزشگاه نیز او به پدیدهای در شبکههای اجتماعی تبدیل شد.
تعداد دنبالکنندگانش در اینستاگرام از اندکی بیش از ۵۰ هزار نفر به بیش از یک میلیون و ۵۰۰ هزار نفر رسید؛ آن هم پس از آنکه شبکه برزیلی CazeTV از مخاطبان خود خواست صفحه او را دنبال کنند.
ووزینیا وقتی از این موضوع مطلع شد، به خبرنگاران گفت: «باورنکردنی است.»
برای کشوری با جمعیتی اندکی بیش از نیم میلیون نفر، که سومین کشور کوچک تاریخ حاضر در جام جهانی است، این نتیجه اهمیتی عظیم داشت.
در سکوها نیز هواداران همان شور و اشتیاق را نشان دادند. آنها با لباسهای آبی و پرچمهای سرخ، سفید و آبی در تمام مسابقه آواز خواندند و رقصیدند و تیم خود را در لحظات دشوار بالا کشیدند.
در پایان مسابقه، حتی تماشاگران بیطرف نیز شیفته این داستان شده بودند.
داستان کیپ ورد، داستان همه شده بود. کشوری جزیرهای و کوچک، که توانست تخیل و احساسات دنیای فوتبال را تسخیر کند.
