توماس مونیه، مدافع تیم ملی بلژیک، چندی پیش با این ادعا که فرانسه استعداد کافی برای چیدن سه تیم مدعی قهرمانی در جام جهانی را دارد، جنجال به پا کرد. شاید خروسها نتوانند با تیم دوم یا سوم خود قهرمان شوند، اما تعداد پرشمار استعدادهای آنها باورنکردنی است؛ تا جایی که ارزش بازیکنان خطخورده از لیست ۲۶ نفره فرانسه، از ارزش تیمهای ملی پرتغال، برزیل، هلند و آرژانتین بیشتر است.
ریشه این تحول به اوایل دهه ۱۹۷۰ برمیگردد. ژرژ بولونی، سرمربی وقت فرانسه، پس از ناکامیهای پیدرپی تیم ملی بین دهههای ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۰، راهکار را در تأسیس آکادمیهای فوتبال تحت نظارت فدراسیون دید. دولت فرانسه نیز با هدف ترویج ارزشهای ملی و کسب افتخار، از این طرح حمایت کرد. فدراسیون در نهایت ۱۶ مرکز را شکل داد که کلیرفونتن به مرکز اصلی آن تبدیل شد.
فرانسه نتیجه این برنامهریزی را در جام جهانی ۱۹۹۸ دید؛ جایی که نسل چندملیتی موسوم به «سیاه، سفید، برنز» در خانه قهرمان جهان شد. برنارد لاما، دروازهبان پیشین تیم ملی فرانسه، در گفتوگو با الجزیره درباره این موفقیت میگوید: «نسل پلاتینی در دهه ۱۹۸۰ پر از استعداد بود اما قهرمان جهان نشد. تفاوت نسل ما این بود که همگی خروجی آکادمیها بودیم، تشنه پیروزی بودیم و پدیدهای به نام زینالدین زیدان را داشتیم.»
فرانسه این روند موفقیت را با قهرمانی در جام جهانی ۲۰۱۸ و نایبقهرمانی در سالهای ۲۰۰۶ و ۲۰۲۲ ادامه داد.
لاما در بخش دیگری از مصاحبه خود با الجزیره، موفقیت فرانسه را حاصل ترکیب آکادمیها و تأثیر مثبت مهاجرت میداند. بازیکنان نسل جدید مانند دمبله و دوئه، همگی متولد و بزرگشده فرانسه (عمدتاً حومه پاریس) هستند.
لاما معتقد است در روزگاری که فوتبال به سمت تربیت بازیکنان رباتیک میرود، فرانسه به لطف این ستارهها متمایز کار میکند؛ بازیکنانی که از نظر تکنیکی و فیزیکی توانایی فردی بالایی برای تغییر نتیجه دارند و گزینههای هجومی متعددی پیش روی مربی میگذارند.
استفان نادو، مربی و استعدادیاب باسابقه نیز در گفتوگو با الجزیره، رمز این موفقیت را ترکیب سختکوشی، ساختار و سازماندهی میداند. مربیان در این سیستم، آموزش فوتبال را با تکنیکهای خیابانی و بازیهای پرفشار تکبهتک ترکیب میکنند.
فرانک بنتولیلا، مدیر آکادمی کلیرفونتن، به الجزیره میگوید که پاریس در کنار سائوپائولو به یکی از دو قطب اصلی استعدادخیز جهان تبدیل شده است؛ جایی که کودکان در آکادمیهای خصوصی و باشگاههای آماتور، هر روز زیر فشار بالا بازی میکنند و مثل سرباز میجنگند.
کارشناسان در دهه ۱۹۸۰ به فرانسه لقب «برزیل اروپا» را داده بودند؛ حالا فرانسویها با سبک منحصربهفرد خود که تلفیقی از درس و فوتبال روزانه است، این لقب را کاملاً معنا کردهاند.
